– Nëna ime nuk shkon askund! Do të dalësh ti jashtë! – bërtiti burri me zë të ngritur, sikur harronte se kujt i përkiste në të vërtetë apartamenti.
Eriola Begaj rrinte pranë dritares. Vapë korriku kishte mbështjellë qytetin dhe ajri dukej i rëndë si plumb. Në oborr, fëmijët vraponin mes pemëve, duke kërkuar pak freski nën hijet e tyre.
– Eriola, ku ma ke lënë këmishën? – thirri ai nga dhoma e gjumit. – Atë me kuadrate!
– Është në dollap, – u përgjigj ajo pa e kthyer kokën. – Në raftin e sipërm.
Pas pak, Luan Kastrati u shfaq në hyrje të sallonit, duke mbyllur kopsat e këmishës që sapo kishte gjetur. Ishte shtatlartë, me trup të fuqishëm dhe duar të ashpra nga puna – duar që dikur i kishin dhënë ndjesinë e sigurisë.
– Dëgjo pak, – tha ai, ndërsa rregullonte jakën. – Sot vjen mami. Bëje shtëpinë të shkëlqejë, sepse herën e fundit u ankua gjithë mbrëmjen për pluhurin.
Eriola u kthye ngadalë drejt tij. Një ngërç i njohur iu mblodh në kraharor nga bezdia e përsëritur.
– Nëna jote gjithmonë gjen diçka për të kritikuar, – foli me ton të qetë. – Njëherë supa ishte pa shije, herën tjetër qofte shumë e kripur.
– Atëherë përmirësoje! – tha ai me një lëvizje shpërfillëse të shpatullave, si të ishte një çështje pa rëndësi. – Është grua me përvojë, jep këshilla të vlefshme, ndërsa ti i merr për ofendim.
Ajo shtrëngoi grushtat. Kjo banesë ishte vetëm e saja. E kishte marrë para se të njihte Luanin – një apartament me dy dhoma, të rregulluar sipas shijes së saj, ku kishte investuar çdo kursim për ta rinovuar. Tani, sa herë vinte Zhaneta Çuko, lëvizte mobiliet sipas qejfit dhe i mbante leksione se si duhej organizuar shtëpia.
– Luan, jetojmë në apartamentin tim, – i kujtoi ajo me zë të prerë. – Do të ishte mirë ta mbaje parasysh këtë.
Ai mbeti i palëvizur, me dorën ende mbi dorezën e derës.
– Çfarë po nënkupton? – zëri iu errësua. – Që unë jam i huaj këtu?
– Po them që nëna jote sillet si zonja e shtëpisë, – u afrua Eriola. – Dhe ti e mbështet.
– Ajo kujdeset për ne! – u kthye ai përballë saj. – Për familjen e vet! Për më tepër, hoqi dorë nga apartamenti i saj për djalin e vogël!
Një buzëqeshje e hidhur i kaloi në fytyrë Eriolës. Historia e “sakrificës për familjen e re” e kishte lodhur prej kohësh.
– Dy vjet më parë ia dha garsonierën Marsel Beqirit, – tha ajo me qetësi të tendosur. – Dhe kjo i jep të drejtën të vijë këtu e të komandojë?
– Në shtëpinë tonë! – theksoi Luan Kastrati. – Jemi burrë e grua!
– Me pagën tënde prej tridhjetë mijë lekësh do të merrnim me qira një vrimë diku në periferi, – i shpëtuan fjalët para se t’i frenonte.
Fytyra e tij u zymtua menjëherë. Ai hodhi një hap përpara, duke e mbuluar me hijen e trupit të vet.
– Pra tani po ma përplas në fytyrë këtë? – zëri i dridhej nga zemërimi. – Që fitoj pak?
– Nuk po të akuzoj, – ngriti mjekrën Eriola. – Thjesht po të kujtoj realitetin. Nëna jote jeton me qira sepse apartamentin ia fali Marselit. Ndërsa ne na jep mësime si të jetojmë.
– Marseli kishte nevojë për ndihmë! – u kthye ai nga dritarja, duke folur me nxitim. – Është familje e re, g…