— Ndoshta do të ishte më mirë të shkoje te mami për një javë? — Marsel Kryeziu nuk ia hodhi sytë Hanës, duke bërë sikur ishte zhytur thellë në lajmet e telefonit. — Do të vijnë tezja Drita Curri me Bleona Qosjen, e di vetë sa e imët është ajo për gjërat.
Hana Nushi mbeti e palëvizur pranë sobës, ku po skuqte petullat me gjizë që ai i adhuronte.
Ishte hera e tretë brenda dy vitesh që Marseli i kërkonte të “zhdukej” përkohësisht sa herë që vinin të afërmit.
Brenda saj u dëgjua një krisje e heshtur, si xham i hollë që çahet papritur.
— Në rregull, — tha ajo me një zë që mezi dëgjohej. — Do të iki.
“Në fund të fundit, kjo është hera e fundit”, i kaloi qartë në mendje.
Me lëvizje mekanike i ktheu petullat nga ana tjetër, duke parë si merrnin ngjyrë të artë në tigan.
Dy vite shprese. Dy vite pritjeje për një propozim që nuk erdhi kurrë.
Dy vite gjatë të cilave ajo ishte vajza “shembullore” — gatuante, pastronte, priste.
Ishte kujdestare, amvisë e bindur, një prani e rehatshme në shtëpi — por jo gruaja e dashur, as bashkëshortja.
Më në fund, Marseli ngriti kokën nga telefoni.
— Pse dukesh kaq e zymtë? Nuk po të dërgoj përgjithmonë. Vetëm një javë, kaq është.
Ajo vendosi pjatën përpara tij.
— Sigurisht.
Në mendjen e saj, ajo “kaq është” kumboi si një alarm i largët.
Sapo dera u mbyll pas tij, Hana u ul në kuzhinë dhe, për herë të parë pas dy vitesh, lejoi veten të mendonte seriozisht.
Jo ta shtynte mendimin. Jo ta mbyste me justifikime si “ai thjesht s’është gati”, “duhet kohë”, “kështu ndodh me të gjithë”.
Në moshën tridhjetë e dy vjeçare, njeriu duhet të ketë guximin ta shohë të vërtetën në sy.
Sidomos kur ajo e vërtetë të nxjerr nga shtëpia që në mëngjes, që të mos bezdisësh të afërmit “e rëndësishëm”.
Telefoni në dorë iu duk papritur i rëndë.
Tingujt e pritjes zgjateshin pafund.
— Mami… — zëri iu drodh pa dashje. — A mund të vij për disa ditë?
— Hana? — në zërin e Fatime Marashit u ndez menjëherë shqetësimi. — Çfarë ka ndodhur?
— Asgjë, mami. Thjesht… a mund të vij?
Ajo e imagjinoi të ëmën duke kërkuar me kujdes fjalët.
— Sigurisht, bijë. Unë mund të…
— Jo, mami. Do t’ia dal vetë.
Mbledhja e gjërave rezultoi çuditërisht e lehtë.
Dy vite jetë u futën në një valixhe dhe në një çantë sportive.
Pak kozmetikë, disa rroba, disa libra.
Shumicën e tyre i kishte blerë me paratë e saj — Marseli rrallë bënte dhurata, duke thënë se duhej të “investonin për të ardhmen”.
Për një të ardhme të përbashkët që, siç doli, nuk kishte ekzistuar kurrë.
Duart i lëviznin vetë, ndërsa mendja i sillte copëza kujtimesh.
Sa shumë ishte gëzuar kur ai i kishte propozuar të jetonin bashkë.
Si e kishte prekur lehtë temën e martesës.
Si kishte pritur një unazë në çdo festë, në çdo ditëlindje.
Dhe si Marseli dinte gjithmonë ta shmangte bisedën me mjeshtëri.
“Të paktën kemi shtëpinë tonë, jo me qira”, u thoshte shoqeve.
“Të paktën kemi stabilitet”, bindte veten.
“Të paktën nuk jam vetëm”, pëshpëriste netëve, duke gëlltitur lotët.
Vendosi të mos linte asnjë shënim.
Çfarë mund të shkruante? “Më fal që u lodha duke qenë e përshtatshme”? Apo “Mos më kërko, thjesht prano që isha zgjidhje e përkohshme”?
Fjalë të kota, tepër melodramatike.
Çelësat i la mbi komodinën në korridor. Kontrolloi sobën, dritaret, gjithçka — një zakon që tashmë ishte bërë pjesë e saj.
Hodhi edhe një herë vështrimin rreth e rrotull apartamentit.
Çuditërisht, nuk ndjeu as lot, as pendesë.
Vetëm një lodhje të thellë dhe një zbrazëti të qetë, sikur po mbyllte një kapitull që kishte zgjatur më shumë seç duhej, ndërsa jashtë e priste një rrugë që nuk e dinte ende ku do ta çonte.