Në ato ditë, sapo Hyrie Gjoni gjendej në shtëpi, nisnin menjëherë pyetjet e saj të pafundme.
– Diella, përse nuk e ke vënë ende darkën në zjarr? Bledari kthehet shpejt nga puna, nuk mund ta lëmë djalin të presë i uritur, – thoshte ajo me ton qortues.
– Zonja Hyrie, jam ende duke mbaruar diçka me punën. Mos u shqetësoni, gjithçka do të jetë gati në kohë, – përgjigjej Diella pa ngritur sytë nga laptopi.
Por ndërhyrjet nuk mbaronin me kaq. Kurioziteti i vjehrrës shtrihej në çdo detaj.
– E keni bërë ekografinë? A ju treguan nëse do të jetë djalë apo vajzë?
– Po, e kemi bërë, por vendosëm të mos e pyesim mjekun. Për ne nuk ka rëndësi, mjafton të jetë i shëndetshëm. Do ta presim me të njëjtën dashuri, qoftë djalë apo vajzë.
– Eh, po kështu është e sikletshme, – tundte kokën Hyrie Gjoni. – Po të dinit, do të blije rrobat me ngjyrën e duhur. Tani do të detyrohesh të marrësh vetëm të verdha e jeshile.
Diella buzëqeshi lehtë.
– Për mua nuk është problem. Nuk mendoj se djemtë duhet të vishen vetëm me blu dhe vajzat me rozë. Do të zgjedh gjëra të ndryshme, sipas shijes sime. Për më tepër, sot çdo gjë porositet online për pak minuta; s’ka pse të vrapojmë dyqaneve pasi të lindë foshnja.
Ditët kalonin. Diella doli në leje lindjeje, por Hyrie Gjoni vazhdonte të qëndronte në shtëpinë e tyre. Punëtorët që ajo kishte kontraktuar për rregullimet e apartamentit të saj ishin gjithnjë të zënë në një objekt tjetër dhe punimet mbeteshin pezull.
Diella nuk kishte qenë kurrë e entuziazmuar që jetonte me nënën e bashkëshortit, por tani, me lindjen që afrohej, e ndiente edhe më shumë nevojën për qetësi. Donte të sistemojë krevatin e bebes, të krijojë një kënd të vogël e të ngrohtë në dhomën e tyre, ta mbushë shtëpinë me ndjesinë e pritjes së një jete të re. Pikërisht në atë kohë, sikur të mos mjaftonin vështirësitë, u shfaq një shqetësim tjetër.
Marsela Mëhilli, shoqja e saj e vjetër e shkollës, me të cilën ruante lidhje prej vitesh, sapo ishte ndarë nga i shoqi. Divorci kishte qenë i shëmtuar, me zënka e akuza të ndërsjella. Marsela kishte mbetur pa apartament dhe pothuajse pa kursime. Për më tepër, mbi shpatulla i kishte rënë një kredi prej disa qindra mijë lekësh, që duhej shlyer me urgjencë.
Një mbrëmje, ndërsa Diella po përpiqej të pushonte, telefoni i saj ra sërish. Në anën tjetër dëgjohej zëri i Marselës, i dridhur nga lotët.
– Diella, nuk di më nga t’ia mbaj. Paratë nuk më dalin për asgjë. Rroga ime shkon e gjitha për këstin e kredisë. E di që po qëndroj në hotel… kursimet që kisha vënë mënjanë për pagesën po mbarojnë. Do të më mjaftojnë vetëm deri në fund të javës, pastaj s’kam ku të shkoj.
– E dashur, më dhemb zemra për ty, por si mund të të ndihmoj? – pyeti Diella e shqetësuar.
– Të lutem, flis me Bledarin. Më lini të qëndroj te ju për pak kohë, vetëm dy muaj. Deri atëherë do të marr edhe dy paga dhe do ta mbyll kredinë. Pastaj do të gjej një shtëpi me qira dhe do të largohem menjëherë.
Diella heshti për një çast.
– Marsela, e kupton që ne kemi vetëm një apartament të vogël, me një dhomë gjumi? Nuk mund të rrimë të gjithë në të njëjtën hapësirë…
– Por ju keni atë dhomën e madhe të ndenjjes me kuzhinë, e mbaj mend nga festa e shtëpisë së re. Mund të rregullohem aty, nuk zë shumë vend.
– Marsela… – nis të thotë Diella, duke menduar se si do ta përballojë edhe këtë situatë.