— …që do të më merrje burrin dhe do të më prishe çdo mbrëmje, — përfundoi Klea me shaka. — Mendoja: ja ku erdhi kjo shoqja e re, tani s’do kemi më qetësi nëpër mbledhjet tona.
Drita buzëqeshi pa dashur.
— Ndërsa unë të shihja si magjistare të rrezikshme. Më dukej sikur më hidhje sy të keq sa herë më afroheshe.
— Magjistare? — shpërtheu në të qeshura Klea. — Faleminderit për titullin! Edhe pse… ndoshta pak jam. Madje, po deshe, bëj një “magji” të vogël që për gjysmë ore të të mbushet shtëpia me njerëz të zhurmshëm.
— Klea, mos…
— Çfarë feste? — u dëgjua një rrëmujë në sfond dhe pastaj zëri i Ylli Gjeloshit. — Dritë, nisemi tani. Të gjithë bashkë.
Ylli… miku më i afërt i Arbenit që nga koha e universitetit. Kishin ndarë një apartament të vogël, kishin punuar netëve për të paguar qiranë dhe shpesh kishin numëruar monedhat për të mbyllur muajin. Kur Arbeni i kishte treguar për njohjen me Dritën, Ylli kishte qenë i pari që i kishte thënë: “Mos e lësho.”
— Ylli, mos e teproni…
— U mbyll biseda, — tha ai prerë.
Pas dyzet minutash, zilja e derës ra me këmbëngulje. Në prag u shfaq e gjithë shoqëria: Klea me Yllin, Besnik Sinani me Vjosa Xhafën, dhe pak më pas Arbeni, që qëndronte disi i tërhequr, me një shprehje të çuditshme në fytyrë.
Besnikun dhe Vjosën i kishin njohur gjatë muajit të mjaltit. Rastësi gazmore: të dy çiftet kishin zgjedhur të njëjtin resort, të njëjtin hotel. U takuan pranë pishinës, dolën bashkë në ekskursione, mbrëmjeve luanin letra. Që nga ajo verë u bënë të pandarë — madje blenë apartamente në pallate ngjitur.
— Kësaj radhe festa vjen tek ti! — shpalli Vjosa sapo hyri brenda. — U lodhëm duke ndenjur në shtëpitë tona.
— Ju ka ikur mendja, — pëshpëriti Drita, teksa i shihte të hiqnin palltot në korridor.
— Sigurisht, — i bëri me sy Besniku. — Njerëzit normalë nuk përshkojnë gjithë qytetin vetëm për të luajtur lojëra tavoline. Këtë e bëjnë vetëm të çmendurit si ne.
Klea tashmë kishte pushtuar kuzhinën; dëgjoheshin kapakë që përplaseshin dhe qese që hapeshin. Ylli dhe Besniku shtynë tavolinën e mesit për të liruar hapësirë. Arbeni rrinte në këmbë, i pavendosur, sikur nuk dinte ku të futej.
— Arben, — e thirri Ylli, — sill ca karrige nga kuzhina. Dhe ulu pranë gruas, mos rri si mysafir.
Mbrëmja mori një ngrohtësi të papritur. Filluan me “Monopoli”, pastaj kaluan te “Aktiviti”. Të qeshura të përmbajtura, batuta, kunja të vogla miqësore. Drita, e mbështjellë me batanije në divan, i vështronte dhe ndiente si i fashitej dalëngadalë jo vetëm dhimbja e trupit, por edhe ajo që i kishte zënë vend brenda.
Ajo kujtoi fillimet. Fundjavat e para në shtëpinë e vogël të Yllit, kur sapo kishin nisur të dilnin të gjithë bashkë. Vitin e Ri në garsonieren e ngushtë të Besnikut dhe Vjosës — aq e vogël, por plot dritë e hare. Ditëlindje, festa, mbledhje pa arsye… Kur kishte nisur të ftohej gjithçka?
Rreth një ore më pas, Ylli e mori Arbenin në ballkon. Zëri i tyre nuk dëgjohej, por kur u kthyen, Arbeni dukej i rënduar, si i goditur nga një e vërtetë që nuk donte ta pranonte.
— Dritë, — tha ai pasi të gjithë u shpërndanë dhe dera u mbyll, — më fal. U solla si… — fjala i mbeti pezull.
— Si këta gjashtë muajt e fundit, — e përfundoi ajo qetë.
Ai u drodh, sikur dikush ta kishte goditur.
— Ç’do të thuash me këtë?
— Nuk e ndien? — ajo e pa drejt në sy. — Jemi bërë të huaj. Ti ke botën tënde, unë timen. Kur kemi biseduar për herë të fundit thjesht për qejf, jo për fatura e lista pazari?
— Kam shumë angazhime…
— Ti gjithmonë…