— Duhet të blesh ato shapkat elektrike për ngrohje, — shtoi Eriola me kujdes.
— Po, po… ke të drejtë, do t’i marr, — miratoi Besniku duke tundur kokën. — Ti tani ku do shkosh?
— Po kthehem në shtëpi, babi.
— Mirë atëherë… shihemi pas një muaji.
Eriola iu afrua, e përqafoi me mall dhe i la një puthje të lehtë në faqe. Pastaj u largua.
Në apartament, Krenari kishte ndryshuar sjellje. Nuk e ngacmonte më për çdo gjë, nuk e pyeste as për punën, as për kredinë e shtëpisë. Sillej sikur gjithçka ishte në rregull: sillte ushqime, tregonte ndonjë batutë të thatë dhe mundohej të dukej i qetë.
Dy javë kaluan kështu. Kur pa se Eriola nuk po kërkonte punë, një mbrëmje ai e theu heshtjen:
— Kur do fillosh punë?
— Nuk e di ende, — u përgjigj ajo pa e ngritur zërin.
— Duhet të gjesh diçka. Ke për të më kthyer lekët, — këmbënguli ai.
Ajo e pa drejt në sy.
— Çfarë lekësh duhet të të kthej?
— Si çfarë? Unë po i jap nënës para që mora nga babai yt për këtë apartament. Do të thotë që ti m’i detyrohesh mua.
Eriola buzëqeshi me hidhërim.
— Krenar, a e ke harruar marrëveshjen? Ramë dakord që kredinë ta paguanim bashkë. Në realitet, e kam mbuluar vetëm unë. Atëherë, pse të mos më kthesh ti gjysmën e asaj që kam paguar para se të përfshiheshe?
Ai u nxeh menjëherë.
— Prapë fillove me të njëjtën histori! Këtë shtëpi e kemi falë mamit tim. Ajo na e bëri të mundur të jetonim këtu!
— Nëse ajo nuk do kishte zgjedhur një apartament kaq të madh, unë do të merrja një kredi më të vogël dhe do paguaja gjysmën e shumës. Ta kam shpjeguar dhjetëra herë. Nuk do paguaj më për rehatinë e nënës sate. Zgjidhe vetë.
Fytyra e Krenarit mori ngjyrë të kuqe. Goditi tavolinën me grusht.
— Si guxon të flasësh kështu?!
— Po të kisha vazhduar me kredinë time, sot do e kisha shlyer pothuajse. Tani dëgjo: ke mjaftueshëm para për një vit, ndoshta edhe dy, nëse nuk i shpërdoron. Jepja nënës tënde dhe mbylle këtë punë.
— Nuk është puna jote si i shpenzoj unë lekët! — ia ktheu ai me ashpërsi.
— Si të duash, — tha Eriola qetë dhe u drejtua nga korridori.
— Ku po shkon?
— Në dyqan. Për të blerë ushqime. Se pas pesë minutash do thuash që je i uritur.
— Shko, pra, — mërmëriti ai.
I pakënaqur, hapi frigoriferin. Brenda kishte vetëm patate, bukë dhe qumësht. Asgjë tjetër.
Kaluan edhe disa javë të tjera.
Një mbrëmje, Krenari u kthye nga puna. Nxori çelësat dhe provoi të hapte derën, por nuk rrotulloheshin. Provoi sërish. Asgjë. I zemëruar, trokiti fort.
Pas pak, dera u hap.
— Çfarë ka me bravën? — tha ai me ton akuzues.
— Asgjë. Është e re, — u përgjigj Eriola pa emocione.
— E re? Pse e ke ndërruar?
— Nuk e kam ndërruar unë. E ka ndërruar babai.
— Për çfarë arsyeje?
— Sepse apartamenti është i tij.
Ai u step.
— Si the?
— Është pronë e babait tim, — përsëriti ajo qetësisht.
— Si mund të jetë e tij?
— Mos vallë harrove? Ma shite babait tim. More paratë. Firmose dokumentet te noteri. Sot ai mori aktet përfundimtare të pronësisë.
— Çfarë?! — bërtiti Krenari dhe e shtyu Eriolën në kraharor.
Ajo humbi ekuilibrin dhe u përplas pas murit. Ai hyri me vrull brenda, por menjëherë u përball me Besnikun.
— Ke ndonjë problem, djalosh? — foli i moshuari me zë të ftohtë. — Sapo shtyve vajzën time?
— Unë… ju… kjo… — belbëzoi Krenari, i zënë ngushtë.
— Dil nga shtëpia ime, — tha Besniku qetësisht.
— Por unë këtu…
— Këtu ke jetuar. Që nga sot, kjo pronë më përket mua. Largohu.
Krenari pa herë Eriolën, herë Besnikun.
— Më mashtruat!
— Jo, — tha Eriola. — Ta kam shpjeguar çdo kusht. Çdo herë tundje kokën dhe thoshe se ishe dakord. E shite apartamentin dhe more pagesën.
— Do t’ju çoj në gjyq! — ulëriu ai.
— Është e drejta jote, — u përgjigj Besniku dhe e shtyu drejt derës.
— Do ta rimarr këtë shtëpi! — bërtiti Krenari.
— Nuk mundesh. Sepse nuk është e imja, — tha Eriola me qetësi therëse.
Ai shfryu si gjarpër, por dera iu mbyll përpara hundës.
— Mallkim… — pëshpëriti duke u mbështetur pas murit të korridorit. — Mallkim…
Nga jashtë dëgjoheshin sharjet e tij të mbytura, si hungërimë kafshe të zënë në kurth. Brenda, Eriola nuk reagoi më. U afrua ngadalë te i ati dhe u mbështet në gjoksin e tij, si dikur kur ishte fëmijë.
— Babi… faleminderit. Për gjithçka. Edhe për idenë që më shpëtoi nga ky makth.
Besniku e përqafoi fort dhe i ledhatoi shpinën me dorë të sigurt. I puthi lehtë majën e kokës.
— Tani jeto e qetë. Kjo është shtëpia jote.
— Po, — murmuriti ajo.
U shtrëngua edhe më shumë pas tij, sikur të donte të zhdukej në përqafimin që i jepte siguri. Përtej derës mbetën britmat, zemërimi dhe e kaluara. Brenda, për herë të parë pas shumë kohësh, Eriola ndjeu paqe.