Ky mekanizëm – qoftë përmes një akti dhurimi apo një forme tjetër juridike të sigurt – kërkonte përpikmëri dhe durim, por mbi të gjitha garantonte që kapitali i saj të mos rrezikohej.
Mbrëmjen e asaj dite, Flamuri u shfaq ndryshe nga zakonisht. Ishte i kujdesshëm, pothuaj i përkushtuar. Propozoi të porosisnin ushqim nga restoranti i preferuar, foli me entuziazëm për nuancat e bojës së mureve dhe kaloi orë të tëra duke kërkuar mobilie në internet. Dukej sikur në mendjen e tij tashmë ishte vendosur në apartamentin e ri, duke ndërtuar skenarin që besonte se do ta çonte drejt qëllimit të vet. Anxhela i përgjigjej shkurt, pa kundërshtime, pa debat. Qetësia e saj e pazakontë e bëri atë të ngrinte vetullat për një çast, por ai e justifikoi me lodhjen e ditëve të fundit.
Javët që pasuan kaluan në një ekuilibër të brishtë. Ajo vazhdonte rutinën: takime me agjentë imobiliarë, konsultime me juristen, kontroll dokumentesh, verifikime të hollësishme. Çdo hap regjistrohej me kujdes. Flamuri, nga ana tjetër, luante rolin e bashkëshortit të interesuar, duke pyetur herë pas here se kur do të kryhej transferimi i shumës së fundit. Në tonin e tij ndjehej padurim, një tension që Anxhela tani e dallonte pa vështirësi.
Një mbrëmje, kur ai kishte dalë me shokët, telefoni i tij ndriçoi sërish me një mesazh nga i njëjti person. Flamuri shkruante se gjithçka po shkonte sipas planit dhe se së shpejti mund të niste “akti i dytë”. Fjalët nuk i sollën shpërthim emocional. Përkundrazi, i dhanë një konfirmim të ftohtë se kishte vepruar drejt. Ajo bëri fotografi të ekranit, ia dërgoi vetes në email dhe e vendosi pajisjen aty ku e kishte gjetur, me saktësi kirurgjikale.
Kontrata u nënshkrua në emër të shoqes së saj të fëmijërisë, Bora, të cilës i besonte pa asnjë rezervë. Në dokumente, pronare figuronte pikërisht ajo. Pagesat u realizuan me këste, për të shmangur çdo dyshim apo vëmendje të panevojshme. Juristja mbikëqyrte çdo procedurë, duke u siguruar që çdo firmë dhe çdo transfertë të ishte e mbështetur ligjërisht. Në sipërfaqe gjithçka dukej e zakonshme dhe transparente, por në thelb mbronte plotësisht interesat e Anxhelës.
Ndërkohë, Flamuri nisi të sillte në bisedë histori divorcesh të njohurish. Fliste për ndarjen e pasurisë, për rëndësinë e dokumenteve, për mënyrën si ligji e ndan pronën e fituar gjatë martesës. Fjalët i hidhte me kujdes, si të testonte terrenin. Madje një herë theksoi se çdo pasuri e blerë gjatë martesës ndahet përgjysmë. Ajo e dëgjoi pa reaguar, sikur temat të ishin thjesht diskutime teorike.
Me kalimin e ditëve, ai u bë më i tensionuar. E bezdiste fakti që procedurat po zgjateshin. Pyeste shpesh për datat, kërkonte të shihte konfirmime bankare, donte të kontrollonte dokumentacionin. Anxhela, me një qetësi të admirueshme, shpjegonte se investitori kishte kërkuar kohë shtesë dhe se burokracitë zvarriteshin më shumë nga sa kishin parashikuar. Çdo përgjigje e saj ishte e menduar, pa lënë hapësirë për dyshime.
Dita kur mori çelësat ishte një pikë kthese. Për herë të parë pas shumë muajsh, një buzëqeshje e lehtë i shpëtoi pa e kontrolluar. Apartamenti ishte i gjerë, me dritare të mëdha që lejonin dritën të përhapej lirshëm. Muret e bardha i dukeshin si një fletë e paprekur, gati për të shkruar një kapitull të ri. Flamuri erdhi ta shihte me entuziazëm të dukshëm. Eci nëpër dhoma, mati hapësirat me hapa të gjatë, foli për prishje muresh dhe ndryshime planimetrie, sikur gjithçka tashmë i përkiste.
Pak ditë më vonë, ai u shndërrua në modelin e përkujdesjes. Lule pa arsye, darkë me qirinj, fjalë të ëmbla. Kjo butësi e papritur dukej e sforcuar, por Anxhela e pranoi me mirësjellje. Brenda saj rritej ndjesia se përballja ishte pranë.
Një mbrëmje u ul përballë saj me një shprehje serioze. Filloi të fliste për ndryshimet mes tyre, për lodhjen që, sipas tij, kishte zbehur marrëdhënien. Zëri i tij tingëllonte i trishtuar, pothuaj i penduar. Përmendi ndershmërinë, pjekurinë, idenë se ndonjëherë njerëzit ndahen pa armiqësi. Ajo e dëgjoi pa e ndërprerë, me një vëmendje të qetë.
Pastaj ai sugjeroi të diskutonin hapur për një ndarje të mundshme dhe për ndarjen e pasurisë. Fjalët i zgjidhte me kujdes, si dikush që i afrohet prenë pa dashur ta trembë. Anxhela bëri vetëm një pyetje të thjeshtë: çfarë konkretisht kishte në mendje? Flamuri filloi të rendiste pasuritë e përbashkëta dhe, mes tyre, përmendi apartamentin e ri. Në sytë e tij u ndez një shkëndijë sigurie, gati triumfi.
Ajo u ngrit pa nxitim dhe mori një dosje nga rafti. Nxori një kopje të kontratës dhe e vendosi përpara tij. Në rubrikën “pronar” lexohej qartë emri i Borës. Flamuri heshti. Sytë i lëvizën me shpejtësi mbi rreshtat, pastaj u kthyen sërish në fillim, sikur të shpresonte se kishte gabuar. Fytyra iu mbush fillimisht me hutim, më pas me irritim të përmbajtur.
Me një ton të qëndrueshëm, Anxhela shpjegoi se prona nuk ishte regjistruar në emrin e saj dhe për rrjedhojë nuk hynte në pasurinë e përbashkët martesore. Shtoi se çdo shumë e transferuar ishte e dokumentuar përmes marrëveshjeve të huasë dhe investimit. Çdo fjali e saj ishte e qartë, pa akuza, pa ngritje zëri.
Ai tentoi ta akuzonte për dredhi, për mungesë besimi. Por fjalët e tij humbnin peshë përballë dokumenteve. Për herë të parë pas shumë kohësh, në sytë e tij u shfaq pasiguria. Plani që kishte ndërtuar me kujdes në imagjinatë po shembej para tij.
Ditët që pasuan u mbushën me heshtje. Flamuri fliste pak, shmangte kontaktin me sy. Nganjëherë përpiqej të kuptonte prej sa kohësh ajo kishte qenë në dijeni. Anxhela nuk i dha një përgjigje të drejtpërdrejtë. U mjaftua duke thënë se instinkti i saj rrallëherë gabon dhe se kishte mësuar ta dëgjonte në kohën e duhur.