…por edhe një mundësi që mund t’ua ndryshonte jetën.
Ngarkesa ishte e jashtëzakonshme, por paga… paga ishte katërfish më e lartë se ajo që merrte më parë.
Arbeni atëherë u gëzua pa masë. Organizuan një darkë të vogël në shtëpi, hapën një shishe shampanjë dhe nisën të flisnin për plane të reja. Arlinda i premtoi se do t’ia dilte, se sakrifica do të ishte e përkohshme dhe se gjithçka do të stabilizohej.
Dhe vërtet ia doli. Punonte nga dymbëdhjetë deri në katërmbëdhjetë orë në ditë, merrte dokumente me vete në shtëpi, shpesh e zinte gjumi mbi tastierën e laptopit. Megjithatë, rezultatet nuk munguan. Pas tre muajsh, departamenti i ri filloi të sillte fitim. Brenda gjashtë muajve, ishte bërë njësia më fitimprurëse e gjithë kompanisë.
Ndërkohë, biznesi i Arbenit nisi të lëkundej. Njërin dyqan e mbylli — kriza, tha, nuk po ecte. Pak më vonë mbylli edhe të dytin. Premtonte se do të gjente diçka tjetër, diçka më të qëndrueshme. “Po shoh tregun,” përsëriste.
Arlinda nuk kundërshtoi. Të ardhurat tashmë nuk mungonin. Ishin të sajat. Ajo ishte aq e zhytur në punë sa mezi kuptonte si kalonin ditët. Arbeni mori përsipër shtëpinë: gatuante, pastronte, e priste çdo mbrëmje me tryezën gati.
Dhe pikërisht atëherë nisën telefonatat nga Sabrina.
Në fillim të rralla. Sabrina kishte mbetur vetëm me djalin tetëvjeçar pas divorcit. Ish-bashkëshorti paguante rregullisht alimentacionin, por ato para mjaftonin vetëm për shpenzimet bazë. Ajo punonte në një dyqan kozmetike, por më pas e larguan nga puna.
— E merr me mend? — ankohej Arbeni. — Erdhi një drejtuese e re dhe deshi të sillte njerëzit e saj. Sabrinën e hoqën pa i dhënë as kompensimin e duhur!
Arlinda atëherë ofroi ndihmë. Transferoi dhjetë mijë lekë. Pastaj edhe dhjetë të tjera për ditëlindjen e Dionit. Më pas sërish.
Telefonatat u shtuan. Sabrina i binte Arbenit çdo dy a tri ditë. Herë duheshin para për kursin sportiv të Dionit, herë për faturat e energjisë, herë për një vizitë te mjeku. Arbeni fliste gjatë me motrën dhe më pas afrohej te Arlinda me një shprehje faji në fytyrë.
— Arlindë, Sabrina po kërkon edhe pesë mijë të tjera. Për gjërat e shkollës së Dionit…
Ajo tundte kokën, hapte aplikacionin bankar dhe bënte transfertën. Nuk kishte kohë të thellohej. E prisnin prezantime para investitorëve, një raport prej dyqind faqesh, mbledhje e telefonata deri në mesnatë.
Kthehej në shtëpi e rraskapitur, hante diçka nga ajo që kishte përgatitur Arbeni, përpiqej të punonte edhe pak dhe binte për të fjetur. Të nesërmen gjithçka niste nga e para.
— Arlindë, — tha një mbrëmje Arbeni, ndërsa ajo ishte ulur me laptop mbi tavolinën e ngrënies, — Sabrina telefonoi përsëri.
— Mhm, — murmuriti ajo pa ia ndarë sytë ekranit.
— Situata e tyre është e vështirë. Dionit i duhen rroba të reja shkolle, është rritur. Duhet paguar edhe kujdesi pas mësimit. Dhe…
Arlinda ngriti kokën. Arbeni qëndronte përballë saj, duke shtrënguar një pecetë kuzhine në duar.
— Arben, jam vërtet e mbingarkuar, — tha me zë të lodhur. — Pas dy ditësh kam mbrojtjen e projektit dhe s’kam fjetur pothuajse fare. Po hap një kartë shtesë në llogarinë time dhe do t’ia japim Sabrinës. Le të paguajë vetë ushqimet, faturat, aktivitetet e Dionit. Do të jem më e qetë dhe ti s’do të ndihesh si ndërmjetës çdo herë.
Fytyra e Arbenit u ndriçua.
— Seriozisht? E ke me të vërtetë?
— Po. Vetëm sqaroi mirë: karta është për nevoja të domosdoshme. Ushqime, shpenzime shtëpie, gjëra për djalin. Dakord?
— Sigurisht! Do t’ia shpjegoj çdo gjë. Faleminderit, Arlindë. Nuk e imagjinon sa do ta lehtësojë kjo!
Ajo u kthye te dokumentet. Çështja u zgjidh — mund të vazhdonte punën.
Të nesërmen aplikoi për kartën shtesë dhe ia dorëzoi Arbenit, i cili shkoi menjëherë te motra. Arlinda nuk vendosi asnjë limit shpenzimi; iu duk e panevojshme. Sabrina ishte grua e rritur, nuk do të shpërdoronte para që nuk ishin të sajat.
Muaji i parë kaloi pa probleme. Herë pas here, Arlinda kontrollonte lëvizjet: supermarkete, pagesa komunale, klubi sportiv i fëmijëve. Çdo gjë dukej në rregull.
Muajin e dytë nuk pati kohë as të verifikonte. Fitimi i një tenderi të madh ua shtoi ndjeshëm volumin e punës.
Pastaj erdhi muaji i tretë.
— Ku ishte ajo? — pyeti Arbeni me zë të ulët, duke shmangur shikimin. — E di ti?
Arlinda tundi kokën.
— Jo. Dhe, sinqerisht, nuk më intereson. Nuk është puna ime ku shkon. Por është puna ime fakti që paratë e mia u përdorën për restorante dhe pazar, në vend që të shkonin për ushqimin e djalit të saj.
— Po Dionin e ushqen! — reagoi Arbeni i nxehur. — I kam parë vetë, nuk u mungon gjë!
— Me çfarë parash, Arben? — pyeti ajo qetë. — Me të miat. Alimentacioni që merr nga ish-burri është njëzet mijë lekë dhe shkon për këstin e kredisë së apartamentit. Sabrina nuk punon prej një viti e katër muajsh. Nga vijnë të ardhurat e tjera?
— Po kërkon punë! Thjesht nuk gjen diçka të denjë!
— Nuk gjen apo nuk përpiqet mjaftueshëm? — u përkul Arlinda përpara. — Nuk po them se motra jote është njeri i keq. Por faktet janë këto: e përdori ndihmën time ndryshe nga sa ramë dakord. I dhashë kartën për ushqime dhe fatura; ajo pagoi darka jashtë dhe bleu rroba në butikë.
— Ç’ka të keqe ka të blejë në butik? — ia ktheu Arbeni me nervozizëm. — Një grua duhet të duket mirë! Ndoshta pikërisht se nuk duket mjaftueshëm mirë nuk e marrin në punë!
Arlinda u mbështet pas karriges dhe e vështroi gjatë.
— E ke seriozisht? — tha më në fund. — Mendon vërtet se është normale të shpenzosh paratë e dikujt tjetër për luks dhe pastaj të ankohesh për vështirësi?
— Ti nuk kishe të drejtë ta bëje atë që bëre! — shpërtheu Arbeni. — Pa paralajmërim, thjesht e bllokove kartën! E vure në siklet para të tjerëve! Sabrina është e tronditur, thotë se nuk do të na kërkojë më kurrë ndihmë!
— Shumë mirë, — u përgjigj Arlinda ftohtë. — Pikërisht këtë synoja.
Heshtja ra mes tyre si një perde e rëndë. Arbeni e shikonte me sy të zgurdulluar, i pafjalë, ndërsa tensioni në dhomë bëhej gjithnjë e më i dendur.