— Ti gjithmonë ke diçka më të rëndësishme, — vazhdoi ajo me zë të ulët, por të prerë. — Punë. Takime me shokët. Mbrëmje kompanish. Udhëtime të papritura. Ndërsa unë… unë thjesht rri diku në skajin e jetës sate, si një hije që nuk bie në sy.
Arben Çuko uli kokën dhe vështroi pllakat e dyshemesë. S’kishte asgjë për të kundërshtuar. Të dy e dinin se ajo po thoshte të vërtetën.
Atë natë, Drita Tahiri u rrotullua gjatë në shtrat pa gjetur qetësi. Mendimet i ktheheshin pas muaj pas muaji. Fillimisht vonesat e shpeshta në zyrë. Pastaj anulimi i mëngjeseve të tyre të së shtunës në kafenenë e zakonshme — “projekt urgjent”. Më pas përvjetori i martesës, i harruar për shkak të një “takimi me klientin”. Ajo e kishte kuptuar gjithmonë. Kishte justifikuar gjithçka. Kishte zgjedhur të mos shihte.
Në mëngjes, tryeza e mëngjesit u mbulua nga një heshtje e sikletshme. Arbeni e piu kafen me nxitim dhe doli me vrull. Drita mbeti vetëm. Sërish vetëm.
Telefoni ra. Ishte Klea Kovaçi.
— Si je sot? — pyeti me kujdes.
— Më mirë, — gënjeu Drita pa u menduar.
Në anën tjetër pati një pauzë të shkurtër.
— Dje biseduam gjatë me Ylli Gjeloshin… për ty dhe Arbenin.
— Dhe?
— Ai nuk është më ai që ka qenë, Dritë. Ka ndryshuar shumë. Dhe jo për mirë.
Drita nuk shtoi asgjë. Ishte e çuditshme kur dikush tjetër shqiptonte mendimet që ti i mban të fshehura.
Ajo nuk e dinte ende se pas tetë muajsh do ta shihte krejt rastësisht në një qendër tregtare. Arbeni do të ishte ulur në një lokal, përballë një vajze të re, duke i mbajtur dorën mbi tavolinë. Dhe do ta shihte me një vështrim që dikur kishte qenë vetëm për të.
Drita nuk do të bënte skenë. As britma, as lot para njerëzve. Do të kthehej qetësisht dhe do të largohej. Në mbrëmje, me zë të qëndrueshëm, do të thoshte:
— Do të kërkoj divorcin.
…Kaluan tetë muaj. Ajo e pa. Ai e kuptoi menjëherë.
— E pe? — pyeti ai, pa forcë.
— Po.
— Më fal.
— S’ka çfarë të falet. Ne prej kohësh nuk jemi më familje.
Të nesërmen, miqtë morën vesh gjithçka. Klea erdhi me çantë për të fjetur te ajo. Vjosa Xhafa solli disa çajra qetësues “për nervat”. Ylli telefonoi:
— Dritë, mbahu fort. Jemi këtu.
Ata filluan të kalonin çdo ditë nga ajo — herë njëri, herë të gjithë bashkë. E ndihmuan të sistemojë rrobat, të gjejë një apartament tjetër, të zhvendosë mobiljet. Nuk e lanë të mbyllej në vetvete, as ta përpinte dëshpërimi.
Pak kohë më vonë, Besnik Sinani u përball me Arbenin në një shoqëri të përbashkët dhe i tha shkurt:
— Mos eja më. Askush nuk të do këtu.
Dhe kështu ndodhi. Për ta, Arbeni u fshi si të mos kishte ekzistuar kurrë. Tradhtia nuk gjen vend mes tyre.
Drita, përkundrazi, mbeti. Në tryezat e tyre, në festat, në bisedat e gjata. Sepse doli se miqësia e vërtetë ishte më e fortë se dashuria që vetëm dukej e tillë.
Dy vite më pas, ulur në shtëpinë e pushimit të Yllit dhe Kleas, Drita vështroi fëmijët që vraponin pas topit në bar, Besnikun dhe Vjosën që grindeshin për rregullat e një loje tavoline, dhe mendoi: “Sa fat që atë mbrëmje shkurti erdhën tek unë. Përndryshe nuk do ta kisha kuptuar kurrë se familja nuk është një vulë në letër. Familja janë ata që lënë gjithçka dhe përshkojnë qytetin vetëm për të qëndruar pranë teje.”
Një vit më vonë, rastësisht, ajo do të ndeshej sërish me djalin e dikurshëm të portokalleve. Këtë herë në një supermarket tjetër. Produktet do t’i binin atij nga duart, dhe ajo do të përkulet për t’i mbledhur.
Dhe gjithçka do të nisë nga e para — por kësaj here, me të vërtetë.
Sepse ndonjëherë duhet të kalosh përmes dhimbjes dhe zhgënjimit që të mësosh të çmosh gjërat e thjeshta: sinqeritetin, përkujdesjen dhe dashurinë e pastër.