— Zemër, si mund të dal unë në këtë gjendje? — Drita Tahiri shtrëngoi dhëmbët nga një therje e papritur dhe u ul me kujdes në cep të divanit. — Po sikur të qëndrojmë sonte në shtëpi?
— Drita, mos po tallesh? E kemi zakon. Çdo vit mblidhemi te Ylli Gjeloshi, — Arben Çuko tundte çelësat me padurim në dorë. — Tani, pse paske ftohje ti, duhet ta anuloj festën?
Ajo mbylli sytë për një çast. Gjithmonë e njëjta histori: sa herë kërkonte diçka me rëndësi, ai menjëherë merrte atë tonin e ashpër, sikur po i bëhej padrejtësi. Kur u njohën, nuk ishte kështu. Në takimin e tyre të parë ajo ishte e ftohur dhe ai kaloi gjysmën e mbrëmjes duke kërkuar një shall në qendrën tregtare, sepse ajo e kishte harruar në shtëpi. Ku kishte humbur ai djalë i kujdesshëm?
Pesë vite më parë gjithçka dukej e qartë dhe e bukur. U përplasën rastësisht: ajo po dilte me nxitim nga puna, ai po kthehej nga palestra. Në hyrje të supermarketit u përplasën dhe qesja e saj me portokalle u përmbys në dysheme. Arbeni u ul t’i mblidhte, bëri shaka për një “shi frutash”, ndërsa ajo u kap pas buzëqeshjes së tij dhe mendoi se ndoshta kështu nisnin historitë që përshkruheshin në romane.
Një javë më vonë ai e telefonoi. Numrin e kishte marrë nga karta e biznesit që ajo, në shenjë falënderimi, ia kishte futur në dorë bashkë me një portokall. E ftoi në kinema. Drita pranoi, ndonëse zakonisht nuk dilte me njerëz që sapo i njihte. Në zërin e tij kishte diçka të ngrohtë, të sigurt.
— Të lutem, rri me mua sonte, — tha ajo me zë të ulët, duke u kthyer në të tashmen. — Ndihem vërtet keq.
— Nuk e kuptoj këtë dramë, — u përgjigj Arbeni, teksa vishte xhaketën. — Je e rritur. Merr një ilaç, hap një serial dhe pusho. Pse duhet ta kthesh në skenë teatrale?
— Çfarë drame? — ajo mbeti pa fjalë. — Po kam krizë…
— Mjaft tani, — e ndërpreu ai. — Po iki. Flasim në mbrëmje.
Dera u përplas fort, aq sa llamba e tavanit u drodh lehtë. Drita u ngrit ngadalë dhe shkoi drejt dhomës së gjumit duke u mbajtur pas murit. Kohët e fundit grindjet mes tyre ishin shtuar. Për gjëra të vogla, shpesh pa kuptim, por secila linte pas një shije të hidhur që nuk largohej lehtë.
Dikur ishte ndryshe. Në vitin e dytë të lidhjes ajo u sëmur rëndë pikërisht para një prezantimi të rëndësishëm në punë. Arbeni mori leje, shkoi tek ajo me ushqime dhe barna, dhe qëndroi gjithë ditën pranë saj. Madje e ndihmoi të përfundonte prezantimin: u ul, u thellua në një temë që s’kishte lidhje me profesionin e tij dhe sugjeroi ide. Atë mbrëmje Drita e ndjeu se donte ta kishte atë njeri në krah për gjithë jetën.
Edhe propozimi për martesë kishte qenë një rrëmujë e ëmbël: harroi unazën në shtëpi, ngatërroi fjalimin e përgatitur dhe gati rrëshqiti në një pellg kur u ul në gjunjë. Por pikërisht ajo siklet i sinqertë e bëri momentin të paharrueshëm. Ajo qeshte e qante njëkohësisht, ndërsa ai e puthte dhe i premtonte se do të ishte gjithmonë pranë saj.
Ndërkohë, mbrëmja në shtëpinë e Ylli Gjeloshit po merrte jetë si zakonisht. Banesa u mbush me zëra, të qeshura dhe tinguj gotash që përplaseshin lehtë.
— Ju kujtohet vitin e kaluar kur Drita i mundi të gjithë te “Krokodili”? — tha Besnik Sinani me buzëqeshje, ndërsa rregullonte pjatat me meze. — Sidomos kur po imitonte një hipopotam mbi patina!
— Po, po, — qeshi Vjosa Xhafa. — Arbeni atëherë fryhej nga krenaria. “Kjo është gruaja ime, artistja ime!” thoshte pa pushim.
Klea Kovaçi hodhi sytë nga korridori kur dëgjoi derën të hapej. Në prag u shfaq Arbeni — i vetëm. Miqtë u mblodhën në mes të dhomës, të habitur nga fakti që ai kishte ardhur pa Dritën.