Arbeni qëndronte ende në prag, ndërsa atmosfera në sallon ndryshoi krejt papritur. Tryeza ishte shtruar, muzika luante lehtë në sfond, por buzëqeshjet u shuan sapo Klea Kovaçi hodhi një vështrim rreth e rrotull.
— Po Drita ku është? — pyeti ajo, duke mos e fshehur habinë.
— Në shtëpi, — tha Arben Çuko me një ton të shkujdesur, ndërsa mbushte gotën me lëng. — Nuk ndihet mirë, ka pak shqetësim.
— Si nuk ndihet mirë? — Vjosa Xhafa e pa drejt në sy. — Dhe ti e le vetëm?
— Çfarë ka këtu për t’u çuditur? — ngriti supet ai. — Është e rritur. Ia del vetë.
Fjalët e tij ranë si plumb në mes të dhomës. Heshtja u bë e rëndë. Ylli Gjeloshi shkëmbeu një shikim me Besnik Sinanin, ndërsa Klea mbeti me pjatën pezull në dorë.
— Po flet seriozisht? — tha Ylli ngadalë, me zë të tendosur. — Gruaja jote është sëmurë dhe ti vjen për festë?
— Mos e bëni tragjike, ju lutem, — u përpoq Arbeni të qeshte. — Një siklet i zakonshëm, asgjë e madhe.
Pa thënë asgjë, Klea nxori telefonin dhe formoi numrin e Dritës. Ndërsa ajo fliste, në dhomë sundonte një tension i ftohtë. Të gjithë shikonin Arbenin, i cili shtirej sikur ishte zhytur në ekranin e tij.
Klea e mbylli telefonin dhe e futi ngadalë në çantë.
— Ka krizë të fortë, — tha prerë. — Dhe ti e dije. E megjithatë erdhe këtu?
— Klea, mjaft me dramën, — u vrenjt Arbeni. — I ka kapur barku, kaq.
— “I ka kapur barku”? — Ylli u ngrit në këmbë. — Arben, dëgjoje veten! Po flet për gruan tënde, jo për ndonjë fqinj që mezi e njeh!
— Pse po më sulmoni të gjithë? — zëri i tij u ashpërsua. — Duhet të anuloj jetën sa herë që ajo teshtin?
— Po të them diçka, — foli qetë Vjosa. — Kur Besniku muajin e kaluar ishte me temperaturë dhe s’çohej dot nga shtrati, unë nuk shkova në punë. Jo se jam shenjtore. Por sepse kur njeriu yt është keq dhe është vetëm, rri pranë tij. Kjo është gjëja më normale në botë.
Klea nuk shtoi asnjë fjalë. U drejtua me hapa të vendosur nga kuzhina. Ajo e dinte se Besniku mbante gjithmonë tërshërë në dollap — i pëlqente qull për mëngjes. Çfarë tjetër? Sheqer, pak kripë… në ngrirje duhej të kishte boronica të kuqe. I mblodhi të gjitha me shpejtësi. Gjyshja e saj thoshte shpesh se për dhimbjet e barkut nuk ka ilaç më të mirë se një pelte e zier siç duhet.
U kthye në sallon me çantën në dorë.
— Po shkojmë te Drita. Të gjithë, — tha me ton që nuk linte vend për kundërshtim.
Kjo nuk ishte çështje diskutimi.
Telefoni i Dritës ra pikërisht kur ajo po përpiqej të merrte pak gjumë mes valëve të dhimbjes.
— Dritë! — zëri i Kleas tingëllonte i shqetësuar. — Arbeni erdhi vetëm. Tha që je sëmurë. Si je?
— Do kalojë, — u përpoq Drita të dukej e fortë. — Do pushoj pak dhe do çohem.
— Po vijmë tani, — tha Klea prerë.
Ato ishin njohur në dasmën e Dritës. Fillimisht kishin mbajtur distancë — shpesh gratë e miqve matin njëra-tjetrën me kujdes. Por me kohën, mes tyre kishte lindur një afërsi e sinqertë. Klea doli të ishte njeri me zemër të madhe, e drejtpërdrejtë dhe me një humor që të ngrinte shpirtin.
— Mos u lodhni kot, — murmuriti Drita dobët. — Ju keni mbledhje, muzikë… unë rri këtu si e rrëzuar.
— E rrëzuar ti? — ia ktheu Klea me një frymë lozonjare. — Po para një muaji më tërhoqe në pistën e patinazhit. Unë mezi qëndroja në këmbë, si lopë mbi akull, ndërsa ti fluturoje rreth e qark!
— Ishte para një muaji…
— Dhe e mban mend si u njohëm? — vazhdoi Klea, pa e lënë të fliste. — Në dasmën tënde. Unë të shikoja me kujdes, sepse mendova se do të ishe rivale e rrezikshme.