Fajësia e mbuloi si dallgë e rëndë, duke ia mpirë mendimet.
– Në rregull… – murmuriti më në fund Eriola me zë të shuar. – Le të qëndrojë për ca kohë.
Një javë më pas, Zhaneta Çuko u vendos në sallonin e tyre sikur të ishte pronarja e shtëpisë. Solli me vete tre valixhe të mëdha dhe, pa humbur kohë, nisi të ndryshonte gjithçka. Televizorin e zhvendosi pranë dritares, divanin e shtyu pas murit përballë, ndërsa vazot me lulet e Eriolës i çoi në ballkon.
– Këtu ka më shumë dritë – shpjegonte ajo, duke lëvizur mobiliet me vendosmëri. – Këto lule vetëm pluhur mbledhin.
Eriola rrinte në këmbë, pa nxjerrë zë, dhe shihte sesi dhoma e ndenjjes po shndërrohej në dhomë gjumi për një të huaj. Luan i rrinte pranë së ëmës, i ngrinte valixhet, i rregullonte jastëkët.
– Mami, do të ndihesh mirë këtu, apo jo? – e pyeti me një butësi që Eriolës nuk ia kishte treguar prej kohësh.
– Do ta duroj disi – psherëtiu Zhaneta. – Edhe pse vendi është i ngushtë.
Kaluan tre muaj. Në shtëpinë e vet, Eriola u bë si hije. Ecënte në majë të gishtave që të mos e shqetësonte vjehrrën. Kërkonte ndjesë për çdo zhurmë, për çdo hap, për çdo frymëmarrje më të fortë.
Zhaneta mori në dorë gjithçka. Pluhurin larës të Eriolës e hodhi pa pyetur dhe përdorte vetëm të sajin. Në dyqan i ndaloi të blinte sallamin që i pëlqente.
– Është i shtrenjtë, merr atë më të lirë – urdhëronte ajo. – Pse të shpërdorohen lekët?
Çdo mëngjes, nën vështrimin e saj të mprehtë, Eriola pastronte shtëpinë. Mblidhte mbeturinat, i çonte te koshi. Një ditë, teksa zbrazi kovën, diçka i tërhoqi vëmendjen. Një cep i njohur kartoni po shkëlqente mes plehrave. U përkul… dhe iu pre fryma.
Albumi i saj i vetëm me fotografi nga fëmijëria. Fotot e kopshtit, të shkollës, buzëqeshjet e dikurshme – kujtimet e vetme që kishte ruajtur nga ajo kohë.
Me duar që i dridheshin, e nxori nga koshi. Kopertina ishte njollosur me gjethe çaji dhe mbetje ushqimi.
– Zhaneta Çuko… – tha ajo, duke hyrë në sallon me albumin në dorë. – Pse ishte kjo në plehra?
Vjehrra nuk ia hoqi sytë nga televizori.
– Ah, ajo? – foli ftohtë. – E hodha. Është vjetërsi pa vlerë, zë vend kot.
– Janë fotografitë e mia të fëmijërisë! – zëri i Eriolës u drodh.
– Budallallëqe sentimentale – tundi dorën Zhaneta. – Ç’duhen mbajtur gjëra të tilla?
Diçka u thye brenda saj. Tre muaj përuljeje, heshtjeje dhe turpi shpërthyen njëherësh.
– Dilni jashtë! – bërtiti ajo. – Të dy, menjëherë nga shtëpia ime!
Zhaneta u ngrit me vrull nga divani, me sytë që i digjnin nga zemërimi.
– Si guxon t’u flasësh kështu më të mëdhenjve? – ulëriu. – Duhet ta dish vendin tënd!
Nga dhoma e gjumit doli Luan, i çoroditur nga zhurma. Sapo dëgjoi britmat, u rreshtua pa hezitim në krah të së ëmës.
– Nëna ime nuk lëviz nga këtu! – bërtiti ai drejt Eriolës. – Nëse dikush do të dalë, je ti!
Por brenda Eriolës diçka kishte ndryshuar përgjithmonë. Zjarri i çastit u shndërrua në një qetësi të akullt. I pa të dy me sy të ftohtë.
– Apartamenti është në emrin tim – tha ajo ngadalë, por prerë. – Vetëm unë vendos kush jeton këtu.
– Si flet kështu? – Luan bëri një hap drejt saj, fytyra i ishte skuqur nga inati. – Jam burri yt!
– Ish-burri yt – e korrigjoi ajo, duke u kthyer nga dollapi.
Nxori prej andej një çantë të madhe sportive dhe nisi të hidhte brenda saj rrobat e Zhanetës, pa u ndalur asnjë çast.