– Marsela, mos ke harruar që në divan fle mami i Bledarit? Nuk ka asnjë shtrat të lirë për ty… – përfundoi më në fund Diella, me zë të lodhur.
– Diella, të lutem, mos më mbyll derën. Hedh një dyshek në tokë dhe mbaron puna. Ti dhe Bledari jeni e vetmja rrugëdalje për mua. Përndryshe më mbetet të kaloj netët në stacion, – iu përgjërua Marsela.
Atë mbrëmje, pasi mbetën vetëm, Diella e hapi bisedën me të shoqin.
– Zemër, as mua nuk më duket zgjidhje e mirë, por s’mund ta lë Marselën në hall. Do ta kisha peng në ndërgjegje.
Bledari psherëtiu thellë.
– Sinqerisht, shoqja jote paska zgjedhur mënyrën më të çuditshme për ta zgjidhur problemin… Gjithsesi, ku të shkojë? Le të vijë, do të përshtatemi disi.
E vetmja që nuk e priti mirë lajmin ishte Hyrie Gjoni. Ajo nuk vonoi t’ia shprehte mendimin nuses.
– Nuk më pëlqen aspak kjo histori. Pse duhet të fusësh në shtëpi një grua beqare? Sidomos tani që je shtatzënë dhe nuk i kushton dot aq vëmendje burrit. A e ke menduar çfarë mund të ndodhë kur të mbeten vetëm?
Fjalët e vjehrrës i trazuan shpirtin Diellës. Ajo mundohej t’i largonte dyshimet, por një farë pasigurie i mbeti pezull në mendje.
Marsela u shfaq tejet mirënjohëse kur u sistemua tek ata. Megjithatë, shumë shpejt, Diella nisi të pendohej për vendimin. Apartamenti i vogël u kthye në një lloj konvikti.
Në mëngjes formohej radhë para banjës. Në tryezën e mëngjesit mezi gjeje vend për t’u ulur. Në mbrëmje, kur Diella dhe Bledari shtriheshin për të parë ndonjë film, dera hapej pa pushim.
Herë Hyries i duhej diçka, herë Marselës i mungonte karikuesi i telefonit. Intimiteti ishte zhdukur krejtësisht.
Sikur të mos mjaftonte kjo, në një kontroll rutinë me eko, mjekja vuri re një shqetësim të lehtë në qarkullimin e gjakut të placentës.
– Kur gjaku nuk qarkullon në sasinë e duhur, foshnja mund të mos marrë lëndët e nevojshme për zhvillim. Duhet ta rregullojmë sa më shpejt. Ju këshilloj shtrim në spital për disa ditë, – shpjegoi ajo me ton serioz.
Për Diellën nuk kishte dilemë: shëndeti i bebit ishte mbi gjithçka. Po atë mbrëmje u sistemua në repart. Ditët nisën të rridhnin mes analizave të përditshme, serumeve, tabletave dhe injeksioneve.
I mungonte tmerrësisht Bledari. Netët e para mezi i zinte gjumi pa supin e tij pranë. Telefonatat i mbanin të shkurtra, sepse dhoma ndahej me gra të tjera dhe nuk donte t’i shqetësonte.
Por mbi të gjitha e mundonte mendimi për shtëpinë. Kur Hyrie ishte pushim dhe rrinte aty, Diella ndihej më e qetë. Në ditët e tjera, ankthi e mbërthente.
Ajo i besonte burrit dhe shoqes, por gjithsesi e dinte se situatat e papritura ndodhin pikërisht atëherë kur nuk i pret. Paralajmërimet e vjehrrës i riktheheshin pa pushim në mendje, si një jehonë e bezdisshme.
Pas disa ditësh trajtimi intensiv, mjekja buzëqeshi gjatë kontrollit të radhës.
– Ja, tani gjithçka duket shumë më mirë. Mund t’ju nxjerr nga spitali. Do të vazhdoni vetëm me terapinë sipas skemës, por tashmë në shtëpi, – tha ajo me një ton që premtonte qetësi.