– Fëmijë… – përsëriti Eriola me një buzëqeshje të hidhur. – Gjithmonë kthehemi te fëmijët.
Luan Kastrati u rrotullua vrullshëm nga dritarja. Në sytë e tij u ndez ai zjarr i njohur, përzierje zemërimi dhe kokëfortësie.
– Po kur, atëherë? – u afrua sërish, duke i hyrë në hapësirë. – Pesë vjet martesë dhe ti vazhdon të gjesh justifikime. Një grua e vërtetë bëhet nënë!
– Me çfarë do ta rris, Luan? – hapi duart Eriola. – Me rrogën tënde? E di sa kushton qumështi për bebe? Rrobat? Ilaçet?
– Do t’ia dalim disi, – tha ai me një lëvizje shpërfillëse të dorës. – Të tjerët jetojnë, apo jo?
– Të tjerët! – tundi kokën ajo. – Dhe unë të rri në shtëpi pa të ardhura, ndërsa ti sfilitesh për disa lekë?
Nga jashtë dëgjohej cicërima e zogjve mes degëve. Luan heshti për disa çaste, me shikimin e humbur diku larg. Eriola vuri re si i shtrëngoheshin nofullat.
– Mjaft me këtë debat, – tha më në fund, duke u kthyer nga ajo. – Nëna ka probleme.
– Çfarë problemesh? – u shkëput ajo nga dritarja.
– S’mund ta përballojë më qiranë, – u përgjigj ai, duke kaluar dorën pas qafës. – Pensioni nuk i del, dhe pronari ia ka dyfishuar pagesën.
Eriola pohoi lehtë me kokë. Zhaneta Çuko kishte kohë që ankohej për çmimin e lartë të apartamentit me qira. Logjikisht, mendoi ajo, do të shkonte te djali tjetër, në garsonierën që vetë ajo ia kishte dhuruar dikur.
– E kuptoj, – tha qetë. – Atëherë Marseli dhe familja e tij do të duhet të ngushtohen pak.
Luan u drejtua menjëherë. Sytë iu ftohën.
– Nëna do të vijë këtu, – tha prerë. – Përkohësisht, derisa të gjejë një zgjidhje.
Eriola mbeti pa fjalë. Fjalët e tij i tingëlluan të largëta.
– Këtu? – përsëriti me zë të ulët. – Në shtëpinë tonë?
– Po, këtu! – ngriti zërin ai. – Çfarë problemi ka? Hapësirë kemi mjaftueshëm.
– Luan, ku do ta sistemojmë? – hapi krahët ajo. – Në sallon? Do të flejë aty?
– Pse jo? – kryqëzoi duart ai. – Nëna ime ka sakrifikuar gjithë jetën për ne, dhe ti po bën llogari për një divan?
Eriola u tërhoq derisa preku murin me shpinë. Zemërimi i vloi përbrenda.
– Pse nuk shkon te Marseli? – pyeti më qetë. – Ai ka një apartament që ia dha ajo vetë.
– Ata kanë fëmijë! – shpërtheu Luan. – U duhet vend! Apo ne s’jemi familje?
– Jemi familje, por kjo banesë është në emrin tim, – ia kujtoi ajo me zë të dridhur.
Fytyra e tij u errësua edhe më shumë. U afrua një hap tjetër.
– Je egoiste! – tha mes dhëmbësh. – Mendon vetëm për veten. Një grua e denjë do ta mbështeste burrin në kohë të vështira!
Prania e tij ishte mbytëse. Eriola ndjeu frymën e tij pranë fytyrës.
– Nëse nuk do të bësh fëmijë, të paktën ndihmo familjen kështu! – vazhdoi ai. – Nëna ime është lodhur gjithë jetën për ne!
– Luan, më dëgjo… – nisi ajo, por ai e ndërpreu.
– Apo ndoshta nuk të duhet fare familja? – zëri i tij dridhej nga inati. – Thuaje hapur!
Eriola uli sytë. Luan gjithmonë dinte si ta shtypte, si t’i prekte fijet më të ndjeshme, duke goditur pikërisht aty ku i dhembte më shumë.