Arlinda hodhi një sy nga ora në mur — po afronte njëmbëdhjeta, kishin mbetur edhe njëzet minuta. Edhe një raport për ta mbyllur, edhe një email për investitorët, dhe më në fund do të mund të merrte frymë lirshëm. Zgjati dorën drejt filxhanit të kafesë, tashmë të ftohur, kur në pragun e zyrës u shfaq Elisa me një shprehje faji në fytyrë.
— Zonja Arlinda, më falni… por ka ardhur bashkëshorti juaj. I thashë se jeni në mbledhje, por ai…
Nuk arriti ta përfundonte fjalinë. Arben hyri me vrull në zyrë, fytyra i ishte skuqur dhe sytë i digjnin nga zemërimi. Arlinda u ngrit menjëherë nga karrigia.
— Arben? Çfarë ka ndodhur?
— Çfarë ka ndodhur?! — zëri i tij ushtoi në të gjithë katin. — Ti më pyet çfarë ka ndodhur? Si guxove t’ia bllokosh kartën motrës sime? Doje ta poshtëroje para të gjithëve?
Arlinda ndjeu si i iku gjaku nga fytyra. Përmes murit prej xhami pa kokat e kolegëve që ishin kthyer nga zyra e saj. Endrit nga financa kishte mbetur me receptorin e telefonit në dorë. Praktikantja e re po i shihte e shtangur, me gojën hapur.
— Arben, të lutem, qetësohu, — foli ajo me zë të ulët, duke u përpjekur të ruante qetësinë. — Hajde të kalojmë në sallën e mbledhjeve dhe…
— Nuk vij askund! — e ndërpreu ai, duke bërë gjeste me duar. — E di në ç’gjendje është Sabrina? Po kalon krizë nervore! Ishte në supermarket me karrocën plot dhe arkëtarja i tha para gjithë radhës se karta ishte bllokuar. Të gjithë po e shikonin!
— Arben…
— Më mori në telefon duke qarë! Tha se kurrë s’ishte ndjerë kaq e turpëruar! A e kupton çfarë ke bërë?
Arlinda mbylli sytë për një çast, mori frymë thellë dhe tha me ton të prerë:
— Arben. Në sallën e mbledhjeve. Tani.
Diçka në zërin e saj e bëri të heshtte. Ajo doli nga pas tavolinës, e kapi lehtë nga krahu dhe e drejtoi nga dera. Duke kaluar pranë Elisës së ngrirë, i tha qetësisht:
— Sillni pak ujë, ju lutem.
Sapo hynë në sallë, Arlinda mbylli derën me kujdes dhe uli perdet. Arbeni filloi të sillej nervozisht nëpër dhomë.
— Mirë? — hodhi ai me ton kërkues. — Do ma shpjegosh këtë marrëzi?
Arlinda u mbështet në cep të tavolinës dhe e vështroi. Çuditërisht, nuk ndiente as zemërim, as fyerje — vetëm një lodhje të thellë që i rëndonte në shpatulla.
— Arben, kartën ia dhashë Sabrinës para tre muajsh. E mban mend me çfarë kushti?
— Çfarë kushti? — u tall ai. — Që do ta ndihmoje, kaq!
— Jo, — u përgjigj ajo e qetë. — I thashë se do të hapja një kartë shtesë në llogarinë time për shpenzime të domosdoshme. Për kursin e Dionit, për faturat, për ushqimet. Fjalët e mia ishin “shpenzime të nevojshme”. Të kujtohen?
Arbeni u ul, kryqëzoi krahët dhe heshti.
— Në muajin e parë, — vazhdoi Arlinda duke hapur aplikacionin bankar në telefon, — vërtet pagoi vetëm ato që duhej. Ja korriku: kursi sportiv — 30 mijë lekë. Supermarket — 70 mijë. Faturat — 50 mijë. Farmaci — 10 mijë. Gjithçka në rregull.
— E sheh pra! — tha ai me nxitim.
— Prit. Gushti. Po, sërish ushqime dhe fatura… por shiko këtu: butik veshjesh — 230 mijë lekë. Restorant “Terrazza” — 120 mijë. Qendër estetike — 80 mijë. Pastaj sërish restorant, sërish dyqan.
Ajo rrëshqiti më tej në listë.
— Shtatori njësoj. Tetori edhe më keq. Në dy muaj janë shpenzuar mbi dy milionë lekë, dhe për gjëra vërtet të nevojshme mezi kanë shkuar gjashtëqind mijë.
Arbeni u përkul mbi ekran pa folur.
— E di ku ishte sot në mëngjes kur karta “papritur” nuk funksionoi? — Arlinda tregoi transaksionin e fundit. — Në restorant. Faturë 180 mijë lekë. Ora njëmbëdhjetë paradite. Ditë pune. Ç’të duket, ishte mëngjes për Dionin apo ndonjë furnizim urgjent?
— Ndoshta… ndoshta ishte ndonjë takim pune, — murmuriti ai, por zëri i tij u drodh.
— Takim pune? — ngriti ajo vetullën. — Për një grua të papunë prej një viti e gjysmë? Që gjoja kërkon punë?
Ajo u ul në karrige dhe e vendosi telefonin mbi tavolinë mes tyre.
— E di çfarë më dhemb më shumë? Jo paratë. Unë mund ta ndihmoj familjen tuaj. Por më dhemb mashtrimi. Çdo mbrëmje më flisje për vështirësitë e saj, për mungesën e parave për kursin e Dionit, për riparime, për xhupin e ri të djalit.
Një nyje iu krijua në fyt.
— Ndërkohë ajo drekonte në restorante me paratë e mia. Dhe, nga shumat, duket qartë se nuk ishte vetëm.
— Po thua që… — nisi Arbeni, por fjalët iu shuan.
— Nuk po them asgjë. Vetëm po lexoj shifrat. 180 mijë lekë për një drekë nënkupton të paktën tre persona. Në mes të javës. Në orar pune. Motra jote nuk ishte në intervistë.
Arbeni kaloi duart nëpër fytyrë. Arlinda e vështroi me kujdes, ndoshta për herë të parë pas shumë kohësh. Kur ishte thinjur kaq shumë? Fijet e argjendta në flokët e errët, rrudhat pranë buzëve, lodhja në sy. Një vit më parë, kur rrinin zgjuar natën duke bërë plane për të ardhmen, dukej tjetër njeri.
Një vit më parë gjithçka ishte ndryshe.
Atëherë Arlinda punonte si menaxhere e mesme në një kompani konsulence. Paga ishte e mirë, por jo marramendëse. Arbeni merrej me biznesin e tij të vogël — dy dyqane elektronike. Jetonin qetë, pa luks të tepruar, por pa mungesa.
Pastaj në kompani hyri një investitor i ri dhe nisi një ristrukturim i thellë. Arlindës iu propozua të drejtonte një departament të ri. Në fillim u step — përgjegjësi e madhe, ngarkesë e jashtëzakonshme, por edhe një mundësi që mund t’ua ndryshonte jetën…