Prej gati dhjetë minutash, Shqipe Sota po ia mbante djalit të saj një ligjëratë të ashpër, sepse nusja e tij, Eriola Sinani, nuk i kishte kaluar ende këstin e kredisë së shtëpisë. Zëri i saj i mprehtë përplasej nëpër mure dhe e mbushte dhomën me tension.
— A e kupton çfarë pasoja ka kjo? — bërtiste ajo, me nerva të tendosura. — Sot është data një, ndërsa data pesë është afati i fundit për pagesën! E ke idenë ç’do të thotë kjo?
Krenar Begaj rrinte me kokën ulur, si një nxënës që është kapur në faj. Nuk guxonte as ta shihte në sy nënën e zemëruar.
— Sot paska thënë zonjusha jote se para nuk do të ketë! Si ta marr unë këtë? — vazhdonte ajo, duke e ngritur tonin gjithnjë e më shumë.
— Mami, do ta rregulloj. Do të flas me të, — u përpoq ta qetësonte ai.
— Do flasësh? Ti s’ke pikë ndikimi mbi të! Ajo të sillet rrotull dhe ti rri e sheh, more djalosh…
— Mjaft, mos vazhdo kështu, — e ndërpreu Krenari.
— “Mos vazhdo”? Mos ma mbyll gojën! Paratë dua nesër, e dëgjove? — nuk ndalej Shqipe Sota.
— Do mundohem, — murmuriti ai, pa e ngritur kokën.
— Nesër! Nëse nuk paguaj në kohë, banka më vjen në fyt! Unë ju hapa rrugë kur u martuat. Pse nuk mbani fjalën? — vazhdonte ajo, e revoltuar.
— Të thashë, do ta zgjidh, — përsëriti ai me lodhje.
— Zgjidhje? E dëgjove si më foli gruaja jote? Tha hapur që para nuk ka!
— Si nuk ka? — më në fund ngriti sytë ai.
— Pyete vetë, nëse ende e quan gruan tënde! — ia ktheu ajo me hidhërim.
Shqipja doli në kuzhinë, mbushi një gotë me ujë dhe e piu me një frymë, sikur të kërkonte të shuante zjarrin brenda vetes.
— Dëgjo mirë: nesër paratë i dua në dorë. Tani dil jashtë! — e preu shkurt.
Krenari u ngrit pa fjalë, veshi këpucët dhe u drejtua nga dera. E dinte që, kur u martua me Eriolën, nëna e kishte ndihmuar duke u dhënë mundësinë të jetonin në atë apartament.
— Në rregull, do të flas me të, — tha thatë dhe mbylli derën me kujdes.
Ai e përshkoi rrugën për në shtëpi me hapa të shpejtë, i mbushur me zemërim. Nuk arrinte ta kuptonte pse Eriola papritur kishte refuzuar të paguante, kur deri atëherë i kishte dërguar paratë pa vonesë.
Pas afro një ore, hyri në shtëpi me vrull. Hoqi këpucët dhe shkoi drejt dhomës ku zakonisht rrinte Eriola, por ajo nuk ishte aty. E gjeti në kuzhinë, ulur qetësisht me një filxhan çaji përpara.
— Ç’do të thotë kjo? — shpërtheu ai pa përshëndetje.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti ajo me ton të qetë.
— Isha te mami. Më tha që nuk i ke kaluar paratë. Është e vërtetë? — e pa ai me akuzë.
— Po, është e vërtetë. Nuk kam para, — u përgjigj ajo pa u trazuar.
— Si nuk ke? Sot është dita e rrogës!
— Edhe? — ia ktheu ajo, duke shtuar ujë të nxehtë në çajnik.
— Po tallesh? Data pesë është afati i fundit!
— Jam lodhur, — tha ajo qetësisht. — Jam lodhur duke paguar kredi.
— Çfarë do të thotë “jam lodhur”? — mbeti ai i shtangur.
— Do të thotë që prej tre vitesh punoj pa pushim. Tre vite paguaj kredinë, faturat, gjithçka. Asnjë fundjavë të lirë, asnjë pushim. Çdo ditë e njëjta gjë. Dua pak frymëmarrje.
— Të gjithë punojnë, — shfryu ai me nervozizëm.
— Edhe unë kam punuar. Por tani jam e rraskapitur. E kupton? E lodhur, — e theksoi ajo ngadalë. — Kam nevojë për pushim.
— Sa pushim? Dy ditë? Dhe ç’lidhje ka kjo me pagën?
— Lidhja është që nuk punoj më.
Ai u zbeh, pastaj iu skuq fytyra dhe djersa i doli në ballë.
— Mos më thuaj që je larguar nga puna?
— Po të dëgjoj. Kam dhënë dorëheqjen. Tre vite kam mbajtur gjithçka mbi shpinë. Tani dua të ndalem pak.
— Po kredia e mamit?
— Je djali i saj. Zgjidhe vetë.
— Nesër dua paratë. Do t’ia çoj unë.
— Jo. Para nuk ka, — tha ajo prerë.
— Gjeje mënyrën! — bërtiti ai aq fort sa ajo ndjeu ushtimë në veshë dhe u rrudh me neveri.
— E thashë fjalën time. Nesër paratë duhet të jenë, — imitoi ai tonin e nënës dhe doli nga kuzhina.
Atë natë, Eriola nuk hyri në dhomën e gjumit. U shtri në divan në sallon, e mbuluar deri mbi kokë. Nuk kishte as forcë ta shihte në sy. Kujtonte britmat e tij — i dukeshin si lehje.
Dhe papritur iu kthye në mendje një skenë nga rinia. Njëherë, teksa rrinte me shoqërinë, një burrë i moshuar iu afrua dhe u tha:
— Pse lehni kështu?
Ata qeshën dhe iu përgjigjën se po bisedonin, jo po lehonin.
Plaku i vështroi me sy të ngushtuar dhe tha:
— Për ju është bisedë. Por, derisa po afrohesha, dëgjova shtatë sharje rresht. Kur fjala mbushet me helm, ajo nuk është më bisedë, por…