– Diella, të lutem përpiqu të më kuptosh! Jam vërtet në hall, nuk kam ku të shkoj. S’mund ta përballoj më hotelin, kursimet po më shterojnë dhe mbi kokë më rëndon edhe kredia.
– Më lër të qëndroj te ti për ca kohë. Nuk zë shumë vend, do të shtroj një dyshek në dyshemenë e kuzhinës dhe do të fle aty. Je e vetmja shpresë që më ka mbetur!
Marsela Mëhilli fliste me zë të dridhur, pothuajse duke u lutur.
– Marsela, e di situatën tënde, por duhet të kuptosh edhe tonën. Jetojmë në një apartament me një dhomë të vetme, mezi sistemojmë veten. Ku do të futemi të gjithë? – ia ktheu Diella me ngurrim. – Për më tepër, aktualisht po qëndron edhe vjehrra me ne, se ka nisur riparimet në shtëpinë e saj. Sinqerisht, nuk e di si mund të të ndihmoj…
Diella Pepa kishte një vit e martuar me Bledar Kalemin. Njohja e tyre kishte nisur në auditorët e universitetit, ku kalonin orë të tëra duke studiuar bashkë, përgatiteshin për provime dhe më pas siguruan praktikën profesionale në të njëjtën kompani. Miqësia u kthye gradualisht në dashuri dhe shumë shpejt u bënë të pandashëm.
Prindërit e Diellës nuk jetonin më, ndaj dasma u zhvillua thjesht, në rreth të ngushtë shoqëror; nga familja ishte vetëm nëna e Bledarit, Hyrie Gjoni.
Pas ceremonisë, çifti mori me qira një apartament të vogël me një dhomë gjumi dhe një kuzhinë të bollshme të bashkuar me ngrënie. Ishte modeste, por e tyre.
Në atë kohë, Diella ishte në muajin e gjashtë të shtatzënisë dhe mezi priste të merrte në krahë foshnjën. Çifti kishte nisur të kursente për të blerë banesën e vet. Planet ishin të qarta: pas lindjes, ndihma financiare që do të merrnin do të shërbente si parapagim për kredinë e shtëpisë së re.
Një mbrëmje, Bledarin e telefonoi e ëma. Biseda zgjati gjatë dhe, pasi mbylli telefonin, ai iu afrua Diellës me një shprehje të rezervuar.
– Zemër, e di që s’do të të pëlqejë kjo që do të them, por duket se nuk kemi zgjidhje tjetër. Mami më telefonoi. E di që po bën rregullime në shtëpi… Punëtorët kanë larguar mobiliet nga muret dhe i kanë grumbulluar në mes të dhomave. Ajo s’ka ku të flejë dhe po na kërkon ta presim për ca kohë.
– Bledar, por ne mezi kemi hapësirë për veten. Nuk kam asgjë kundër mamasë tënde, por realisht ku do të flejë ajo? – pyeti Diella e shqetësuar.
– Ajo vetë tha se mund të sistemojmë divanin në kuzhinë. Është i gjerë, do të ndihet rehat.
Edhe pse nuk e shfaqi hapur kundërshtimin, Diella nuk u gëzua aspak me idenë që Hyrie Gjoni do të zhvendosej tek ata, qoftë edhe për një apo dy muaj. Ajo kishte ëndërruar një fillim të qetë jete bashkëshortore, larg zhurmës së konviktit ku kishte kaluar vitet e studimit. Dëshironte qetësinë e një shtëpie të sajën, jo bashkëjetesë të detyruar.
Hyrie Gjoni nuk ishte grua që krijonte telashe të mëdha, por si shumë zonja të moshës së saj, kishte zakon të përzihej në çdo hollësi. Duke qenë se punonte me turne një ditë po, dy ditë jo, kishte mjaft kohë të lirë.
Diella, menjëherë pas diplomimit, ishte punësuar në një firmë ndërtimi. Për shkak të disa shqetësimeve në fillim të shtatzënisë, ishte transferuar në detyra më të lehta. Kthehej në shtëpi pas orës tre të pasdites dhe shpesh merrte me vete preventivë e raporte të papërfunduara, duke vazhduar punën nga shtëpia.
Kur Hyrie Gjoni ishte me pushim, nisnin pa fund pyetjet, këshillat dhe ndërhyrjet e saj në çdo gjë që ndodhte në atë shtëpi.