Brenda saj po krijohej ngadalë një boshllëk i ri, në vendin ku për vite kishte qëndruar dhimbja. Ajo hapësirë po mbushej me një ndjesi force dhe drejtimi, sikur më në fund timonin e jetës e mbante vetë. Nuk e perceptonte më veten si viktimë të rrethanave. Përkundrazi, për herë të parë pas shumë kohësh, ndiente stabilitet dhe siguri nën këmbë.
Flamuri nuk u dorëzua menjëherë. Ai provoi mënyra të tjera për ta ndikuar: i foli për moralin, për ndërgjegjen, për sakrificat e përbashkëta. Përmendi shtatë vitet e martesës, kujtimet, udhëtimet, ditët kur gjithçka dukej e thjeshtë. Fjalët e tij, që dikur do ta kishin lëkundur, tani kalonin pa lënë gjurmë. Anxhela e dëgjonte e qetë — pa mllef, por edhe pa ngrohtësi.
Avokatja kishte përgatitur të gjitha dokumentet për rastin e zgjidhjes zyrtare të martesës. Megjithatë, Anxhela nuk nxitoi ta dorëzonte kërkesën. Ajo vendosi t’ia linte atij hapin e parë. Ideja e vetmisë nuk e trembte më. Madje, në mënyrë të çuditshme, e mbushte me një lehtësi të brendshme.
Mbrëmjeve, herë pas here, shkonte vetëm në apartamentin e ri. Ulej në pragun e dritares dhe sodiste dritat e qytetit që ndiznin njëra pas tjetrës. Në mendje ndërtonte pamjen e së ardhmes: ndoshta një studio pune me rafte librash deri në tavan, ndoshta një dhomë gjumi e mbushur me dritë, ku e shkuara të mos kishte më peshë. Çdo zgjedhje e vogël për atë shtëpi të re ishte një deklaratë pavarësie.
Një mbrëmje, kur u kthye në banesën ku jetonin ende bashkë, e gjeti Flamurin duke mbledhur dokumente. Lëvizjet i kishte të shpejta, fytyra i ishte ngrirë. Pa hyrë në hollësi, njoftoi se do ta dorëzonte vetë kërkesën për divorc. Në tonin e tij ndihej përpjekja për të ruajtur krenarinë. Ajo vetëm pohoi me kokë.
Përpara i prisnin biseda të vështira, takime zyrtare dhe procedura. Por këtë herë ajo ishte e përgatitur për çdo zhvillim. Nga përvoja kishte nxjerrë një mësim të qartë: besimi nuk duhet të jetë kurrë i verbër. Dhe kur jashtë u ndezën sërish dritat e mbrëmjes, ajo e kuptoi se po hynte në një kapitull të ri, ku nuk do të kishte më vend për plane të fshehta apo llogari të padukshme.
Flamuri e mbajti fjalën — ai e dorëzoi i pari kërkesën. Ndoshta shpresonte se kështu do të ruante iluzionin e kontrollit. Kur Anxhela mori njoftimin me datën e seancës, brenda saj nuk u trazua asgjë. As lot, as shpërthime emocionesh. Vetëm një qartësi e ftohtë: procesi kishte nisur dhe kthim pas nuk kishte.
Përgatitjet zgjatën disa javë. Avokatja kontrolloi me imtësi çdo dokument, sistemoi provat e transfertave bankare, marrëveshjet me Borën, si edhe komunikimet që dëshmonin qëllimet e Flamurit. Mesazhet e ruajtura shërbenin si mbështetje shtesë, edhe pse planifikoheshin të përdoreshin vetëm nëse do të ishte e domosdoshme.
Vetë Flamuri dukej i përçarë. Herë sillej sikur ende shpresonte në një pajtim, herë tjetër shpërthente në nervozizëm për dështimin e planeve të tij. Irritimi i ishte bërë i zakonshëm; përgjigjej ashpër për gjëra të vogla, pastaj përpiqej të hapte biseda për rikthim. Në fjalët e tij nuk ndihej dashuri, por zhgënjim për një llogari që nuk i kishte dalë.
Një ditë para seancës, papritur, propozoi të diskutonin një “zgjidhje paqësore”. Folte për kompromis, për ndarje të qetë pa bujë. Anxhela e dëgjoi me vëmendje. Nuk kishte më nevojë të provonte asgjë dhe as të poshtëronte. Dëshironte vetëm një mbyllje dinjitoze.
Salla e gjyqit ishte e freskët dhe e zymtë. Muret e bardha dukeshin edhe më të ftohta nga heshtja që rëndonte në ajër. Gjyqtari parashtroi pyetjet standarde dhe kërkoi që secila palë të sqaronte qëndrimin. Flamuri e paraqiti ndarjen si një ftohje të natyrshme të ndjenjave. Me kujdes përmendi investimet e përbashkëta dhe, me nënkuptim, aludoi për apartamentin e ri.
Kur mori fjalën Anxhela, zëri i saj ishte i qëndrueshëm. Shpjegoi se prona ishte regjistruar në emër të një personi të tretë dhe paraqiti kopjet e kontratave dhe dokumentet e pagesave. Gjyqtari i shqyrtoi me kujdes, bëri disa pyetje sqaruese. Ngjyra e fytyrës së Flamurit ndryshoi dukshëm.
Në fund, vendimi ishte i qartë: apartamenti nuk përfshihej në pasurinë e përbashkët, pasi nuk figuronte si pronë e tyre. Pjesa tjetër e pasurisë do të ndahej sipas ligjit, pa pretendime shtesë.
Jashtë binte një shi i imët. Flamuri u ndal në shkallët e godinës, sikur donte të thoshte diçka, por fjalët nuk i dilnin.
— I kishe menduar të gjitha që më parë? — pyeti më në fund, me zë të ulët.
Ajo e pa drejt në sy.
— Thjesht u kujdesa për veten.
Ai tundi kokën ngadalë. Në shikimin e tij nuk kishte më siguri të tepruar, vetëm pranimin se loja kishte marrë fund.
Ndarja u krye shpejt. Flamuri gjeti një banesë me qira dhe mori sendet personale. Shtëpia ku kishin kaluar aq vite mbeti bosh. Muret dukeshin sikur ruanin jehonën e bisedave, të qeshurave dhe grindjeve. Anxhela kaloi dorën mbi pragun e dritares, duke kujtuar ditët e para të martesës, kur gjithçka dukej e thjeshtë dhe e kuptueshme.