Me këto fjalë mjekja e mbylli kontrollin me eko, duke i dhënë fund edhe qëndrimit të saj në spital.
Diella Pepa ndjeu një valë gëzimi që e përshkoi nga koka te këmbët. Pa humbur kohë, u kthye në dhomë për të mbledhur sendet personale. Barku i rrumbullakosur i muajit të nëntë ia ngadalësonte lëvizjet, por emocionet i jepnin energji. Brenda gjysmë ore, me çantën në dorë, qëndronte para hyrjes së spitalit, duke pritur taksinë që do ta çonte në shtëpi.
Vendosi të mos e telefononte Bledar Kalemin. Ai me siguri ishte ende në punë. “Më mirë të shkoj më herët, t’i përgatis diçka të shijshme dhe ta befasoj,” mendoi me buzëqeshje. Për më tepër, Hyrie Gjoni ishte në turn dhe Marsela Mëhilli nuk kishte mbaruar ende punën.
Me çelësin e saj hapi derën pa zhurmë dhe hyri në korridorin e errët. Jashtë po binte muzgu. Apartamenti ishte i zhytur në gjysmëhije, përveç një vije të hollë drite që dilte nga dhoma e gjumit.
– Bledar, u ktheve kaq shpejt? Unë po rrija këtu vetëm, të përgatita darkën… – dëgjoi një zë të ëmbël e ledhatues.
Diella mbeti e ngrirë. Zëri i përkiste Marselës. Një çast më pas, ajo doli nga dhoma e tyre e gjumit, me rrobë shtëpie të hapur mbi trupin e zhveshur, krejt e pavetëdijshme për praninë e saj.
– Oh… Diella? – belbëzoi Marsela, e zënë në befasi.
– Po, unë jam. Duket se më paske pritur me padurim… apo jo mua, por burrin tim? – zëri i Diellës u drodh nga zemërimi. – Të hapa derën e shtëpisë kur ishe në hall, sakrifikova qetësinë e familjes sime që të ndiheshe rehat. Kështu ma shpërblen? Duke u përpjekur të joshësh Bledarin?
Ajo nuk pranoi të dëgjonte asnjë justifikim. Filloi të mblidhte me vrull rrobat dhe sendet e Marselës, duke i hedhur në korridor.
– Nxirrëm jashtë sa të duash! – bërtiti Marsela me mllef. – Edhe po më përzë, do ta marr prapë burrin tënd, ashtu si ma more ti dikur! Këtë herë s’ia dola, por do gjej mënyrë tjetër. Gjysma e punës është bërë.
Ajo vazhdoi me helm: – Unë e pashë e para kur vija t’ju takoja në konvikt. Ti ma rrëmbeve. Por mos u gëzo. Bledarit nuk i duhet një grua e sëmurë. Ai do të zgjedhë mua. Unë mund t’i jap një fëmijë të shëndetshëm. Se çfarë do të lindësh ti, askush s’e di!
Në atë çast dera u hap dhe Bledari hyri brenda. Ai u ndal i shtangur përballë skenës: gruaja e tij e përflakur nga inati dhe Marsela gjysmë e zhveshur që bërtiste.
Fjalët e fundit të saj i dëgjoi qartë. Pa hezitim, ai e kapi fort nga krahët, e nxori jashtë dhe mbylli derën me forcë. Më pas mblodhi çfarë kishte mbetur nga sendet e saj dhe i hodhi në shkallë.
Mbrëmja vazhdoi me një bisedë të gjatë mes Diellës dhe Bledarit. Ai i shpjegoi gjithçka, duke u betuar se mes tij dhe Marselës nuk kishte ndodhur asgjë. Sipas tij, ajo ishte sjellë prej kohësh në mënyrë të papërshtatshme, i ishte hedhur në qafë sa herë gjente rast, madje edhe Hyrie Gjoni e kishte paralajmëruar, por pa rezultat.
Pas dy javësh, Diella solli në jetë një djalë të fortë e të shëndetshëm. Hyrie Gjoni e ndihmoi të birin të përgatiste shtëpinë për kthimin e nënës me foshnjën dhe më pas u tërhoq, duke i lënë të rinjtë të shijonin fillimin e ri si prindër. Në atë shtëpi, që pak kohë më parë ishte tronditur nga dyshime e tradhti, tani mbretëronte vetëm e qeshura e një jete të re.