Ndërkohë, Elsa Dervishi nuk e ndryshoi aspak mënyrën e saj të veprimit. Ajo vazhdoi të funksiononte si gjithmonë: mblidhte informacione, i përpunonte sipas interesit dhe i shpërndante aty ku mendonte se duhej. Një javë pas takimit në qendrën tregtare, i telefonoi Besnik Nushit me pretekst pune. Në mes të bisedës, si pa të keq, përmendi se “kishte dëgjuar” që Fjolla Cani po qëndronte te tezja dhe ndoshta po shqyrtonte alternativa.
Besniku e mbylli telefonin pa koment dhe menjëherë thirri Arben Dervishin.
— Mund të ma shpjegosh pse gruaja jote po i bie në telefon gruas sime?
Arbeni heshti për disa sekonda. Nuk ishte se nuk e dinte përgjigjen. E njihte shumë mirë stilin e Elsës. Thjesht, deri atëherë, objekt i atij stili kishin qenë të tjerët.
Debati mes tyre nuk shpërtheu me britma, por ishte i mprehtë dhe domethënës. Elsa u përpoq ta justifikonte veten me arsyetimin e zakonshëm — “desha vetëm të ndihmoja”. Por Arbeni tashmë e njihte mirë çmimin e asaj “ndihme”. E kishte parë shpesh si funksiononte. Pas asaj nate, ftesat për darka të përbashkëta pushuan. Askush nuk bëri ndonjë deklaratë, thjesht ndodhi. Dhe Elsa e kuptoi.
Ina Jakupi, shoqja e saj e pandashme, nuk mbeti pa pasoja. Fjolla mësoi përmes miqve të përbashkët se pikërisht Ina kishte hedhur nëpër biseda grupore versionin për “krizën familjare të Nushëve”, duke i shtuar ngjyra e detaje sipas imagjinatës së vet. Fjolla nuk organizoi përballje e as nuk kërkoi llogari. Ajo shkroi një mesazh të shkurtër në një nga grupet: qetë, pa tone akuzuese, vetëm fakte. Mjaftoi. Që prej asaj dite, zëri i Inës në atë rreth dëgjohej shumë më pak.
Dafina Leka u kthye pas tre ditësh, siç kishte premtuar. Nuk ishte bërë papritur më e butë — ajo nuk ishte nga ato gra që ndryshojnë brenda natës. Por diçka ishte shuar. Ishte më e heshtur, më e përmbajtur. Si një lojtare që e kupton se e ka humbur raundin dhe po mendon strategjinë e radhës.
Vetëm se raundi tjetër nuk erdhi.
Dy javë më vonë, e telefonoi Nexhmije Pepa nga Vlora, mikja e saj e vjetër e rinisë. I tregoi se jetonte vetëm, se djali ishte shpërngulur jashtë vendit, se apartamenti i madh i dukej bosh. “Eja, Dafina,” i tha. “Këtu klima është e butë, deti afër. Do të të bëjë mirë.”
Dafina e mendoi gjatë. Qëndronte pranë dritares së dhomës së tretë dhe vështronte rrugën poshtë. Sytë i ndaleshin te fikusi që ishte rritur aq shumë sa prekte pothuaj tavanin, te kutitë që nuk i kishte sistemuar kurrë plotësisht.
Një mëngjes, pa shumë hyrje-dalje, i tha Besnikut:
— Mendoj të shkoj te Nexhmija. Një muaj. Të shoh si është.
Ai miratoi me kokë. Kishte mësuar të mos bënte pyetje të panevojshme.
U nis një javë më pas. Me tri valixhe. Fikusin ia la fqinjës së katit përdhe — në avion nuk do ta lejonin. Lamtumira ishte e përmbajtur. Fjollës i zgjati dorën dhe i tha vetëm: “Je e fortë.” Çfarë nënkuptonte saktësisht, mbeti e paqartë. Fjolla vendosi ta marrë si vlerësim.
Një muaj u kthye në tre. Pastaj erdhi një mesazh: kishte gjetur një apartament me qira, klima i përshtatej, do të qëndronte deri në verë. Vera u shndërrua në “ndoshta deri në vjeshtë”. Deri atëherë, Dafina kishte krijuar rreth shoqëror, ishte regjistruar në ecje nordike dhe postonte rregullisht fotografi nga shëtitorja buzë detit.
Besniku i shihte ato foto dhe buzëqeshte. Në to, e ëma dukej më e gjallë se në vitet e fundit.
Fjolla u kthye në shtëpi një muaj pas bisedës te tezja Flutura Kryeziu. Jo menjëherë. Fillimisht ajo dhe Besniku takoheshin në vende neutrale: kafe të qeta, parqe, tryeza ku herë diskutonin, herë grindeshin lehtë, herë thjesht rrinin në heshtje. Por ajo heshtje nuk ishte më e rëndë. Ishte e kujdesshme, si mes dy njerëzve që po mësojnë sërish të besojnë.
Apartamenti e priti me qetësi dhe aromë boje të freskët. Dhoma e tretë ende nuk ishte prekur, por korridori ishte rilyer. Në atë nuancë gri të ngrohtë që ajo kishte zgjedhur dy vite më parë dhe që atëherë kishte mbetur vetëm ide.
— I gjeta mostrat, — tha Besniku me një ndjenjë sikleti të lehtë. — The që doje gri të butë.
Fjolla qëndroi përballë murit dhe ndjeu diçka të thellë, të qetë. Jo entuziazëm. Jo lehtësim. Më tepër një ndjesi stabiliteti, sikur toka më në fund ishte bërë e sigurt nën këmbët e saj.
Të nesërmen, pranë ashensorit, u përball me Era Dedën.
— U ktheve? — pyeti ajo thjesht.
— Po, u ktheva.
— Të shkon kthimi.
Fjolla qeshi lehtë. Një e qeshur e shkurtër, e çliruar — si e dikujt që ka lënë pas një peshë të rëndë.
Projekti i vilës jashtë qytetit u dorëzua brenda afatit. Klienti mbeti aq i kënaqur sa e rekomandoi te tre persona të tjerë. Studioja e saj u zgjerua: punësuan një arkitekt të ri dhe u zhvendosën në një zyrë më të madhe. Në derën e re, Fjolla vendosi vetë një tabelë druri me emrin që kishte menduar që në fillim — një emër që tani nuk i dukej më pretendues, por i merituar.
Mbrëmjeve, ajo dhe Besniku uleshin në kuzhinë me nga një filxhan kafe. Flisnin për punën, për plane, për mundësinë e një udhëtimi veror. Valixhja blu rrinte ende në dollap. Ngjitësja e aeroportit turk nuk ishte hequr.
Herë pas here, Fjolla e vështronte dhe mendonte se ishte mirë që kishte mbetur aty. Si kujtesë se zgjedhja ekziston gjithmonë — edhe kur duket sikur rruga është e mbyllur.
Ajo ishte e lumtur. Jo me zhurmë, jo për t’u dukur. Qetësisht, thellë — ashtu siç ndodh vetëm kur lumturia fitohet me mund.