– Pensioni nuk do të thotë të rrish duarkryq e të mos bësh asgjë, – hodhi Kujtim Leka pa e ngritur kokën nga fjalëkryqi që po plotësonte.
Afërdita Hasani ndjeu si t’i mblidhej një lëmsh në fyt. Mori frymë thellë, me përpjekje për të frenuar dallgën e ndjenjave që po i shpërthente brenda.
“Pse sillet kështu? – i kaloi rrufeshëm në mendje. – Dhe nuk është hera e parë. Mos vallë nuk janë thjesht fjalë të rastit, por bindja e tij e vërtetë?”
– Edhe unë jam në pension, por vazhdoj të punoj. Po të mos kishe ndenjur në shtëpi këta gjashtë muaj, tani do ta kishim përballuar një makinë të re, – shtoi ai me një ton triumfues, sikur sapo kishte nxjerrë argumentin vendimtar.
Fjalët e tij e therën. Biseda, që sapo kishte nisur, u shndërrua shpejt në një varg qortimesh.
Ditën e fundit të gushtit, Afërdita doli zyrtarisht në pension. Viti që e parapriu kishte qenë rraskapitës. Fabrika ku kishte punuar për dekada ndërpriste vazhdimisht prodhimin – herë për defekte teknike, herë sepse brigadat sëmureshin masivisht. Kur turnet nuk plotësoheshin, i dërgonin në leje të detyruar administrative derisa të gjendeshin zëvendësues. Pagesa ishte qesharake dhe, më në fund, ajo vendosi se mjaft ishte mjaft. Mundimi i saj prej kohësh nuk shpërblehej siç duhej; kishte ardhur koha të mendonte pak edhe për veten.
Në të kaluarën, megjithatë, Kujtimi nuk ishte kaq i prerë kundër idesë që ajo të pushonte përfundimisht. E kalonte me shaka.
– Unë ndihmoj vajzën me nipërit dhe mbesat, merrem me kopshtin gjatë verës, – ia ktheu ajo.
– Ah, ajo shtëpia e fshatit është vetëm qejf. As nuk i hanë turshitë e tua, dhe ti lodhesh gjithë verën kot, – ia preu ai.
– Kujtim, – nisi ajo me zë që i dridhej lehtë, duke u përgatitur t’i thoshte gjithçka që i ishte mbledhur në zemër.