Nuk dinte të bënte lëshime.
— Fjolla, — i thoshte shpesh mbesës, — ç’po ndodh me ty? Të shoh dhe s’të njoh më. Dikur ndizje dhomën me energjinë tënde, kurse tani dukesh sikur të kanë shtrydhur e të kanë varur diku të thahesh.
— Jam mirë, teze Flutura.
— Mirë është macja kur e ledhatojnë pas veshit. Ti nuk je mirë. Unë e dalloj.
Flutura Kryeziu kishte sy për gjëra që të tjerët i anashkalonin. Ndoshta pikërisht për këtë arsye, sa herë ajo vinte për vizitë, Dafina Leka gjente një justifikim për t’u zhdukur: “po dal deri në farmaci”, “kam lënë një fjalë te komshija”, “po marr pak ajër”. Besnik Nushi ose nuk e vinte re këtë lojë, ose bënte sikur nuk kuptonte.
Valixhja qëndronte pranë derës. Blu e errët, me cepat pak të gërryer dhe me një etiketë nga aeroporti i Turqisë që s’e kishin hequr kurrë. Fjolla veshi pallton e gjatë ngjyrë jeshile të thellë dhe kapi çantën.
Besniku e vështronte me atë shprehjen e njeriut që mendon se gjithçka është një skenë kalimtare, një episod që do të mbyllet shpejt e secili do të kthehet në rolin e vet.
— Ku po shkon?
— Po iki.
— Si po ikën? Ku? — në zërin e tij u ndie për herë të parë një dridhje pasigurie. — Fjolla, mos bëj budallallëqe. Mami thjesht…
— Besnik, — ajo e pa drejt në sy. Qetë. Pa mllef. Dhe pikërisht ajo qetësi e frikësoi më shumë se çdo britmë. — Kam tre vjet që dëgjoj “mami thjesht”. U lodha.
Ajo ngriti valixhen dhe doli. Dera u mbyll pa zhurmë, butë, por korridori mbeti i mbushur me aromën e parfumit të saj dhe me një heshtje të rëndë, që të shurdhonte.
Në dhomën tjetër, Dafina Leka rrinte me telefon në dorë, duke bërë sikur lexonte lajme. Ekrani kishte mbi pesëmbëdhjetë minuta që ishte fikur.
Ajo i kishte dëgjuar të gjitha.
Dhe në cepat e buzëve i rrinte një buzëqeshje e zbehtë, pothuaj e padukshme.
Fjolla doli nga pallati dhe u ndal për një çast. Jo se u pendua — thjesht i duhej frymë. Një e vetme. E thellë. Si ato që nuk i kishte marrë prej kohësh.
Rruga vazhdonte ritmin e vet: makina që kalonin, njerëz me nxitim, një qen që lehte diku larg. Gjithçka ishte si zakonisht. Vetëm ajo qëndronte me valixhen blu në krah dhe ndjehej si dikush që sapo është hedhur me parashutë, pa e ditur ende nëse ajo është hapur.
Telefoni i vibroi. Flutura.
— Fjolla, ku je? Të kam shkruar dy herë.
— Sapo dola, teze.
Një pauzë e shkurtër. Pastaj një psherëtimë e lehtësuar:
— Më në fund. Eja tek unë.
Flutura banonte në një pallat të vjetër pesëkatësh në rrugën “Sulejman Delvina” në Vlorë. Apartamenti ishte i vogël, por i ngrohtë, me erë kafeje dhe librash të vjetër. Muret ishin të mbushura me fotografi, raftet me suvenire nga qytete të ndryshme, ndërsa në kuzhinë gjithmonë ziente diçka. Fjolla mbërriti pas rreth dyzet minutash, la valixhen në korridor dhe tezja e përqafoi fort — siç përqafojnë ata që nuk tremben nga dhimbja e tjetrit.
— Tani fol, — i tha, duke i vendosur përpara një filxhan të nxehtë.
Fjolla nisi të tregonte. Jo gjithçka — disa gjëra nuk arrinte t’i kthente në fjalë. Tre vite nuk rrëfehen lehtë në një frymë. Por Flutura e dëgjonte me vëmendje, tundte kokën herë pas here dhe më në fund tha:
— Kjo Dafina nuk është rastësi, Fjolla. E pashë një herë dhe mjaftoi. Gra të tilla nuk e lëshojnë djalin. Kurrë. Duan ta kenë vetëm për vete, të plotë. Ti u prishe ekuilibrin.
— Besniku është burrë i rritur.
— Besniku, — psherëtiu ajo, — është rritur në atë realitet. Për të, kjo është normale. Nuk sheh asgjë të shtrembër.
Fjolla vështroi thellë në filxhanin e saj. Mbase më e frikshmja nuk ishte ligësia, por verbëria. Kur njeriu nuk sheh, nuk ka si ta bindësh. Nuk ka argument që e zgjon. Atëherë mbetet vetëm një zgjidhje: të largohesh.
Të nesërmen u zgjua herët. Qëndroi shtrirë duke soditur tavanin e panjohur. Flutura ende flinte. Jashtë, qyteti gumëzhinte. Në telefon kishte shtatë thirrje të humbura nga Besniku dhe një mesazh: “Kthehu, të flasim.” Ajo e ktheu telefonin me ekran poshtë.
Duhej të merrej me diçka konkrete. I shkroi koleges se do të paraqitej në zyrë nga dreka. Pastaj iu kujtua dosja me dokumente për projektin e ri që kishte lënë të premten. Ishte një projekt i madh — një vilë në periferi, klient serioz, me mundësi financiare. Pikërisht puna e mbante ende në këmbë, si një lloj ekuilibri i brishtë.
Gjatë rrugës ndaloi në qendrën tregtare “Galeria Modern”. I duheshin disa gjëra që, në nxitim, nuk i kishte futur në valixhe. Tre kate, ashensorë prej xhami, aromë buke të freskët nga kafeneja e katit përdhe dhe muzikë e lehtë në sfond.
Po ecte në katin e dytë kur dëgjoi një zë të njohur.
— Fjolla! Çfarë surprize!
U kthye. Elsa Dervishi.
Elsa ishte bashkëshortja e partnerit të Besnikut në biznes, Arben Dervishi. Para tre vitesh, ata kishin hapur një firmë të vogël ndërtimi. Elsa punonte si agjente imobiliare, mbante thonj të gjatë artificialë, vishej gjithmonë me elegancë dhe buzëqeshte në një mënyrë që s’i prekte kurrë sytë. Fjolla i dallonte prej kohësh njerëzit që buzëqeshnin vetëm me buzë.
— Përshëndetje, Elsa, — tha ajo me ton të barabartë.
— Je vetëm? — Elsa e përshkoi me sy nga koka te këmbët, ndaloi te çanta, te palltoja, pastaj iu kthye fytyrës. Vështrim i shpejtë, matës. — Dukesh… pak e lodhur. Çdo gjë në rregull?
— Gjithçka shkon për mrekulli, — buzëqeshi Fjolla.
Pranë Elsës qëndronte një grua tjetër, të cilën Fjolla e kishte parë disa herë nëpër evente të kompanisë, dhe ajo po e vështronte me një interes të hollë, sikur priste që çdo çast të shpërthente diçka.