— Petrit, ku janë fustanet e mia? — Ornela Lika qëndronte në pragun e dhomës së gjumit, me dorën e shtrënguar fort mbi dorezën metalike të garderobës me rrëshqitje. Nyjat e gishtave i ishin zbardhur nga forca, ndërsa zëri i saj tingëllonte i sheshtë, tepër i qetë për dikë që sapo kishte zbuluar se gjysma e jetës së vet ishte zhdukur.
Brenda dollapit frynte boshllëk. Aty ku paradite vareshin ngjitur njëra‑tjetrës bluzat prej mëndafshi, fundet e markave të njohura dhe ai fustani i kuq me shpinë të hapur, tani kishte vetëm zbrazëti të ftohtë. Varëset plastike përplaseshin lehtë mes tyre, si për të theksuar mungesën. Në rafte kishin mbetur disa golfë gri, dy pulovra të shformuara që i përdorte në fundjavë jashtë qytetit dhe ca xhinse të vjetra që nuk i kishte veshur prej vitesh. Çdo gjë me ngjyrë, çdo rrobë që i theksonte trupin, çdo copë e blerë me kujdes — ishte zhdukur. Sikur dikush të kishte prerë me bisturi një pjesë të realitetit të saj.
— Petrit! — e thirri sërish, më fort, duke ndier në stomak një shtrëngim të fortë që po i mblidhej si sustë.
Nga kuzhina erdhi zhurma e pirunit që përplasej në pjatë dhe një përtypje e qetë. Ornela mbylli ngadalë derën e dollapit. Pasqyra i ktheu një fytyrë të zbehtë, me sy të hapur nga hutimi. Ecja e saj në korridor ishte e ngadaltë; shtëpia dukej papritur e huaj, ajri i rëndë, i pakëndshëm.
Petriti ishte ulur në tavolinë përpara një pjate me qull hikërrori dhe qofte. Kishte veshur bluzën e shtëpisë dhe dukej i rehatuar. Televizori në sfond murmuriste lajme. Një mbrëmje e zakonshme e së martës — aq e zakonshme sa zhdukja e gjysmës së garderobës dukej si iluzion.
— Po më dëgjon? — Ornela u ndal përballë tij, duke u mbështetur me duar te karrigia bosh. — Të pyeta ku janë rrobat e mia. E hapa dollapin dhe është bosh.
Ai përtypi me ngadalë, piu një gllënjkë çaji dhe vetëm atëherë ngriti sytë. Në shikimin e tij nuk kishte as faj, as shqetësim. Vetëm një lloj mërzie përçmuese, si ajo e një të rrituri që i shpjegon një fëmije diçka “të vetëkuptueshme”.
— Si bosh? — tha ai me ton të ftohtë, duke bërë me kokë nga korridori. — Gjërat e domosdoshme kanë mbetur. Pjesa tjetër… le të themi se bëmë një rregullim të vogël.
— Bëmë? — fjala i shpoi veshët. — Kush është “ne”?
— Mami kaloi nga shtëpia sot paradite, — u përgjigj Petriti qetësisht, duke ngulur pirunin në qofte. — Ka dorë të artë për sistemim. Ankoheshe gjithmonë që dollapi ishte i mbushur plot, që s’merrej frymë. Ajo thjesht të ndihmoi. E pastroi rrëmujën.
Ornela ndjeu si i ftohej fytyra. Majlinda Mullisi. Vjehrra me çelës rezervë “për çdo emergjencë”. Ajo e kishte kuptuar prej kohësh që Majlinda nuk e duronte stilin e saj, e quante “provokues”, por të kalonte nga komentet e shtrembra në ndërhyrje të drejtpërdrejta — kjo ishte diçka tjetër.
— Pra, — mori frymë thellë Ornela, — nëna jote hyri në shtëpinë time kur unë isha në punë, hapi dollapin tim dhe mori rrobat e mia? Ku i çoi? I futi në kuti? I ngjiti në papafingo?
Petriti shtrembëroi buzët, sikur ajo po fliste marrëzira.
— Pse t’i ruanim gjëra që të vjen turp t’i veshësh? — tha ai, duke lënë pirunin dhe duke kryqëzuar krahët. — Ornela, mos bëj dramë. Mami është grua me shije të hollë, pedagoge me tridhjetë vite përvojë. Pa ato… rroba të tuat dhe u tmerrua. Ngjyra të ndezura, materiale sintetike, funde që mezi mbulojnë… Kjo s’është veshje për një grua të martuar. Duket si garderobë e një vajze që kërkon vëmendje.
Ajo e vështroi dhe nuk e njohu. Ishte i njëjti njeri që një muaj më parë i kishte zgjedhur vetë një body me dantellë të zezë? Ai që mburrej kur kolegët në festë e shikonin me admirim? Tani fliste me zërin e dikujt tjetër. Në çdo intonacion ndjehej hija e Majlindës.
— Do të thotë se i hodhët? — zëri i saj u bë i ulët, pothuaj si fëshfërimë. — Rrobat e mia. Të blera me paratë e mia.
— Mos e ekzagjero, — ia ktheu ai me padurim. — Nuk i hodhëm në mes të rrugës. Mami i sistemoi në qese dhe i çoi te koshat e mbeturinave. Dikush do t’i marrë. S’ka rëndësi. Tani shtëpia ka energji të pastër. S’ka më atë vulgaritet.
— Te koshat… — përsëriti Ornela. Në mendje i erdhi xhaketa italiane prej leshi të butë, e blerë me bonusin e parë të madh, e hedhur mes lëvoreve të patateve. Fustani me të cilin kishte marrë diplomën, i përzier me bishta cigaresh.
— Pse u fiksove kaq shumë pas leckave? — Petriti ngriti zërin. — Të bënë nder. Falas madje. Mami kaloi gjysmë dite duke u përkulur, duke kontrolluar çdo varëse. Të la vetëm gjërat serioze. Pulovra të mira, xhinse të trasha. Duhet ta falënderosh që të shpëtoi nga turpi.
Ornela hoqi duart nga karrigia. Nuk dridhej më. Një qetësi e akullt po e mbulonte, ajo qetësi që vjen para një vendimi të madh. E kuptoi se nuk bëhej fjalë për rroba. Bëhej fjalë për zhdukjen e saj si individ. Shijen e saj, zgjedhjet e saj, të drejtën për të qenë vetvetja, dikush i kishte mbledhur në qese të zeza dhe i kishte hedhur në plehra. Dhe ai “dikush” ishte burri i saj.
— Ishe këtu? — pyeti ajo. — Kur ajo po i merrte?
Petriti shmangu sytë për herë të parë.
— Punoja nga shtëpia.
— Mos gënje, — tha ajo prerë. — Duhet ta kesh dëgjuar zhurmën e varëseve. I pe qeset. Të mëdha, të zeza. E hape derën. E ndihmove t’i çonte te ashensori.
Ai heshti një çast, pastaj shpërtheu, duke goditur tavolinën me pëllëmbë.
— Po, e ndihmova! — bërtiti. — Sepse u lodha! U lodha nga shikimet e burrave në rrugë. U lodha që mami të qetësohet me pika sa herë vjen këtu. Ka të drejtë. Duhet të rritesh. Të vishesh siç i takon një gruaje të martuar, jo si…
Fjala mbeti pezull, e pistë.
— Si gruaja e birit të mamit? — ia preu ajo me ton të ftohtë.
Pa pritur përgjigje, u kthye drejt dhomës së gjumit. Duhej ta shihte sërish boshllëkun. Hapi dollapin. Aroma e livandos që kishte varur mes fustaneve kishte humbur. Tani ndihej erë detergjenti me klor. Majlinda me siguri kishte fshirë edhe raftet, duke dezinfektuar gjurmët e nuses.
Në fund, mbi dru, kishte mbetur një rrip i hollë bathrobe, i harruar mes pluhurit. Ornela e mori në dorë dhe e kaloi mes gishtave, si të ishte një provë e fundit që ajo kishte ekzistuar aty. Në korridor u dëgjuan hapat e Petritit që po afrohej, dhe ajri në dhomë u bë edhe më i rëndë, sikur diçka tjetër po përgatitej të shpërthente.