…sepse ti po kaloje një periudhë të vështirë…
— …dyqanet u mbyllën, po kërkoje diçka të re për të nisur. Nuk doja të të shtoja barrë tjetër, — vazhdoi Arlinda më qetë, por me një lodhje të dukshme në zë.
Ajo u kthye drejt tryezës së mbledhjeve, mori shishen e ujit që Elisa kishte lënë aty dhe piu disa gllënjka të shpejta, sikur të donte të fshinte thatësinë që i kishte mbërthyer fytin.
— Dhe çfarë doli në fund? — tha ajo, duke e vendosur shishen me kujdes. — Doli që jam vetëm. Punoj vetëm. Marr vendime vetëm. Përballoj çdo problem vetëm. Sjell të ardhura vetëm. Ndërsa ti… ti je thjesht pranë. Si një qiramarrës që e mbaj unë me shpenzimet e mia.
— Arlinda, kjo nuk është e drejtë! — kundërshtoi Arbeni i tronditur. — Unë merrem me shtëpinë! Gatuaj, pastroj, laj rrobat!
— Po, është e vërtetë, — pranoi ajo me një tundje koke. — Bën punët e shtëpisë. Dhe e di çfarë? Unë mund të paguaj një pastruese. Mund të punësoj dikë që të gatuajë ose thjesht të porosis ushqim çdo ditë. Është çështje lekësh. Por nuk mund të paguaj dikë që të jetë në anën time. Dikë që të më mbështesë mua, jo të tjerët.
— Sabrina nuk është “e tjerë”! Është motra ime!
— E di shumë mirë. Dhe pikërisht sepse është motra jote, e ndihmova. Por ndihma është një gjë, shfrytëzimi është tjetër. Motra jote më shfrytëzoi. Dhe ti, me heshtjen tënde, e lejove.
Arbeni mbuloi fytyrën me duar. Supet i dridheshin lehtë. Arlinda e pa gjatë, por brenda saj kishte vetëm zbrazëti. Dikur e kishte dashur atë burrë. Dikur kishin ndërtuar plane, kishin qeshur, kishin besuar se do ta mbanin njëri-tjetrin gjithmonë. Kur ishte shuar ajo ndjenjë?
— Çfarë do të ndodhë tani? — pyeti ai me zë të mbytur.
Ajo heshti për disa sekonda. Pyetja ishte e drejtë. Çfarë do të ndodhte?
— Nuk e di, — tha më në fund me sinqeritet. — Më duhet kohë. Të mendoj për ne. Për këtë që po jetojmë. Të kuptoj nëse dua ta vazhdoj kështu.
— Do të thotë… po mendon për divorc? — ai ngriti sytë e skuqur drejt saj.
— Nuk kam një përgjigje tani. Por di një gjë: kështu nuk mund të vazhdojmë. Diçka duhet të ndryshojë.
Ajo hodhi një sy nga telefoni. Mbledhja fillonte pas njëzet minutash. Duhej të mblidhte veten.
— Arben, unë duhet të punoj. Kam takim. Shko në shtëpi.
Ai u ngrit ngadalë, si i rënduar nga pesha e fjalëve të saj.
— Po Sabrina? Çfarë t’i them?
Arlinda ngriti supet.
— Thuaji të vërtetën. Që karta ishte për shpenzime të domosdoshme, jo për qejfe. Dhe që kjo mundësi nuk ekziston më.
— Do të mërzitet.
— Është zgjedhja e saj.
Ai bëri disa hapa drejt derës, por u ndal në prag.
— Arlinda… vërtet nuk e kuptova çfarë po ndodhte. Dhe nuk doja të përfundonte kështu.
— E di, — u përgjigj ajo me zë të ulët. — Por kjo nuk mjafton.
Pasi dera u mbyll pas tij, Arlinda qëndroi edhe disa minuta në sallën e mbledhjeve, duke parë përtej xhamit të madh. Qyteti lëvizte si zakonisht, sikur asgjë të mos kishte ndryshuar. Ndërsa për të, gjithçka ishte lëkundur.
Më pas u ngrit, rregulloi bluzën, freskoi pak grimin dhe u kthye në zyrën e saj.
Elisa e pa me shqetësim.
— Zonja Arlinda, më falni… nuk arrita ta ndaloja.
— S’ka gjë, Elisa. Mos u bëj merak.
— T’ju sjell një çaj? Apo kafe?
Sekretarja dukej e pasigurt, si të mos dinte si të sillej.
— Jo, faleminderit. Do ta marr më vonë. Kush është në mbledhje sot?
— Departamenti financiar dhe juristët. Fillon për pesëmbëdhjetë minuta.
— Në rregull. Dosjen e kontratës, të lutem.
— E kam vendosur në tryezën tuaj.
Arlinda hyri në zyrë, u ul dhe hapi dosjen. Filloi të lexonte, por rreshtat i rrëshqisnin para syve pa kuptim. E mbylli për një çast dhe u mbështet pas në karrige.
Divorc? Ndoshta. Një përpjekje tjetër? Edhe kjo ishte mundësi. Por për këtë duhej që Arbeni të ndryshonte. A ishte ai gati? A donte vërtet?
Telefoni vibroi. Mesazh nga Arbeni: “Më fal. E kuptova gjithçka. Të lutem, ta rregullojmë.”
Ajo e vështroi ekranin gjatë. Pastaj e futi telefonin në sirtar. Jo tani. Tani ishte puna. Çështjet personale mund të prisnin.
Hapi sërish dosjen dhe e detyroi veten të përqendrohej. Paragraf pas paragrafi, pikë pas pike. Puna nuk pret. As jeta.
Një trokitje e lehtë në derë.
— Zonja Arlinda, jemi gati, — tha Endriti nga financa.
— Shkëlqyeshëm, — u ngrit ajo, mori laptopin dhe dosjen. — Le të fillojmë.
Teksa kaloi pranë pasqyrës në korridor, hodhi një vështrim të shpejtë drejt reflektimit të saj. E përmbajtur, serioze, e sigurt. Askush nuk do ta merrte me mend se brenda saj gjithçka ishte në krizë.
I buzëqeshi lehtë vetes. Me një hidhërim të butë. Do ta përballonte. Gjithmonë ia kishte dalë.
Edhe këtë herë do t’ia dilte.
Në mbrëmje, kur ora po afrohej drejt dhjetës dhe zyra ishte zbrazur, Arlinda ende qëndronte para kompjuterit. Raportet ishin dërguar, email-et përfunduar, dokumentet sistemuar. Nuk kishte më asgjë për të bërë. Megjithatë, nuk nxitonte të kthehej në shtëpi.
Mori telefonin. Tre telefonata të humbura nga Arbeni. Dy mesazhe.
“Ke të drejtë. U solla si egoist.”
“Dua ta rregulloj. Më jep një mundësi.”
Ajo mendoi gjatë. Një mundësi? Ndoshta. Por jo menjëherë. Së pari duhej të kuptonte veten. Çfarë kërkonte nga jeta. Çfarë ishte e gatshme të pranonte. Me kë donte të ecte përpara.
Shkroi: “Të flasim në fundjavë. Qetësisht. Pa emocione. Dhe të vendosim.”
E dërgoi mesazhin. Fiku kompjuterin. Mori çantën.
Jashtë ishte një mbrëmje e ngrohtë vjeshte. Dritat e qytetit vezullonin, diku dëgjohej muzikë, ajri mbante aromë kafeje dhe gështenjash të pjekura. Ajo eci ngadalë drejt makinës, duke thithur thellë freskinë.
Do t’ia dilte. Me gjithçka.
Sepse gjithmonë kishte ditur të qëndrojë në këmbë.
Edhe tani do të qëndrojë.