– Domatet dhe kungulleshkat shiten mirë, – vazhdoi Zhaneta, – por janë të rënda për t’u transportuar, ndaj unë rrallë merrem me to. Paratë që nxjerr nga toka nuk i prek fare, i ve mënjanë.
Afërdita psherëtiu lehtë.
– Po kujt t’ia shes unë? E di vetë sa e zonja jam për tregti…
– Vajza ime i hedh njoftimet në grupin e pallatit, – ia ktheu Zhaneta me bindje. – Asnjëherë s’na ka mbetur gjë pa shitur, mjafton të mos e teprosh me çmimin. Mendoje mirë, Afërditë. Dhe pastaj, nëse nuk merr paketë pushimi, por gjen një bujtinë siç bëj unë, del shumë më lirë nga sa ta pret mendja.
Afërdita nuk kishte miq apo të njohur që mbanin dhoma me qira në bregdet. Por kishte kopshtin e saj. E dinte që shumë banorë të zonës shisnin prodhimet e tepërta ose ato që mblidhnin në pyll, dhe zakonisht me sukses.
Kështu, mendimi nisi t’i zinte vend në kokë.
Erdhi pranvera me një të ngrohtë të papritur. Sezoni i kopshtit u hap më herët se zakonisht.
Herën e parë që vendosi të shkruante një njoftim, Afërdita u ndje në siklet. Megjithatë, pas postimit të parë, droja iu zhduk. Kur Kujtim Leka ishte në punë, ajo shiste qetësisht gjithçka që nuk arrinin ta konsumonin vetë ajo dhe vajza: fillimisht erëzat e freskëta, siç i kishte sugjeruar Zhaneta, më pas luleshtrydhet e para.
Një rastësi e mirë i erdhi në ndihmë: fqinjët e parcelës përkrah, që prej tre vitesh nuk shkonin më në tokën e tyre, i propozuan të mblidhte ajo manaferrat, që të mos ua merrnin hajdutët. I kishte takuar në qytet dhe u ishte ankuar për sorrat që i çukisnin mjedrat dhe për fëmijët që hynin fshehurazi.
Deri në vjeshtë, Afërdita kishte grumbulluar një shumë të konsiderueshme. Sivjet luleshtrydhet kishin dhënë boll, edhe mjedrat po ashtu. Pikërisht këto i sollën fitimin më të madh. Nga pensioni linte çdo muaj diçka mënjanë, por sërish, për një paketë të plotë pushimi, paratë nuk mjaftonin.
Në mes të shtatorit, telefoni i saj ra. Ishte Zhaneta.
– Afërditë, përshëndetje! E mbaj mend që doje të shkoje diku për pushim…