Atëherë gjithçka i ishte dukur e qartë, pa hije dyshimi, sikur jeta të kishte një drejtim të vetëm.
Pas disa javësh, Anxhela u vendos përfundimisht në hapësirën e re. Bora kishte përgatitur dokumentet e dhurimit dhe pronësia kaloi zyrtarisht në emrin e saj. Çdo gjë tashmë ishte e rregulluar ligjërisht, pa paqartësi apo prapaskena. Çelësat që mbante në dorë nuk ishin thjesht metal i ftohtë — për të, ata simbolizonin një fitore personale, të arritur me mund.
Ditët e para iu përkushtua sistemimit të apartamentit. Zgjodhi nuanca të çelëta për muret, porositi mobilie të reja dhe mendoi me kujdes çdo detaj të brendshëm. Për herë të parë, vendimet i merrte pa kërkuar miratim nga askush. Nuk kishte kompromise të detyruara, as llogari të fshehta. Në këtë pavarësi të plotë ndjente një lloj lehtësimi që e kishte harruar prej kohësh.
Herë pas here, e shkuara i trokiste në mendje. Shtatë vite nuk fshihen si me gomë. Kishte pasur edhe çaste të bukura — udhëtime spontane, të qeshura pa arsye, plane të thurura natën vonë. Por bashkë me to vinte edhe e vërteta e hidhur: marrëdhëniet që ndërtohen mbi interesa e kalkulime, herët a vonë, shemben nën peshën e tyre.
Një mbrëmje, telefoni i ra papritur. Ishte Flamuri. Zëri i tij ishte më i qetë se zakonisht, pa atë tonin sfidues që dikur e acaroi aq shumë. Kërkoi ta takonte. Anxhela pranoi, me ndjesinë se ajo bisedë do të ishte e fundit mes tyre.
U takuan në një kafene të vogël pranë shtëpisë së saj. Ajri i vjeshtës ishte i freskët dhe gjethet rrotulloheshin ngadalë mbi trotuar. Flamuri dukej i lodhur, sikur muajt e fundit t’i kishin rënduar mbi supe më shumë se vitet.
— Doja të të kërkoja falje, — tha ai, pa ia drejtuar sytë. — Gjërat nuk shkuan siç i kisha parashikuar.
Ajo e dëgjoi në heshtje.
— Mendoja se mund ta llogarisja çdo hap. Isha i bindur se e kisha situatën nën kontroll. Në fund, humba më shumë nga sa kisha menduar.
Anxhela e shikoi drejt.
— Nuk humbe një apartament, — u shpreh qetë. — Humbët besimin tim.
Ai psherëtiu lehtë.
— Ndoshta ke të drejtë.
Midis tyre ra një heshtje e butë. Nuk kishte mllef, as dëshirë për të rihapur plagë. Vetëm pranimi i asaj që tashmë ishte e pakthyeshme.
— Nuk të urrej, — shtoi ajo. — Thjesht nuk dua të jetoj më në mashtrime.
Fjalët e saj tingëlluan si një vijë përfundimtare nën gjithçka që kishin kaluar.
U ndanë pa zhurmë, pa dramë. Secili mori drejtimin e vet.
Në mbrëmje, Anxhela u kthye në shtëpi dhe qëndroi gjatë pranë dritares. Qyteti vezullonte nën dritat e natës, makinat rrëshqisnin përgjatë bulevardit dhe nga larg dëgjohej muzikë. Brenda saj nuk kishte boshllëk. Kishte një ndjesi të qetë mbylljeje, si një kapitull që më në fund ishte përfunduar.
Me kalimin e kohës, përditshmëria e saj filloi të mbushej me përvoja të reja. U regjistrua në një kurs për dizajn interierësh, një ëndërr e vjetër që më parë e kishte shtyrë pafund. Nisi të takohej më shpesh me miqtë, të bënte udhëtime të shkurtra në fundjavë dhe t’i lejonte vetes kënaqësi të vogla që dikur i konsideronte luks.
Apartamenti u shndërrua gradualisht në pasqyrë të karakterit të saj: i ndritshëm, i rregullt, i menduar deri në imtësi. Në një nga dhomat krijoi një kënd të ngrohtë me një kolltuk të rehatshëm dhe rafte librash. Aty kalonte mbrëmjet me një filxhan çaji në dorë, duke reflektuar mbi atë që e priste përpara.
Ndonjëherë i kujtoheshin mesazhet e dikurshme që e kishin lënduar aq shumë. Tani ato nuk i sillnin më dhimbje; ishin thjesht një mësim i fituar me vështirësi. Ajo ishte bërë më e kujdesshme me njerëzit, por nuk ishte mbyllur ndaj botës.
Kaloi një vit. Divorci mbeti një dokument në arkivin e gjykatës. Sipas fjalëve që qarkullonin mes të njohurve, Flamuri ishte zhvendosur në një lagje tjetër dhe kishte ndërruar punë. Rrugët e tyre nuk u kryqëzuan më.
Një ditë pranvere, ndërsa rrinte në ballkon me një filxhan kafeje, Anxhela ndjeu diellin që përkëdhelte rrugët dhe aromën e pemëve në lulëzim që sillte era e lehtë. Befas kuptoi se për herë të parë pas shumë kohësh ishte vërtet e qetë.
Rruga që kishte përshkuar nuk ishte e lehtë. Kishte pasur frikë, pasiguri dhe zhgënjime. Por pikërisht përmes tyre kishte mësuar të vlerësonte veten. Forca e saj e brendshme nuk kishte lindur brenda natës; ishte ndërtuar ngadalë, hap pas hapi.
Tani pranë saj nuk kishte askënd që të thurte plane në fshehtësi. Kishte vetëm hapësirë, qetësi dhe liri.
Ajo piu një gllënjkë kafe dhe buzëqeshi. Jo sepse kishte fituar ndaj ish-bashkëshortit, por sepse kishte kapërcyer frikën e vetmisë.
Në mbrëmje e vizitoi Bora. Të ulura në kuzhinë, kujtuan të shkuarën dhe qeshën si dikur. Bora i tha se ndihej krenare për të. Anxhela buzëqeshi lehtë dhe tundi kokën.
— Thjesht nuk kam më frikë, — u përgjigj.
Në ato pak fjalë përmblidhej gjithë udhëtimi i saj.
Pasi mikja u largua, ajo fiku dritat dhe kaloi ngadalë nëpër dhoma. Gjysmëerrësira i jepte shtëpisë një ndjesi ngrohtësie. U ndal pranë dritares, ashtu si dikur në apartamentin e vjetër, por këtë herë ndjesia ishte krejt tjetër.
Përpara e priste e panjohura — takime të reja, zgjedhje të reja.
Por gjëja më e rëndësishme tashmë kishte ndodhur: ajo kishte mësuar ta dëgjonte veten dhe të vepronte pa u ndikuar nga llogaritë e të tjerëve.
Dhe nëse një ditë jeta do ta vinte sërish në provë, ajo do ta përballonte ndryshe — me sy hapur dhe me zemër të fortë.