Petrit Dhrami u duk në pragun e korridorit, hapat e tij të vendosur tingëllonin si një sfidë e hapur. Ai nuk kishte ndërmend të tërhiqej. Nuk do t’ia linte asaj fjalën e fundit. Ishte i bindur se e drejta ishte me të, e përforcuar nga autoriteti i së ëmës, që për të kishte peshën e një ligji të pashkruar.
— Më sheh sikur të jem armiku yt, — tha ai, duke u mbështetur me shpatull pas kornizës së derës. Në qëndrimin e tij kishte një lloj epërsie irrituese, atë që e marrin njerëzit e brishtë kur ndihen të mbrojtur nga dikush më i fortë pas shpine. — Ndërkohë unë po mendoj për familjen tonë. Për emrin tonë.
Ornela kaloi pranë tij pa e prekur, me një varëse druri bosh të shtrënguar në dorë. E kishte marrë instinktivisht nga dollapi, si një i mbytur që kapet pas një cope kashte. Druri i lëmuar dhe i llakuar i ftohte pëllëmbën. U ul në divan, e vendosi varësen mbi gjunjë dhe e vështroi drejt në sy. Përpiqej të kuptonte në cilin çast Petriti i saj — ai djaloshi që hante pica ulur në dysheme dhe qeshte me komeditë më budallaqe — ishte shndërruar në këtë burrë të zymtë, me shikim të lëkundur e të huaj.
— Çfarë “emri” po përmend? — pyeti ajo me një zë të thatë, që dukej sikur çahej më dysh. — Emrin e një burri që lejon nënën e vet të kontrollojë të brendshmet e gruas së tij?
Petriti bëri një fytyrë të pakënaqur, hyri në dhomë dhe u hodh në kolltukun përballë. Fërkoi urën e hundës — një gjest që gjithmonë e tradhtonte kur ndjehej i pasigurt, edhe pse përpiqej ta mbulonte me ashpërsi.
— Pse e tepron kështu? “Kontrollojë”… Ajo thjesht po i ndante. Dhe, për të thënë të drejtën, për të brendshmet kishte të drejtë. Ato dantellat, ato fijet… Ornela, janë vulgare. Janë për shtëpi publike, jo për një apartament serioz. Një grua e ndershme vesh pambuk, kështu tha mami. Është më higjienike dhe më e përmbajtur.
Ornela ndjeu një të përzier që i ngjitej në fyt. Jo nga fjalët e Majlindës — prej saj nuk priste gjë tjetër — por nga lehtësia me të cilën Petriti i përsëriste. Ai nuk po i citonte vetëm; po i përtypte me shije.
— Pra ti ishe aty, — tha ajo ngadalë, duke përpjekur të ndërtonte në mendje skenën e plotë, — dhe e shihje ndërsa ajo shfletonte brekët e mia, i komentonte me ty dhe i fuste në qese për plehra? Dhe ti tundje kokën në shenjë miratimi?
— Nuk tundja kokën, isha dakord! — shpërtheu ai, duke u përkulur përpara. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe. — Kam edhe unë sy! Mendon se më pëlqen kur dalim në rrugë dhe të gjithë ngulin sytë tek ti me atë fund lëkure? Mami më hapi sytë. “Petrit,” më tha, “kjo është një britmë për vëmendje. Një grua vishet kështu kur do të shesë veten.” Dhe e kuptova që kishte të drejtë. Ti nuk më respekton kur paraqitesh ashtu.
— Atë fund ma dhurove ti Vitin e Ri të kaluar, — i kujtoi ajo qetë. — Më the se dukesha si perëndeshë.
Ai u hutua për një sekondë, por u rimor menjëherë.
— Isha i verbuar! Hormonet, entuziazmi… Ndërsa mami është grua me përvojë, sheh thelbin. Ajo më shpjegoi se stili provokues tregon mungesë vetëvlerësimi dhe mungesë respekti për burrin. Folëm gjatë ndërsa mbushnim qeset. Nuk ishte thjesht pastrim, Ornela. Ishte pastrim i shtëpisë nga papastërtitë.
U mbështet pas, i kënaqur me argumentin e vet. Ornela e pa si mori një kruajtëse dhëmbësh nga tavolina dhe nisi të pastronte dhëmbët me qetësi. Ai veprim i vogël, i zakonshëm, i shkaktoi një ndjenjë të fortë neverie fizike. Sikur maska t’i kishte rënë dhe nën të të zbulohej diçka e rrëshqitshme, pa formë.
— E kupton që më keni trajtuar si send? — pyeti ajo, duke e shtrënguar varësen derisa nyjat e gishtave iu zbardhën. — Jeni ulur këtu, keni pirë çaj dhe keni vendosur nëse unë jam e denjë të vesh rrobat e mia. Pa më pyetur. Më keni bërë gjyq pas shpine.
— Donim të të bënim surprizë! — tha ai me sinqeritet të habitshëm. — Të kthehesh dhe të gjesh rregull. Vetëm rroba të përshtatshme, serioze. Gri, bezhë, të mbyllura. Mami madje ka bërë një listë çfarë duhet të blesh. Bluza me jakë të lartë, funde poshtë gjurit. Është gati të vijë me ty në fundjavë për të zgjedhur.
Ornela e imagjinoi atë dalje: Majlinda me buzët e mbledhura, Petriti që ecte pas me portofolin në dorë, dhe ajo vetë si manekin që mbulohej me një mbështjellëse gri.
— E di çfarë është më e frikshmja? — u ngrit ajo nga divani. Këmbët i dukeshin si pambuk, por në këmbë ndihej më e fortë sesa ulur përballë tij. — Jo që hodhët rrobat. Rrobat blihen sërish. E frikshme është që ti e konsideron këtë normale. Rri këtu, i ngopur dhe i kënaqur, flet për moralin tim ndërsa fustanet e mia kalben në kazan. Ti nuk je burrë, Petrit. Je thjesht zgjatim i nënës sate.
— Mos guxo ta ofendosh! — shpërtheu ai, duke u ngritur me vrull. Kruajtësja i ra në dysheme. — Ajo do të mirën tonë! Do familje të fortë, jo cirk! Ti je mosmirënjohëse. Egoiste. Të interesojnë më shumë leckat sesa ndjenjat e mia!
— Më intereson që të mos më prekin me duar të pista, — ia ktheu ajo prerë.
Në cep të dhomës, pranë komodinës, pa një qese të zezë të harruar. Ndoshta nuk kishte hyrë në ngarkesën e parë të hedhur. Nga brenda dilte mënga e pizhamës së saj me mace të vizatuara. Ornela iu afrua dhe e tërhoqi. Qesja u ça, dhe mbi dysheme u përhapën të brendshmet e saj, të rrudhura e të ngatërruara, si të ishin përtypur nga një nofull gjigante.
— Kjo është “ndarje”? — e shtyu grumbullin me majën e këpucës. — Kjo quhet rregull? Ky është shkatërrim, Petrit. Vandalisëm i pastër.
— Është masë edukative! — ulëriu ai, duke hedhur tutje çdo përpjekje për qetësi. — Nëse nuk di si duhet të sillet një grua e martuar, duhet ta mësosh. Edhe në mënyrë të ashpër. Thuaj faleminderit që mami mori përsipër këtë barrë. Unë kam qenë tepër i butë me ty.
Ornela hodhi sytë nga rrobat në dysheme, pastaj nga ai, hundët e të cilit zgjeroheshin nga indinjata “e drejtë”. Brenda saj diçka klikoi dhe u shua. Llamba e fundit e shpresës, se kjo ishte një keqkuptim apo një ëndërr e keqe, u dogj.
— Masë edukative… — përsëriti ajo me zë të ulët. — Mirë. Të dëgjova.
Nuk bërtiti më. Energjia ishte zhdukur, duke lënë pas një boshllëk të ftohtë që kumbonte. E kuptoi se nuk kishte për çfarë të justifikohej. Çdo shpjegim ishte i kotë. Përballë saj nuk qëndronte një partner, por një roje burgu që kishte marrë udhëzime dhe tani i zbatonte me zell. Dhe të qëndronte edhe një minutë në atë “burg me regjim të rreptë” po bëhej e padurueshme fizikisht.
— Masë edukative, thua? — e përsëriti ajo, duke ngritur sytë nga dyshemeja drejt tij.
Në atë çast, ajo pa në fytyrën e tij…