Bluzat, fundet, robdëshambri – gjithçka përfundonte brenda çantës pa asnjë hezitim, sikur çdo send të ishte thjesht një peshë e tepërt që duhej larguar.
— A ke humbur mendjen?! — bërtiti Luan Kastrati, me zërin që i dridhej nga zemërimi. — Ndalo menjëherë!
Eriola Begaj nuk i hodhi as vështrimin. U përkul, nxori nga poshtë kolltukut shapkat e Zhaneta Çukos dhe i flaku në çantë me një lëvizje të prerë. Vjehrra u hodh përpara, duke u përpjekur të kapte rrobat e saj që zhdukeshin njëra pas tjetrës.
— Moj bijë, qetësohu! — zëri i saj u drodh nga indinjata. — Ne jemi familje!
— Familje? — Eriola u kthye rrufeshëm nga ajo, me sytë që i digjnin. — Familja nuk i hedh në kosh fotografitë e fëmijërisë!
Zhaneta u spraps derisa shpina i preku murin. Luan tentoi t’i rrëmbente çantën nga duart, por Eriola i shpëtoi me një hap anash.
— Nëna ime ka sakrifikuar gjithë jetën për fëmijët e saj! — ulëriti ai. — Ndërsa ti e nxjerr jashtë si të ishte një qen!
— Pesë vite kam përtypur tekat dhe ndërhyrjet tuaja — tha Eriola, ndërsa mbylli me zor zinxhirin e çantës së fryrë. — Tre muaj kam jetuar si e padukshme brenda shtëpisë sime!
Pastaj u drejtua për në dhomën e gjumit. Hapi dollapin dhe nisi të mbushte një çantë tjetër: pulovra, këmisha, xhinse – gjithçka e Luanit u grumbullua pa dallim. Ai e ndiqte pas, hap pas hapi.
— Mblidhe mendjen! — i kapi krahun fort. — Ku mendon se do të shkojmë?
— Nuk më takon mua ta zgjidh — ia shkëputi dorën me forcë. — Shkoni te Marsel Beqiri.
— Marseli s’ka vend! — briti Zhaneta nga salloni. — Ka fëmijë në shtëpi!
— Edhe unë jam këtu! — ia ktheu Eriola me zë të lartë, duke dalë me dy çantat e mbushura në duar.
I vendosi pranë derës hyrëse. U kthye sërish brenda për këpucët, për çantën e kozmetikës së Zhanetës, për sendet e vogla mbi komodinën e natës. Çdo gjë që nuk i përkiste asaj, duhej të largohej.
— Do çmendesh nga vetmia! — bërtiti Luan, ndërsa vishte pallton me lëvizje të vrullshme. — Do të na lutesh në gjunjë të kthehemi!
Eriola hapi derën pa thënë asnjë fjalë. Zhaneta, me sytë e përlotur, futi sendet e fundit në një qese plastike.
— Mendoje edhe një herë, bijë — u përgjërua ajo. — Ku do të strehohemi tani?
— Atje ku keni jetuar gjithmonë pa mua, — u përgjigj Eriola ftohtë.
Luan rrëmbeu çantën e vet dhe doli me hapa të rëndë. Në prag u kthye edhe një herë, fytyra i ishte shtrembëruar nga mllefi, por nuk tha asgjë. Zhaneta doli pas tij, e ngarkuar me qese. Nga shkallët hodhi një vështrim të fundit.
— Mosmirënjohëse! — thirri ajo. — Ne vetëm të mirën të donim!
Dera u mbyll me një trokitje të thatë. Eriola e rrotulloi çelësin dy herë dhe vendosi zinxhirin e sigurisë. Nga korridori dëgjoheshin zëra të mbytur, hapa që largoheshin, përplasja e derës së ashensorit.
Pastaj — heshtje.
Ajo mbështeti shpinën pas derës dhe dëgjoi frymëmarrjen e vet. Për herë të parë pas muajsh, televizioni nuk gumëzhinte në sfond, divani nuk kërciste nën peshën e vjehrrës.
Hyri në sallon. E shtyu divanin në vendin ku kishte qenë dikur, rrotulloi televizorin drejt murit tjetër. Bimët e saj i mori një e nga një dhe i vendosi sërish në pragun e dritares, aty ku merrnin dritë.
Më pas u ul ngadalë. Nga tavolina mori albumin e fotografive që kishte shpëtuar. Faqet u hapën: festa e parë në shkollë, torta me pesë qirinj, ceremonia e kopshtit. Çdo imazh ishte një copëz e jetës së saj.
Papritur nisi të qeshte. Fillimisht lehtë, pastaj më fort. E qeshura u përzie me lot, u kthye në ngashërim, pastaj sërish në të qeshur. Eriola qeshte me lot në sy, duke e shtrënguar albumin pas gjoksit.
Shtëpia kishte marrë frymë përsëri.
I përkiste vetëm asaj. Vetëm asaj.