Që nga ajo ditë, Gentian Qosja nisi të shfaqej në zyrën e Hanës edhe më shpesh se më parë.
Herë sillte dosje e plane ndërtimi si pretekst, herë tjetër thjesht ndalonte “rastësisht”, pa ndonjë arsye të qartë. Fliste me pasion për projektet e tij, i kërkonte mendim, e dëgjonte me vëmendje sikur vlerësimi i saj të kishte peshë vendimtare.
Një paradite u shfaq me dy gota kafeje në dorë.
— Kam vënë re që pi gjithmonë kafe të tretshme, — tha me një buzëqeshje të lehtë. — Është mëkat kundër shijes.
Aroma që u përhap në zyrë ishte e thellë, e pasur. Hana e provoi me kujdes, pastaj mbylli sytë për një çast.
— Faleminderit… Ke të drejtë. Është e mrekullueshme.
— Gentian, — u prezantua ai butë. — Mendoj se mund t’i drejtohemi njëri‑tjetrit me “ti”, ç’thua?
Ajo uli kokën lehtë, duke fshehur buzëqeshjen pas gotës.
— Hana.
Që nga ajo ditë, çdo mëngjes në tryezën e saj gjendej një kafe e përgatitur me kujdes. Gresa Kryeziu i hidhte ndonjëherë një shikim domethënës dhe i shkelte syrin, por nuk bënte asnjë koment — e kishte kuptuar mjaftueshëm situatën.
Telefonatat e Marsel Kryeziut kishin pushuar. Për herë të parë pas shumë kohësh, telefoni nuk e bënte më të dridhej. Puna po ecte mirë, projektet shtoheshin, ndërsa e ëma ndihej e qetë që e bija ishte rikthyer në shtëpi. Dhe çdo mëngjes, përkrah tastierës, e priste gota me kafe perfekte.
Një pasdite, Gentiani u ul në cep të tavolinës së saj.
— Po hapet një ekspozitë arkitekture këtë javë.
Hana ngriti sytë nga ekrani. Në vështrimin e tij kishte diçka që tejkalonte një ftesë formale.
— Është një takim? — e pyeti drejtpërdrejt.
— Po, — u përgjigj pa hezitim. — Nëse ti dëshiron.
Tre muaj kishin kaluar — kohë e mjaftueshme për të kuptuar nëse zemra e saj ishte gati të rrezikonte sërish.
— Po, jam gati.
Ekspozita rezultoi më interesante nga sa kishte menduar. Gentiani i shpjegonte me entuziazëm detajet e projekteve, i tregonte linja, struktura e zgjidhje që syri i një njeriu të zakonshëm nuk do t’i dallonte. Më vonë dolën për një shëtitje të qetë nëpër qytetin e mbrëmjes. Ai ia mori dorën me natyrshmëri, pa teprime, sikur ajo gjë të kishte qenë gjithmonë aty.
— Kam qenë i martuar për dy vjet, — rrëfeu papritur. — Nuk funksionoi. Dhe për një kohë të gjatë pata frikë të filloja nga e para.
— Po tani? — pyeti ajo me zë të ulët.
— Tani nuk kam më frikë.
E puthi me kujdes, si të kërkonte leje. Hana iu përgjigj, duke ndier një ngrohtësi të vërtetë t’i përhapej në kraharor — jo një iluzion, por diçka e sinqertë.
Por qetësia nuk zgjati.
Një pasdite, para derës së firmës u shfaq Marsel Kryeziu me një tufë trëndafilash në dorë.
— A mund të flasim?
Dy vite përpjekjesh për të qenë “e përshtatshme”, frika për të mos mbetur vetëm, u përplasën brenda saj me jetën e re që sapo kishte nisur të merrte frymë.
— Nuk kemi për çfarë të flasim, — tha ajo, e habitur nga vendosmëria e zërit të vet.
— Hana, — ai hodhi një hap drejt saj. — Kam gabuar atëherë. Kujt nuk i ndodh? Gjërat mund të ndryshojnë. Do t’i bëjmë ndryshe.
— Vërtet? — e vështroi me kujdes, sikur ta shihte për herë të parë. Si kishte mundur ta ngatërronte atë buzëqeshje përkujdesëse me përbuzje të fshehur? Atë ton pronësor me dashuri?
— Çfarë do të ndryshojë konkretisht? — insistoi ajo.
— Mund të shkojmë me pushime… diku larg. Ose…
— Të martohemi? — e tha fjalën që ai e kishte shmangur për dy vjet.
Ai rrudhi fytyrën.
— Hana, mos e tepro. Kemi qenë mirë bashkë.
— Ti ke qenë rehat, — e korrigjoi ajo. — Unë kam vuajtur. Dhe kjo ka marrë fund.
— Çfarë po ndodh këtu? — u dëgjua një zë i qetë pas shpinës së Marselit.
Gentiani qëndronte në prag, i drejtë, i përmbajtur. Frika që sapo i ishte rikthyer Hanës u tret. Dy vjet më parë kishte qenë e vetme. Tani jo.
— Po ti kush je? — u kthye Marseli me nervozizëm, dhe në buzët e tij u shfaq një shprehje e errët që paralajmëronte përplasje.