– …por njeriu ka nevojë edhe të pushojë. Kam lënë rininë në atë fabrikë, – ia doli më në fund Afërdita Hasani.
Kujtimi ngriti supet lehtë dhe vazhdoi të plotësonte fjalëkryqin, si të mos kishte dëgjuar gjë.
– Dhe mos harro, – shtoi ajo me një zë më të butë, – më pate thënë se sapo të dilja në pension, do të shkonim menjëherë në det.
– Ta kam thënë, – pranoi ai pa e ngritur kokën. – Por tani që dole në pension dhe nuk punon më, pushimet kushtojnë. Për një javë a dy duhen të paktën dyqind mijë lekë.
Fjalët e tij i ranë si gjemb. Ajo kishte hequr dorë nga shumë gjëra, nuk blinte as fruta të shtrenjta, as ndonjë ushqim më të veçantë, kursente çdo qindarkë me shpresën e atij udhëtimi. Dhe rezultonte se nuk mjaftonte. Duhej t’i nxirrte vetë paratë për pushimet.
– Ku po shkon? – pyeti ai kur e pa të merrte çantën.
– Te dyqani. Mbaroi qumështi.
Në të vërtetë, Afërdita doli me hapa të shpejtë, gati me vrap. I duhej ajër. I duhej qetësi, që të mos kthehej pas dhe të thoshte fjalë për të cilat do të pendohej.
– Afërdita, moj, tungjatjeta! – një grua që po kalonte e preku në mëngë.
– Zhaneta Kola! Përshëndetje… isha zhytur në mendime.
– Ç’ke? Dukesh e shpërqendruar.
– Asgjë, çdo gjë në rregull. Sa e nxirë qenke, të paska bërë mirë dielli.
– Po, isha me vajzën. U mora me nipërit në plazh. Në shtator do të iki sërish, kësaj radhe vetëm. Pse nuk vjen me mua?
Afërdita buzëqeshi me drojë.
– Është shtrenjtë për mua, Zhaneta. Tani jam me pension, nuk punoj më.
– Eh, mos ma thuaj këtë, – tundi dorën tjetra. – Edhe unë pensioniste jam. Por dy javë në det ia lejoj vetes çdo vit. S’më beson?
Afërdita ngriti supet.
– Po ta shpjegoj si. Ke shtëpinë në fshat, apo jo? Mos bëj sikur s’e di. Në fillim të verës shet zarzavatet e para, pastaj manaferrat e luleshtrydhet… kështu nis gjithçka.