Tamara — Ina Jakupi — qëndronte pranë Elsës. Fjolla e kishte parë disa herë në mbrëmjet festive të agjencisë imobiliare ku punonin të dyja. Ina ishte disa vite më e re, me flokë biondë të zbardhur deri në platin dhe me atë shikimin e mprehtë që tradhton pritjen për ndonjë përplasje interesante.
— Ne po shkojmë të pimë diçka me vajzat, — tha Elsa me një buzëqeshje të lehtë. — Do të vish?
— Jo, faleminderit. Jam me nxitim.
— Sa keq, — Elsa anoi pak kokën. — Dëgjova se tek ju në shtëpi paska pasur ca… tensione? Vjehrra u shpërngul tek ju, apo jo? Arbeni përmendi diçka, ndërsa Besniku paska treguar…
Ja ku doli. Fjolla ndjeu një ngushtim në kraharor — jo nga lëndimi, por nga njohja e skemës. Ai “kam dëgjuar”, ai ton gjoja i butë, ai vështrim që shtiret si i shqetësuar, ndërsa në thelb kërkon detaje për t’i shpërndarë më tej.
— Te ne është çdo gjë në rregull, — përsëriti ajo qetësisht. — Përshëndete Arbenin nga ana ime.
Dhe vazhdoi rrugën. Jo me hap të shpejtë — me qëllim jo. Sepse në momente të tilla, nxitimi flet më shumë se çdo sqarim.
Kur ktheu këndin dhe u ndal para një vitrine me çanta, mori frymë thellë. Pra, Besniku kishte folur. Kjo do të thoshte se Arbeni e dinte. Dhe nëse Arbeni e dinte, atëherë Elsa e kishte të gjithë historinë në dorë. E Elsa nuk ishte thjesht njeri — ishte një rrjet i tërë komunikimi me shtrirje në të gjithë rrethin e tyre shoqëror.
Nxori telefonin dhe i shkroi Flutura Kryeziut: “Sapo takova Elsa Dervishin. I di të gjitha.”
Përgjigjja erdhi menjëherë: “Ajo gjarpër. Mbaj distancë.”
Fjolla e futi telefonin në çantë dhe vijoi të ecte nëpër qendrën tregtare. I duhej një karikues për laptopin — të vetin e kishte lënë në shtëpi — disa gjëra bazë dhe diçka që ta shpërqendronte nga mendimi se Elsa, pikërisht në atë çast, mund të ishte ulur në një kafene duke i rrëfyer Inës hollësi nga jeta e saj, duke shtuar edhe ato që nuk i dinte.
Në katin e tretë, në një dyqan të vogël për artikuj shtëpie, pothuajse u përplas ballë për ballë me Dafina Lekën.
Vjehrra qëndronte para raftit me organizues dhe mbante në dorë një kuti plastike. Ngriti sytë. Për një çast — vetëm për një çast — në vështrimin e saj u shfaq diçka e pambrojtur. Hutim? Siklet? Por Dafina e merrte veten shpejt.
— Fjolla, — tha ajo me ton të rrafshët. — Çfarë surprize.
— Përshëndetje, zonja Dafina.
U panë drejt në sy. Dy gra në mes të një qendre tregtare, mes tyre dy vite tensioni të heshtur, qindra thumbime të vogla dhe një valixhe blu e lënë dikur pranë derës.
— Ike, — tha vjehrra. Jo pyetje. Fakt.
— Po, ika.
— Besniku është i mërzitur.
— E di.
Dafina e vendosi kutinë përsëri në raft, u drejtua dhe, papritur, me një zë më të ulët shtoi:
— Mos mendo se nuk e kuptoj. I kuptoj të gjitha.
Fjolla heshti. Nuk e dinte nëse ishte sinqeritet apo një tjetër manovër. Me Dafina Lekën, siguria nuk kishte qenë kurrë opsion.
Vjehrra mori çantën, bëri një pohim të shkurtër me kokë dhe u drejtua nga dalja. Taket e saj trokëllinin mbi pllakat me të njëjtën siguri si gjithmonë.
Fjolla e ndoqi me sy dhe ndjeu qartë: diçka sapo kishte nisur. Diçka që ende nuk kishte emër.
Në mbrëmje, po atë ditë, Besnik Nushi erdhi te shtëpia e Flutura Kryeziut.
Zilen e dëgjoi Fjolla. Doli në korridor dhe, përmes syrit të derës, e pa: qëndronte me duar në xhepa, sytë poshtë. Nuk ishte ai Besniku që fliste me zë të lartë nga skaji tjetër i dhomës. Dukej më i vogël. Më i përmbajtur.
Flutura e hapi derën përpara se mbesa të reagonte.
— Besnik. Hyr.
Ai hyri, hodhi sytë përreth, pa Fjollën dhe tha:
— Duhet të flasim.
— Po, duhet, — u përgjigj ajo.
Flutura u tërhoq me takt drejt kuzhinës, por heshtja atje tregonte se as çajniku, as radioja nuk u ndezën.
U ulën në sallonin e vogël. Besniku foli gjatë. Fjalët i dilnin të çrregullta, ndonjëherë ndalonte, pastaj rifillonte. Tha se nuk e kishte kuptuar situatën. Se “mama është mama” dhe ai kishte menduar se gjithçka ishte çështje karakteri, se me kohë do të përshtateshin. Se nuk e kishte parë si po grumbullohej pakënaqësia. Dhe kur Fjolla ishte larguar e shtëpia ishte mbushur me heshtje, për herë të parë pas dy vitesh ishte ulur të mendonte: si kishte qenë realisht jeta e tyre?
Fjolla dëgjonte pa e ndërprerë.
— Nuk po të kërkoj të kthehesh menjëherë, — tha ai më në fund. — Po të kërkoj kohë… që ta rregulloj.
— Çfarë saktësisht do të rregullosh, Besnik?
Ai heshti për një moment.
— Do të flas me mamin. Seriozisht.
— Ke folur edhe herë të tjera.
— Këtë herë ndryshe.
Ajo e vështroi me kujdes, duke u përpjekur të dallonte nëse duhej t’i besonte. Për tre vite ia kishte mësuar fytyrën përmendësh. Tani në të lexohej diçka e re. Jo siguri — por pasiguri e vërtetë.
— Mirë, — tha më në fund. — Fol.
Biseda mes Besnikut dhe Dafina Lekës ndodhi të nesërmen. Fjolla nuk ishte e pranishme, por më vonë Flutura i tregoi — sipas asaj që kishte dëgjuar nga fqinja Era Deda përtej murit — se diskutimi kishte qenë i gjatë dhe i tensionuar. Besniku kishte folur me zë të ulët, por të prerë. Dafina ishte përpjekur të merrte kontrollin si zakonisht — me lëndim dhe lot — por këtë herë djali nuk u tërhoq.
— Mami, — i kishte thënë ai, — të dua. Por Fjolla është gruaja ime. Nëse nuk arrin ta respektosh, atëherë do të duhet të jetosh më vete.
Dafina kishte mbetur pa fjalë. Edhe për të vetë kjo ishte e papritur — nuk e kishte imagjinuar që i biri mund të fliste kaq drejt, pa dredha.
Ajo u largua tek një shoqe për tre ditë — “për të reflektuar”, siç u shpreh vetë. Por të gjithë e kuptonin se kjo nuk ishte thjesht një periudhë mendimi. Ishte një tërheqje. E para pas shumë vitesh.