«Sapo ta blejë apartamentin, do të kërkoj menjëherë divorcin dhe do t’i marr gjysmën.» Këto fjalë shpërthyen në ekran në çastin kur Anxhela, krejt rastësisht, hapi bisedën e bashkëshortit.
Ajo ndodhej në kuzhinë dhe, pothuajse pa vetëdije, po kontrollonte telefonin e tij. Pajisja ishte në karikim, ndërsa Flamuri ishte futur në dush. Në kushte normale ajo nuk do të prekte kurrë sendet personale të tjetrit, por atë ditë diçka e shtyu nga brenda — ndoshta një parandjenjë e errët, ndoshta ftohtësia që ishte grumbulluar mes tyre muajt e fundit. Mes njoftimeve të shumta, një mesazh i vetëm i ngriu gjakun: «Sapo ta blejë apartamentin, do të kërkoj menjëherë divorcin dhe do t’i marr gjysmën.»
Fryma iu bë e rëndë. Zemra i rrihte fort në tëmtha, megjithatë gishti vazhdoi të rrëshqiste mbi ekran. Përdoruesi me nofkën “Oltian” i kthente përgjigje me miratim: «E menduar bukur. Vetëm të mos ta zbulojë.» Flamuri shkruante se gjithçka do të regjistrohej në emrin e saj, sepse ai po luante rolin e burrit të përkushtuar. Një emoji me sy të mbyllur në formë shkeljeje syri dukej si tallje e hapur.
Shtatë vite martesë. Ceremonia, planet për të ardhmen, betimet për sinqeritet — Anxhela kishte besuar se marrëdhënia e tyre ishte ndërtuar mbi besim. Dy vitet e fundit ajo kishte punuar pa pushim, kishte kursyer çdo lek për të blerë shtëpinë e saj, duke ëndërruar fillimin e një kapitulli të ri. Ai e nxiste, i thoshte se ishte krenar për të. Ajo i besonte, madje edhe kur vuri re se ai ishte bërë i ftohtë, bisedat ishin rralluar dhe sytë i qëndronin vazhdimisht mbi telefon. Ia atribuoi lodhjes. Tani, çdo iluzion u thërrmua.
Me kujdes e vendosi celularin aty ku ishte. Brenda saj gjithçka u shtrëngua në një nyjë të rëndë. Zhurma e ujit pushoi; Flamuri doli nga banja duke fshirë flokët me peshqir. E pyeti pse dukej e zymtë, pa e parë vërtet në sy. Ajo nuk u përgjigj. Në mendje i kaluan skena grindjesh, lotësh, përplasjesh dere. Por zgjodhi një rrugë tjetër.
U ngrit qetësisht, i hodhi vetes një kafe dhe me ton të njëtrajtshëm tha se kishte gjetur një investitor dhe se të nesërmen do të shkonte për të nënshkruar dokumentet. E pyeti nëse dëshironte ta shoqëronte. Ai pranoi menjëherë, i kënaqur nga lajmi.
Në buzët e saj u shfaq një buzëqeshje e lehtë, por sytë iu bënë të pathyeshëm. Vendimi ishte marrë: apartamenti do të blihej, por nuk do të regjistrohej as në emrin e saj, as në të tijin. Një konsultë me jurist, një procedurë përmes një personi të besuar — le të përpiqej më pas të ndante diçka që ligjërisht nuk i përkiste.
Vonë në mbrëmje, Anxhela qëndroi pranë dritares duke soditur dritat e qytetit. Dhimbja ende i pulsonte në kraharor, por përkrah saj po forcohej vendosmëria. Nuk do ta lejonte më veten të mashtrohej.
Mëngjesi e gjeti me një kthjelltësi të pazakontë. Pagjumësia nuk i kishte dhënë çlodhje, por mendimet ishin rreshtuar qartë. Jashtë zbardhte ngadalë; qyteti zgjohej dhe bashkë me të zgjohej një Anxhelë tjetër — e përmbajtur, e përqendruar, ftohtësisht racionale. Në shtrat, pranë saj, flinte i qetë njeriu që deri dje e konsideronte mbështetje, ndërsa sot i dukej i huaj.
U çua pa zhurmë dhe përgatiti mëngjesin siç kishte bërë qindra herë. Çajniku fishkëlliu, tostieri kërciti, aparati i kafesë gumëzhiu. Tingujt e zakonshëm dukeshin çuditërisht të mprehtë, sikur realiteti donte të theksonte kontrastin mes përditshmërisë dhe së vërtetës së fshehur. Flamuri hyri në kuzhinë me humor të mirë, e përqafoi lehtë nga shpatullat dhe e falënderoi për kafenë. Prekja e tij iu duk e largët, pothuaj e pakëndshme, por ajo nuk reagoi.
Gjatë rrugës për në zyrën e shitjeve ai fliste pa pushim për rinovimin, për televizorin e madh në sallon, për festën e hyrjes së re. Anxhela dëgjonte, tundte kokën, bënte pyetje neutrale. Fytyra nuk i tradhtoi asgjë. Ndërkohë, brenda saj po merrte formë një plan tjetër, i detajuar me kujdes.
Në agjenci i priti një menaxhere e buzëqeshur. Dokumentet ishin vendosur në tavolinë në një grumbull të rregullt. Flamuri shqyrtonte planimetrinë, diskutonte metrat katrorë, vendin e parkimit, shërbimet e zonës. Anxhela pyeti me qetësi për mënyrën e pagesës, afatin e dorëzimit të çelësave dhe kushtet kontraktuale. Kur erdhi momenti i firmës, ajo sqaroi butësisht se regjistrimi përfundimtar do të bëhej më vonë, pasi të merrej miratimi i investitorit. Ai e kaloi me një lëvizje dore, duke e konsideruar formalitet.
Pas takimit, në vend që të kthehej në shtëpi, ajo u drejtua për në një zyrë juridike. Dhoma ishte modeste, me mure gri dhe mobilim serioz. Avokatja, një grua rreth të pesëdhjetave me sy të mprehtë, e dëgjoi historinë pa ndërhyrje emocionale. Anxhela nuk tregoi mesazhet; mjaftoi të shpjegonte thelbin. Specialistja sugjeroi një zgjidhje të sigurt: blerja të kryhej përmes një personi të besuar, me kalim të mëvonshëm të të drejtave nëpërmjet një kontrate të rregullt ligjore, një hap që kërkonte kujdes të veçantë, por që do t’i garantonte mbrojtjen e investimit dhe do të hapte një fazë të re në lojën që sapo kishte nisur.