Të nesërmen në mëngjes, Eriola Sinani u kthye sërish në apartamentin e Ornela Osmanit. Aty ndiente një lehtësim të çuditshëm, si të hiqte një barrë nga shpatullat sapo mbyllte derën pas vetes. Në shtëpinë e saj ajri dukej i rëndë, muret sikur e shtynin drejt tokës; këtu, përkundrazi, merrte frymë lirshëm.
Si gjithmonë, hoqi rrobat dhe veshi robdeshambërin e butë të shoqes. Kaloi ngadalë pranë dritareve, preku vazot për të parë nëse dheu ishte tharë, kontrolloi gjethet e luleve me kujdes. Pas saj lëvizte pa pushim Tomi, macja e moshuar e Ornela-s, duke iu fërkuar këmbëve e duke mjaullitur me zë të ulët. Eriola e adhuronte. Sa herë shtrihej për të fjetur, ai zinte vend pranë saj, shtrihej gjatë dhe niste të gërrhiste me kënaqësi, si të ishte detyra e tij ta qetësonte.
Në dhomën tjetër jetonte dikur vëllai i Ornela-s, Gentian Lika. Me të, para martesës, Eriola kishte përjetuar disa muaj të mbushur me puthje të fshehta dhe përqafime të zjarrta. Ishte një periudhë kur ndihej e lirë, pa pranga, e sigurt në veten. Por Gentiani ishte larguar në një qytet tjetër dhe më pas ishte zhdukur nga horizonti i saj. Në fund të fundit, ajo histori kishte qenë vetëm një ndjenjë e bukur, një aventurë e lehtë që s’kishte premtuar kurrë vazhdim.
Tani, e çlodhur pas gjumit të gjatë, Eriola rrinte shtrirë me një libër në dorë, herë pas here shfletonte albume të vjetra fotografish dhe mendonte për të ardhmen. E dinte që Krenar Begaj nuk do ta linte rehat çështjen e kredisë së nënës së tij. Ai do ta hapte sërish atë temë, dhe ajo ishte lodhur së mbajturi mbi supe jo vetëm shtëpinë e saj, por edhe barrën e vjehrrës.
Dy javë kaluan pothuajse pa u ndier. Kur Ornela u kthye, e përqafoi fort shoqen dhe e falënderoi që ishte kujdesur për Tomin dhe që nuk kishte lënë lulet të thaheshin. Pas kësaj, Eriola u detyrua të rikthehej në banesën e saj. Strehë tjetër nuk kishte më. Dhe sapo Krenari kuptoi se ajo nuk po shkonte në punë, shpërtheu.
— Je bërë barrë për mua! — bërtiste ai në mbrëmje, duke ecur nervozisht nëpër dhomë.
— Fakti që kam marrë pushim nuk do të thotë se nuk punoj, — iu përgjigj ajo me qetësi të akullt.
— Unë po punoj si i çmendur! Unë po paguaj gjithçka tani, ndërsa ti… — zëri i tij po dridhej nga nervat.
— Sa e çuditshme, — ia ktheu ajo, — për tre vjet nuk e pe si punoja unë pa u ankuar.
— Mos ma përmend të kaluarën! — gërhiti ai.
— Sigurisht, veten e mban mend, por për mua harron.
— Nuk harroj asgjë. Të kam falënderuar që paguaje kredinë e mamit dhe shpenzimet.
— S’ka përse, — tha ajo me një ton të thatë, duke e parë si një të panjohur. Ai nuk ishte më burri me të cilin ishte martuar. Nuk ndiente më dëshirë ta përqafonte, as ta puthte. Madje as t’i gatuante nuk kishte qejf, por ora po afrohej drejt darkës dhe zakoni e shtyu drejt kuzhinës.
— Po afron data pesë. Duhet pagesa, — tha Krenari prerë.
— Sërish e njëjta gjë?
— Po, e njëjta! — ulëriu ai.
— Ta kam shpjeguar. Nuk kam para.
— Atëherë gjej borxh! — shpërtheu ai.
— Nuk do të marr hua.
— Çfarë të bëjmë atëherë? — pyeti ai, tashmë më i pasigurt.
— Nuk e di, — u përgjigj ajo, duke nisur të qëronte patatet.
— E di që mamaja ka kredi për të paguar.
— E di shumë mirë.
— Merr një kredi ti.
— Pse unë dhe jo ti?
— Kam kredi për makinën. Banka s’ma jep një tjetër.
Një buzëqeshje e lehtë ironike i rrëshqiti në fytyrë. Heshti për pak, pastaj u kthye nga ai.
— Kam folur me babanë për një hua.
Sytë e Krenarit u ndezën.
— Çfarë tha?
— Është i gatshëm të ndihmojë.
— Shkëlqyeshëm!
— Por kërkon garanci.
— Çfarë lloj garancie?
— Diçka me vlerë. Makina s’mund të vihet peng, është e bankës. Mbetet apartamenti yt.
— Janë çmendur? — ia ktheu ai me sy të egër.
— Jo. Po flasim për shumë të konsiderueshme. Propozimi është ky: ne jetojmë të dy këtu. Ai të jep gjysmën e vlerës së banesës, por ti nënshkruan një deklaratë ku shtëpia vihet si kolateral.
Krenari trokiti me gishtërinj mbi tavolinë, i irrituar.
— Po nëse ke para tjetërkund, s’ka nevojë për këtë, — shtoi ajo me qetësi, duke prerë patatet në kube të vegjël.
Në atë çast telefoni i tij ra. Ai u largua në dhomën tjetër.
— Po, mami…
U mbyll në dhomën e gjumit për disa minuta. Kur doli, fytyra i ishte skuqur.
— The se do japë gjysmën e shumës?
— Po.
— Mirë. Pranoj.
— Duhet bërë me noter.
— Bëje si të duash, — tha ai i paduruar.
— Atëherë po e marr në telefon babanë. Ti përgatit dokumentet. Banesa është në emrin tënd, apo jo?
— Po.
— Askush tjetër s’është i regjistruar?
— Jo.
— Nesër shkojmë.
Të nesërmen, në një zyrë noteriale të mbytur nga ajri i rëndë, u paraqit Besnik Sinani. Flokët e thinjur dhe vështrimi i ashpër i jepnin një autoritet të heshtur. Ai i dha Krenarit një përshëndetje të ftohtë me kokë, ndërsa ky i fundit iu hodh menjëherë për t’i shtrënguar dorën me një zell të tepruar.
U ulën në kolltuqe të vjetra lëkure që kërcitën nën peshën e tyre. Dokumentet u përgatitën për rreth njëzet minuta.
— Ja ku janë, — tha Krenari, duke ia zgjatur letrat Besnikut.
Plaku i lexoi me imtësi, rresht pas rreshti, krahasoi të dhënat dhe vetëm pasi u bind, zgjati dorën.
— Paratë? — nxitoi dhëndri.
Nga xhepi i palltos dolën dy pako me kartëmonedha. Krenari i rrëmbeu dhe nisi t’i numëronte me ethe. Noteri, me fytyrë të lodhur, i vështronte pa interes. Pasi përfundoi numërimin, Krenari firmosi dëshminë me dorë që i dridhej.
— Mbaroi! Duhet të iki! — tha ai i ngazëllyer.
Si dikur, përpara se gjithçka të ndryshonte, ai e përqafoi Eriolën dhe i la një puthje të shpejtë në faqe, pastaj doli me nxitim.
— Si je, babi? — pyeti ajo butë.
— Më dhembin këmbët. Jam lodhur duke bërë injeksione gjithë javën, — u ankua Besniku me zë të rënduar.
— Duhet të blesh…