…por…
Plaku nuk e mbaroi fjalinë, vetëm bëri me dorë sikur po largonte diçka të ndyrë nga ajri dhe u zhduk në rrugicë. Ata mbetën të ngrirë. Secilit i erdhi në majë të gjuhës ndonjë përgjigje e pistë, por askush nuk guxoi ta nxirrte. U trembën se mos “lehënin” sërish.
Dhe tani, pas kaq vitesh, Eriola Sinani po mendonte se burri i saj i ngjante pikërisht asaj që kishte përshkruar plaku — një qen i tërbuar që nxirrte vetëm hungërima.
“Jam e lodhur”, përsëriste në heshtje. “Thjesht e rraskapitur.”
Të nesërmen, ndërsa Krenar Begaj ishte ende para pasqyrës duke larë dhëmbët, ajo u vesh qetësisht, mori çantën dhe doli pa i thënë asnjë fjalë. Nuk mori drejtimin e zyrës, por u nis për te banesa e shoqes së saj, Ornela Osmani. Dy ditë më parë, Ornela kishte fluturuar për pushime në jug dhe i kishte lënë çelësat që të hynte herë pas here, të ushqente macen dhe të ujiste lulet.
Sapo hapi derën, Eriolën e përfshiu një ndjesi lehtësimi. Çdo cep i asaj shtëpie i ishte i njohur; kishte kaluar aty net të tëra që në rini. Hoqi këpucët, la xhaketën mbi kolltuk dhe, pasi veshi një rrobë shtëpie, filloi të kujdesej për vazot. Ideja për t’u kthyer në apartamentin e saj e rëndonte. Çfarë e priste atje? Një burrë që bërtiste. Ose, akoma më keq, vjehrra që hynte si furtunë.
Ajo përgatiti mëngjes për vete, hëngri pa nxitim dhe më pas u shtri në shtratin e Ornelës. Kishte nevojë vetëm për gjumë, për qetësi, për mungesë zhurme.
Kështu kaluan disa ditë. Çdo mëngjes largohej herët nga shtëpia e saj dhe kthehej vetëm në mbrëmje. Gjatë gjithë kësaj kohe, Krenari e shikonte me inat, sikur priste që ajo më në fund t’i dorëzonte paratë. Por Eriola zhvishej në heshtje dhe shtrihej të flinte, pa hyrë në asnjë debat.
Më në fund erdhi data pesë. Si zakonisht, ajo u kthye vonë. Sapo ndërroi rrobat, Krenari iu afrua me fytyrë të ngrysur.
— Këtë muaj e mbylla këstin e hipotekës, — tha ai ftohtë.
— Bravo, — iu përgjigj ajo pa emocion.
— Kur do m’i kthesh paratë?
— Asnjëherë.
Qetësia e saj e çudiste edhe vetë. E shikonte burrin përballë: fytyra e njëjtë, zëri po ai. Por ai djalë që kishte dashuruar dikur nuk ishte më aty. Vitet kishin lënë gjurmë të thella.
— Po kur do kesh para? — këmbënguli ai.
— Jo në muajt që vijnë, — tha ajo dhe u drejtua nga kuzhina për të ngrënë diçka.
— Po më vë në pozitë të vështirë! Mamaja po shpërthen nga nervat, i është rritur tensioni. Dy herë kemi thirrur ambulancën.
— Pse shqetësohet? Ka djalë, apo jo? Le ta mbulojë djali.
— Kështu nuk ramë dakord!
— Pikërisht. Kështu nuk ramë dakord, — u kthye ajo, mbështeti grushtet mbi tavolinë dhe e pa drejt në sy. — Jo kështu.
— Mamaja na e bëri këtë nder. Falë saj jetojmë këtu.
— Krenar, ke kujtesë të shkurtër. U martuam dhe s’kishim shtëpi, rrinim me qira. Pastaj nëna jote propozoi marrëveshjen: na la apartamentin e saj të vjetër ku jetojmë sot, ndërsa për vete bleu një tjetër me kredi.
— Ishte marrëveshje e mirë, — u mbrojt ai.
— Në një farë mënyre, po. Kemi çati mbi kokë. Por çfarë ndryshoi realisht?
— Është shtëpia jonë.
— Jo. Është e jotja. Nuk pranove të më regjistroje këtu. Të gjitha dokumentet janë në emrin tënd. Pra është prona jote, jo e imja.
— Jemi burrë e grua. Të ardhurat dhe shpenzimet i kemi të përbashkëta.
— Kujtohu çfarë vendosëm: këstin e hipotekës do ta ndanim përgjysmë. Ti gjysmën, unë gjysmën. Apo e harrove?
— Unë paguaj kredinë e makinës.
— Mos e shmang temën. E harrove apo jo?
— Po… ashtu ishte.
— Vetëm dy muaj pagove gjysmën. Pastaj u tërhoqe. Tre vjet kam paguar unë hipotekën për nënën tënde!
— Llogarite si investim për ne.
— Jo. Unë kam paguar për ty dhe për veten time. Plus paguaj shpenzimet mujore të kësaj shtëpie. Çfarë paguan ti, përveç makinës?
Krenari lëshoi një hungërimë të mbytur. E kuptoi ku po e çonte ajo.
— Makina na duhet.
— Po, por kësti i saj është gjashtë herë më i vogël se ai i hipotekës. Pse duhet ta mbaj unë mbi supe gjithë barrën?
— Sepse kështu u mor vesh me mamanë. Vetëm me atë kusht na e dha banesën.
— Sa “bukur”! Nuk të duket e çuditshme? Ne jetojmë në një apartament me tre dhoma, edhe ajo ka tre, por shtëpia e saj është gati dyfish në metra katrorë. Nuk të bën përshtypje?
— Jo, — tha ai, por në zërin e tij u ndje hezitim.
— Sikur të kishim marrë kredi për këtë apartament ku jetojmë, unë do paguaja gjysmën e shumës që paguaj tani. Në fakt, unë po financoj luksin e saj. Ku është drejtësia këtu?
— Kështu u vendos, — përsëriti ai mekanikisht.
— Mjaft me këtë fjali!
Ai e dinte që ajo kishte të drejtë. Por e dinte edhe se nëna e tij nuk do hiqte dorë. Pensioni i saj nuk mjaftonte për të mbuluar këstet, prandaj barra do binte mbi të.
— Mirë, lëmë këtë. Kur do gjesh para?
— Nuk kam idenë, — tha ajo thatë.
— Duhet t’i marrësh borxh diku.
— Ta zëmë se marr hua, ia jap nënës tënde. Pastaj do kem për të shlyer edhe borxhin, edhe hipotekën. Çfarë kuptimi ka?
— Nuk më intereson! — shpërtheu ai. — Më duhen paratë, përndryshe mamaja na nxjerr jashtë!
— Atëherë le të më kthejë shumën që i kam transferuar këto tre vjet, — ia ktheu ajo me zë të dridhur nga zemërimi.
— Mendo ku do t’i gjesh, — tha ai teksa doli nga kuzhina, duke e lënë pas në një heshtje të rëndë që vetëm sa paralajmëronte se kjo përplasje nuk kishte përfunduar ende.