— Zhduku me gjithë ato leckat e tua sa më larg! — briti Besnik Nushi, duke i hedhur fjalët nëpër dhomë si të ishin mbeturina pa vlerë. — Këtu nuk je në hotel, more vesh?
Fjolla Cani nuk reagoi. Qëndronte pranë divanit dhe, me lëvizje të qeta e të rregullta, paloste rrobat në valixhen blu — po atë që kishin blerë bashkë tre vjet më parë, para se të niseshin për muaj mjalti në Turqi. Atëherë ai qeshte, i provonte kapelën e saj prej kashte dhe betohej se sytë e saj ishin më të bukurit në gjithë plazhin. Tani, të njëjtët sy ishin të fiksuar mbi një grumbull pulovrash; në to nuk kishte as zemërim, as lot — vetëm lodhjen e dikujt që ka mbajtur për shumë kohë një barrë përpjetë.
— Po më dëgjon fare?
— Po, të dëgjoj, — u përgjigj ajo qetësisht, ndërsa palosi me kujdes një triko gri.
Besniku nisi të sillej nëpër dhomë me duar në mes, si gjel që ruan territorin. Ishte tridhjetë e katër vjeç, por në çaste të tilla dukej adoleshent. Trupfortë, flokëzinj, me zakonin për të shtrënguar buzët sa herë gjërat nuk shkonin sipas dëshirës së tij. Punonte si përgjegjës kantieri në një kompani ndërtimi, drejtonte dymbëdhjetë punëtorë dhe, me sa duket, kjo e kishte bindur se komandimi ishte cilësi e lindur e tij.
— Më mori në telefon mami sot, — tha ai, dhe zëri iu zbut pak, si ai i dikujt që po nxjerr asin nga mënga. — Tha që dje as nuk e përshëndete si duhet. Kalove pranë saj dhe mërmërite diçka.
— E përshëndeta.
— Ajo thotë që jo.
— Atëherë nuk po thotë të vërtetën.
Kaq mjaftoi që ai të shpërthente. Jo me një britmë të shkurtër, por me atë zemërim të përmbajtur prej kohësh, që del me peshë e me fjalë të zgjedhura.
— Thuaji faleminderit mamit që të duron në shtëpinë tonë!
Fjolla mbylli zinxhirin e fundit. Klikimi i valixhes u dëgjua i thatë dhe përfundimtar, si pikë në fund të një fjalie.
Dafina Leka kishte hyrë në jetën e tyre për të mos dalë më. Dy vite më parë shiti apartamentin në periferi — “lagështirë dhe komshinj pijanecë” — dhe u vendos në dhomën e tretë me tri kuti kartoni, një fikus të madh dhe vendosmërinë për të vendosur rregull. Ishte gjashtëdhjetë e një vjeçe, me flokë të lyer në gështenjë dhe një vështrim depërtues si i një kontrollori financash. Fjolla nuk e harronte mëngjesin kur vjehrra hapi derën e dhomës së gjumit pa trokitur dhe tha: “Besnik, gruaja jote nuk i hekuros jakat siç duhet. Ma jep këmishën, ta bëj unë siç duhet.”
Besniku ia dha këmishën.
Që nga ajo ditë, diçka në apartament nisi të lëvizte ngadalë, si mobilie që shtyhen natën nga pak. Fillimisht, në kuzhinë u shfaqën tenxheret e Dafinës — “këto të tutat janë të holla, djegin gjellën”. Më pas u zhduk mulliri i preferuar i kafesë i Fjollës — “bën zhurmë dhe më prish gjumin”, ndonëse Fjolla e bluante kafen në shtatë, ndërsa Dafina pretendonte se çohej në gjashtë. Pastaj nisën komentet për frigoriferin: “Pse kaq shumë kos? Duhej të merrje dhallë, është më e shëndetshme.” Dhe më në fund telefonatat drejt Besnikut në punë. Jo skandale të hapura. Thjesht rrëfime të ditës, ku mes rreshtash futej ndonjë thumb: “Fjolla u kthye sërish vonë sot” apo “Nuk më pyeti as për një çaj”.
Besniku i dëgjonte. Sepse ishte nëna e tij. Sepse, sipas tij, nëna nuk gënjen. Sepse nëna ka gjithmonë të drejtë — po aq e sigurt sa fakti që toka është e rrumbullakët dhe paga del më pesëmbëdhjetë.
Fjolla punonte si dizajnere interierësh. Kishte studion e saj të vogël, dy punonjës dhe klientë që vinin kryesisht me rekomandime. E donte profesionin me atë dashuri të qetë që lind nga mundi i gjatë. Pesë vite studime, tre vite punë për dikë tjetër, pastaj guximi për të hapur diçka të vetën. Në fillim, Besniku mburrej: “Gruaja ime është vetë drejtoreshë.” Me kalimin e kohës, interesi i tij u venit. Ndoshta sepse në skenë kishte dalë dikush tjetër që kërkonte vëmendjen e plotë të tij.
Era Deda, komshia përballë, ishte në dijeni të gjithçkaje. Jo se përgjonte, por muret e pallatit ishin aq të hollë sa çdo debat pak më i fortë bëhej pronë e përbashkët. Era punonte në bankë, ishte e divorcuar dhe rriste një vajzë adoleshente. Kishte një dhunti të rrallë: dinte të dëgjonte pa dhënë këshilla. Pikërisht te ajo shkonte Fjolla pas mbrëmjeve më të vështira — për të pirë çaj, për të heshtur, për të qenë pranë dikujt që nuk kërkonte shpjegime.
— Keq? — e pyeste Era.
— Mirë, — përgjigjej Fjolla, dhe të dyja e dinin që nuk ishte ashtu.
Natën kur Dafina Leka bëri skenën e parë të vërtetë — për një kripore që gjoja ishte zhvendosur “nga vendi i vet” — ishte Era që hapi derën në njëmbëdhjetë të darkës, e futi brenda, i mbushi gotën me verë dhe tha vetëm: “Je e fortë. Por të jesh e fortë nuk do të thotë të durosh pafund.”
Fjolla nuk foli atëherë. Por fjalët i mbetën në mendje.
Tezja Flutura Kryeziu, motra e nënës së saj, ishte krejt e kundërta e Dafinës — e zhurmshme, e drejtpërdrejtë, me kaçurrela të kuqe dhe me zakonin për të thënë çfarë i vinte në mendje. Banonte rreth gjysmë ore larg, telefononte një herë në javë dhe kur vinte për vizitë, mbushte shtëpinë me zërin, gjestet dhe aromën e fortë të parfumit të saj. Dafina Leka e kishte frikë. Jo hapur, por mjaftueshëm sa të vihej re — si mace që trembet nga një zhurmë e papritur. Sepse tezja Flutura nuk dinte të rrinte e heshtur kur përballë saj shihte padrejtësi.