— Sipas dokumenteve, Drini është djali im i vërtetë.
Hana e ndjeu si t’i ishte mpirë për një çast fryma. Burri përballë saj psherëtiu lehtë dhe shtoi me një ton më të butë:
— E kuptoj që nuk është e lehtë të pranosh papritur lidhje të reja gjaku.
Ajo uli sytë dhe foli me zë të matur:
— As Bardhyli, as të afërmit tanë nuk dinë gjë për birësimin. Ndodhi në maternitet, pas humbjes së fëmijës sonë të katërt. Ishte një plagë e thellë… dhe vendosëm ta mbajmë për vete. Nuk kam ndër mend të trazoj asgjë tani.
Nexhat Çuko pohoi me kokë.
— Atëherë më lini pak kohë. Do ta gjejmë një zgjidhje që askush nga familja juaj të mos dyshojë për asgjë.
Hana e vështroi drejt e në sy.
— Tingëllon sikur po kërkoni të na “kompensoni”. Por ne nuk kemi nevojë për asgjë.
— Nuk bëhet fjalë për shpërblim, — u përgjigj ai me një gjest mohues. — Jeta më ka mësuar sa e paparashikueshme është. Dua vetëm që pasardhësit e mi të mos njohin mungesë.
Në heshtje, Hana mendoi se ndoshta përvoja me vajzën e tij nuk e kishte mësuar mjaftueshëm: fëmijët e rritur në rehati të tepruar shpesh humbasin drejtimin. Megjithatë, nuk e kundërshtoi. Premtoi se në takimin e ardhshëm do të vinte bashkë me Drinin.
Takimi pasues i tejkaloi të gjitha pritshmëritë. Fillimisht, Bardhyli mori një njoftim zyrtar për t’u paraqitur në një qendër mjekësore dhe për të kryer një analizë gjenetike. Një i afërm i panjohur kërkonte vërtetim të lidhjes së gjakut.
Hana u përfshi nga hamendësime të pafundme. Çfarë kishte sajuar tani ai plak i çuditshëm? Pse përfshinte Bardhylin në këtë histori? Pyetjet i gumëzhinin në mendje si grerëza, por asnjë përgjigje nuk dukej në horizont.
Kur më në fund u ulën të gjithë në restorantin ku Nexhati kishte organizuar darkën, ai dukej i kënaqur, pothuajse i mistershëm. Pasi u sigurua që të gjithë ishin aty, nxori një zarf dhe nisi të lexonte:
— “I dashur Nexhat. Ndoshta nuk e prisje të merrje lajm nga unë. Njëzet vjet më parë nuk do të të isha përgjigjur, por sot vendosa të them të vërtetën. Kur u ndamë, kuptova se isha shtatzënë. Nuk të njoftova, sepse ishte herët dhe mendoja ta ndërprisja shtatzëninë. Në atë kohë, Vesa Fundo ishte gjithashtu në muajt e fundit…”
Ai ngriti sytë dhe sqaroi se Majlinda Toplana, një lidhje e hershme e tij, kishte mbetur shtatzënë prej tij. Ajo kishte hequr dorë nga aborti pasi në jetën e saj ishte shfaqur një burrë i ndershëm, i cili e kishte pranuar të kaluarën e saj dhe fëmijën pa asnjë kusht.
Ai burrë u bë bashkëshorti i saj dhe e rriti djalin si të ishte i gjakut të vet, pa lënë vend për dyshime.
— Do të thotë që nëna ime ka qenë me ju? — pyeti Bardhyli i tronditur. — Po atëherë… babai im nuk qenka babai im?
— Po, bir, kështu rezulton, — tha Nexhati me një buzëqeshje të lehtë, duke ia dorëzuar letrën. Pastaj, me zë të ulët, iu drejtua Hanës: — Sapo pashë fotografinë tuaj familjare, e ndjeva menjëherë.
Më pas, si të ngrinte një dolli, deklaroi me zë të lartë:
— Në rininë time nuk kam qenë shembull virtyti. Me Majlindën u ndamë, sepse gruaja që do të bëhej bashkëshortja ime priste të lindte. Rrugët tona morën drejtime të ndryshme.
Në atë çast, Hana bëri shpejt lidhjen: Drini dilte kushëri me Bardhylin; Klea Marku dhe Bardhyli rezultonin motër e vëlla. Ndërsa ajo përpiqej të përpunonte gjithçka, Nexhati vazhdoi:
— Pra, më lejoni të prezantohem siç duhet: jam babai i Bardhylit, vjehrri i Hanës dhe gjyshi i fëmijëve tuaj të mrekullueshëm. Si ju duket ky zbulim?
Bardhyli kaloi dorën mbi ballë.
— Do të më duhet kohë ta përtyp këtë, — tha me sinqeritet. — Gjithsesi… më vjen mirë që u njohëm. Por mos prit të të thërras “baba” menjëherë.
— Nuk pres asgjë, — u përgjigj Nexhati qetësisht. — Thjesht nuk doja ta mbyllja jetën i vetëm. Doja të dija se diku kam njerëzit e mi.