– Afërditë, përshëndetje! E mbaj mend që doje të shkoje diku për pushim… Ke lëvizur gjë këtë verë?
– Jo, ende s’kam qenë askund, – u përgjigj ajo me një psherëtimë të lehtë.
– Atëherë dëgjo këtu. Një zonje i janë liruar apartamentet për dy javët në vazhdim. Është si ofertë e minutës së fundit. Nëse vendos shpejt, mund t’i marrësh. Parashikimi i motit duket fantastik.
Afërdita e bombardoi Zhanetën me pyetje: sa kushtonte, si kishte udhëtuar ajo, a ishin të shtrenjta biletat, sa larg ishte deti nga shtëpia. Biseda zgjati gjatë, por sa më shumë flisnin, aq më tepër i shtohej bindja se duhej ta shfrytëzonte rastin. Në mbrëmje, pa humbur kohë, nxori valixhen dhe nisi të sistemojë rrobat, ndërsa vajzës i kërkoi ndihmë për të parë biletat. Për habinë e saj të këndshme, e bija gjeti një ofertë më të lirë nga sa pritej dhe madje pagoi një pjesë duke përdorur pikët e grumbulluara.
Kur Kujtim Leka u kthye nga puna dhe pa valixhen pranë derës, u step.
– Ç’është kjo? Po shkon në fshat me gjithë atë valixhe? – pyeti me dyshim.
– Jo në fshat. Po nisem për pushime në bregdet. Më ftoi shoqja, – tha Afërdita qetësisht.
– Nuk shkon askund! S’ka para për shëtitje, dhe ti s’punon! – shpërtheu ai, duke mos humbur rastin ta thumbonte.
Ajo e pa drejt në sy, e palëkundur.
– Nuk kam ndërmend të kërkoj leje. Nëse ti mendon se nuk e meritoj pushimin, unë do t’ia dhuroj vetes. Kam kursimet e mia, ndaj mos u shqetëso.
Të nesërmen në mbrëmje, Afërdita ishte ulur në një kafene buzë shëtitores, duke soditur perëndimin që zhytej në det dhe duke pirë ngadalë një pije të freskët frutash. Një buzëqeshje e qetë i ndriçonte fytyrën: më në fund, ëndrra e saj ishte bërë realitet.
Ditët kalonin nën një qiell të kthjellët. Apartamenti, megjithëse i thjeshtë, ishte i pastër dhe komod, vetëm pak hapa larg dallgëve. Çdo çast atje i dukej si shpërblim për guximin dhe vendosmërinë që kishte treguar.