— Çfarë… çfarë the? — belbëzoi Arbeni, ende i shtangur, sikur fjalët e saj të mos kishin arritur plotësisht në vetëdijen e tij.
Arlinda u ngrit pa nxitim dhe iu afrua dritares së madhe prej xhami. Poshtë shtrihej qyteti në vrullin e zakonshëm: njerëz që nxitonin, makina që lëviznin pa pushim, secili me hallin dhe destinacionin e vet. Jeta vazhdonte pa u trazuar. Ndërsa këtu, në atë sallë mbledhjesh të mbyllur me mure xhami, po çahej një martesë shtatëvjeçare. Çuditërisht, në vend të dhembjes, ajo ndiente një lloj çlirimi.
— Arben, — foli qetë, pa u kthyer nga ai, — kur u martuam isha njëzet e katër vjeçe. Ti njëzet e shtatë. Punonim të dy, fitonim të dy, bënim plane për të ardhmen. Të kujtohet?
Ai nuk dha përgjigje.
— Tani jam tridhjetë e një. Punoj katërmbëdhjetë orë në ditë. E marr punën me vete në shtëpi. Prej gjashtë muajsh nuk kam dalë me shoqet, sepse thjesht s’kam kohë. Nuk mbaj mend herën e fundit që kam parë një film në kinema. Fle pak, zgjohem me dhimbje koke, marr ilaçe vetëm që të mbaj veten deri në mbrëmje.
Ajo u kthye përballë tij. Arbeni rrinte i përkulur, me kokën mbështetur mbi duar.
— Ndërsa ti ke një vit pa punë. Dhe unë e kam pranuar këtë. Nuk më ka penguar të mbaj barrën financiare. Por në vend që të më mbështesësh, çdo mbrëmje më flet për hallët e motrës sate. Në vend që të më ndihmosh me dosjet që sjell në shtëpi, kalon një orë në telefon me Sabrinën. Në vend që të më përqafosh kur qaj nga lodhja, më pyet nëse mund të dërgoj edhe pak para.
— Arlindë…
— Jo, më lër të mbaroj. — Ajo u kthye te tavolina dhe mori telefonin. — Kartën nuk ia dhashë nga bujaria. Ia dhashë sepse isha në prag shpërthimi. Nuk kisha më fuqi të dëgjoja çdo mbrëmje për probleme që nuk ishin të miat. Mendova se, po ta zgjidhja një herë e mirë çështjen e parave, do të qetësohej situata. U gabova.
Ia zgjati sërish pasqyrën bankare.
— E sheh këtë pagesë? Restorant, shtatëmbëdhjetë shtator, e shtunë, njëzet e tre mijë lekë. Atë ditë kisha takimin më të rëndësishëm të vitit. U përgatita tre javë për të. Të kërkova vetëm të ishe pranë meje, të më jepje kurajë. Ti the se duhej të shkoje te Sabrina, se kishte problem me internetin. Të kujtohet?
Arbeni pohoi me kokë, pa e ngritur shikimin.
— Atë ditë isha vetëm. Në takim — vetëm. Kontratën e fitova — vetëm. U ktheva në shtëpi dhe s’gjeta askënd. Ti qëndrove te Sabrina deri natën vonë. Ndërkohë, ajo darkonte në restorant. Me paratë e mia.
Arlinda u ul përballë tij.
— Edhe kjo: njëzet e tre tetor, e mërkurë. U ktheva në shtëpi pas një dite ferri. Na ishte larguar specialisti kryesor dhe unë rregulloja rrëmujën deri në dhjetë të darkës. E mban mend çfarë më the sapo hyra?
Heshtje.
— “Sabrina telefonoi. Kanë përsëri probleme me pagesën e kopshtit për Dionin. Duhet t’i çojmë pesë mijë lekë.” As “mirë se erdhe”, as “si je”. Vetëm para për Sabrinën. Më vonë pashë llogarinë — atë ditë ajo kishte blerë çizme për njëzet e tetë mijë lekë, në një butik në qendër.
Ajri në sallë u bë i rëndë, pothuaj i padurueshëm. Nga korridori depërtonin zëra të mbytur, zile telefonash, trokitje tastierash. Jeta e zakonshme vazhdonte. Brenda atij kubi xhami, gjithçka po shembej.
— Nuk e dija, — tha më në fund Arbeni me zë të ulët. — Të betohem, nuk e dija që shpenzonte kështu. Ajo fliste vetëm për vështirësi, për sa e lodhshme ishte…
— Nuk pyete kurrë, — ia ktheu Arlinda, duke fërkuar me lodhje rrënjën e hundës. — Asnjëherë nuk të shkoi ndër mend të shihje ku shkonin paratë. E kontrollova llogarinë: për tre muaj janë shpenzuar dyqind e shtatëdhjetë e tetë mijë lekë. Për “nevoja jetike”. A nuk të dukej e tepërt?
— Mendova se… ndoshta ushqimet janë shtrenjtuar, faturat, gjëra për shtëpinë…
— Njëzet mijë lekë në muaj vetëm për ushqime? Për dy veta?
Ai ngriti supet, fajtor. Në atë çast, Arlindës iu bë e qartë: ai e kishte ndier. Ndoshta jo shifrat e sakta, por thellë brenda vetes e dinte që motra po e tepronte. Thjesht nuk donte ta pranonte. Ndoshta për të mos prishur marrëdhënien me të. Ndoshta për komoditet.
— E bllokova kartën dje, — vazhdoi ajo me zë të ngadaltë. — Sepse brenda një jave kishte shpenzuar pesëdhjetë mijë lekë. Asnjë lek për ushqime apo fatura. Vetëm restorante, taksi, dyqane. Ishte pika e fundit.
— Por ajo s’e dinte që ti po e kontrolloje. Ndoshta mendonte…
— Çfarë mendonte? — e ndërpreu Arlinda. — Që paratë bien nga qielli? Që kur janë të dikujt tjetër, mund t’i shpërdorosh? Që unë i mbledh nëpër pemë?
Ajo nisi të ecte nëpër sallë.
— E di çfarë më dhemb më shumë? Jo shuma. Ato i fitoj përsëri. Më dhemb mënyra si më keni trajtuar. Ti dhe Sabrina vendosët që, meqë unë fitoj mirë, atëherë ua kam borxh të gjithëve. Që koha ime, lodhja ime, shëndeti im nuk kanë peshë. Mjafton që Sabrina të mos ketë shqetësime.
— Kjo nuk është e vërtetë! — reagoi Arbeni. — S’kam menduar kurrë kështu!
— Jo? Atëherë pse asnjëherë këtë vit nuk më pyete si po më shkon puna? Pse nuk të shkoi ndër mend të më pyesje nëse po e përballoja dot? Nëse isha e rraskapitur?
— Por ti thoje se gjithçka ishte në rregull! Se po ia dilje!
— E thosha sepse doja ta besoja! — zëri i saj u ngrit dhe u drodh. Ajo mori frymë thellë për t’u qetësuar. — Sepse mendoja që, nëse filloja të ankohesha, do të rëndohesha edhe më shumë mbi ty. Ti tashmë po kaloje një periudhë të vështirë…