…Në atë çast, ajo pa në fytyrën e tij diçka që e goditi me një kthjelltësi të frikshme. Përballë saj nuk ishte më njeriu me të cilin kishte zgjedhur perde dhe kishte bërë plane pushimesh. Nuk ishte më bashkëudhëtari i saj. Ishte një i huaj i butë në karakter, me sy që lëviznin nervozisht, një burrë i rritur që fshihej pas figurës së së ëmës si një fëmijë pesëvjeçar që ka bërë një prapësi në oborr dhe pret dënimin.
Ajo bëri një hap përpara. Hapësira mes tyre u tkurr në gjysmë metri. Petrit Dhrami u tërhoq instinktivisht, por shpatullat iu përplasën pas raftit të librave. Ai dukej sikur po përgatitej për një skenë me lot, përgjërime e dramë, si në serialet e lira të mbrëmjes. Por Ornela Lika ishte e thatë, e ashpër, si letër zmerile që të gërryen lëkurën.
— Pra, “masë edukative”? — tha ajo me zë të ulët, por të prerë. — E ëma jote hyn në shtëpinë tonë kur ne nuk jemi, hedh në plehra sendet e mia sepse i duken të pahijshme… dhe ti qëndron këtu, pa nxjerrë zë, nga frika se mos i thua një fjalë kundër? Nëse nuk je në gjendje të mbrosh hapësirën time nga të afërmit e tu të çmendur, atëherë unë largohem!
Nuk ishte britmë histerike. Ishte deklaratë lufte. Petriti shtrembëroi fytyrën sikur i kishte shkuar dhimbja te rrënja e dhëmbit dhe ngriti duart para gjoksit, si për t’u mbrojtur.
— Mos guxo ta quash mamin të çmendur! — ia ktheu ai me një zë që iu thye në fund. — Ajo është e vetmja që mendon seriozisht për familjen tonë! Ndërkohë që ti fluturoje nëpër re me rrobat dhe karrierën tënde, ajo shqetësohej si dukemi para të tjerëve. E di çfarë flitet për ty?
Ornela u ngurtësua. Ajri u rëndua, si para një stuhie.
— Kush flet? Dhe çfarë? — pyeti ajo qetë.
Petriti buzëqeshi me një lloj kënaqësie të hidhur. E kishte gjetur pikën e dobët dhe e shtypi me qëllim.
— Të gjithë. Koleget e mia, fqinjët. Mami ka dëgjuar si pëshpëritin gratë te hyrja e pallatit kur kalon ti me ato palltot e shkurtra. “Me atë veshje del vetëm për të gjetur klientë”, — kështu thonë! Ajo të shpëtoi nga turpi, budallaqe! E pastroi gjithë atë ndyrësi që të dukeshe si njeri, jo si vitrinë dyqani erotik. Dhe ti, në vend që ta falënderosh, bën skena.
Ornela e vështroi gjatë. Brenda saj po shuhej edhe pika e fundit e mëshirës për këtë martesë. Ai nuk e kishte mbrojtur asnjëherë. Gjatë gjithë viteve kur ajo besonte se ishin ekip, ai diskutonte çdo detaj me të ëmën. Dëgjonte thashetheme nga shkallët e pallatit. Turpërohej prej saj.
— Pra, unë të kam turpëruar? — tha ajo ngadalë. — Paga ime, që është dyfish i jotja, nuk të turpëronte? Makina ime, me të cilën çojmë mamin tënd në fshat, nuk të shqetësonte? Vetëm fustanet e mia qenkan problem?
— Ç’lidhje kanë lekët këtu?! — shpërtheu ai, i skuqur deri te rrënjët e flokëve. — Ti gjithmonë i kthen gjërat te paratë! Nuk ke asnjë grimcë shpirtërore! Mami kishte të drejtë: je bosh brenda, vetëm fasadë e lyer. Ne thjesht hoqëm fasadën për të parë ç’ka brenda. Dhe brenda ka kalbëzim!
— Shumë mirë, — pohoi Ornela me një tundje koke. — Eksperimenti mbaroi. Rezultatet u regjistruan.
U kthye menjëherë dhe hyri në dhomën e gjumit. Lëvizjet e saj u bënë të sakta, të ftohta, pa asnjë nervozizëm të tepërt. Nga depoja nxori çantën e vogël sportive që përdorte për palestër dhe e hodhi mbi krevat.
Petriti erdhi pas saj, duke marrë frymë me vështirësi. Në botën e tij, gruaja duhej tani të kuptonte “gabimin”, të qante dhe të pranonte çajin me kamomil që ai do t’ia përgatiste me bujari.
— Çfarë po bën? — e pyeti, tashmë me panik në zë. — Do bësh cirk në mes të natës? Ku do shkosh?
Ornela hapi dollapin e “pastruar”. Nga rafti mori disa pulovra gri që Majlinda Mullisi ia kishte lënë si alternativë “të hijshme” dhe i futi në çantë. Jo sepse i pëlqenin, por sepse jashtë ishte ftohtë dhe nuk mund të dilte me rrobat e shtëpisë. Gjeti një palë xhinse. Në sirtar kërkoi çorapet e mbetura.
— Po të pyes ku po shkon! — Petriti e kapi nga supi për ta kthyer nga vetja.
Ajo ia hoqi dorën me një lëvizje të shpejtë, plot neveri, sikur po largonte një insekt të madh.
— Mos më prek, — tha me një qetësi që e trembi. — Asnjëherë më. Po shkoj në hotel. Nesër paraqes kërkesën për divorc.
— Divorc? — ai puliti sytë i hutuar. — Për ca? Për disa rroba? Do ta shkatërrosh familjen për një grumbull leckash? Ornela, a je në vete? Janë vetëm gjëra! Do t’i blejmë të reja, siç tha mami… të denja…
— Unë nuk jam e martuar me një burrë, Petrit, — tha ajo duke mbyllur zinxhirin e çantës; tingulli i tij ushtoi si krismë arme. — Jam martuar me një zgjatim të mamasë. Nuk ke mendim tëndin, as shije, as ndërgjegje. Je thjesht altoparlanti i Majlinda Mullisit. Dhe unë nuk dua të fle me Majlinda Mullisin. Më neverit.
E ngriti çantën. Ishte çuditërisht e lehtë — gjysma e jetës së saj kishte përfunduar në kazanët e plehrave të oborrit. Megjithatë, sa më pak peshë mbante, aq më lirshëm merrte frymë.
— Nuk do ikësh, — i doli përpara ai, duke hapur krahët për t’i zënë derën. Fytyra iu shtrembërua nga një dëshpërim i egër. — Do qetësohesh, do shpaketosh çantën dhe do shkosh të përgatisësh darkën. Mami tha që po kalon një krizë moshe. Kalohet me përulësi.
Ornela iu afrua deri pranë. Ai ishte një kokë më i gjatë, por në atë moment ajo dukej si një shkëmb i palëvizshëm, ndërsa ai si një varkë letre gati për t’u fundosur.
— Hapu, — tha ajo. — Ose do kaloj përmes teje. Dhe nuk do të të pëlqejë. Nuk do thërras policinë, Petrit. Thjesht do bëj diçka që do ta kujtosh gjithë jetën. Më njeh. Duaj kohë të vendos, por kur vendos, veproj.
Në sytë e saj kishte aq shumë vendosmëri të akullt, saqë ai u shua. Krahët iu ulën. Trimëria e rreme, e ushqyer nga këshillat e së ëmës, u shpërbë përballë forcës së saj. U tërhoq anash, duke u mbështetur pas murit.
Ornela kaloi pranë tij pa e parë fare. Në korridor veshi shpejt këpucët. Mori pallton që, për fat, kishte mbetur në varëse dhe nuk kishte përfunduar në “spastrimin moral”. Kontrolloi telefonin dhe çelësat e makinës.
— Do kthehesh zvarrë! — bërtiti Petriti pas saj, duke u përpjekur të shpëtonte mbetjet e egos së shtypur. — Kujt i duhesh me atë karakter? Mami kishte të drejtë, ti…
Ajo hapi derën e apartamentit. Fjalët e tij i dukeshin si zhurmë radioje pa frekuencë. Kaloi pragun.
— Lëri çelësat! — ulëriu papritur ai me histeri. — Është shtëpia ime! Domethënë… e imja dhe e mamit! Lëri çelësat!
Ornela ndaloi. Me qetësi nxori tufën nga xhepi. Shkëputi çelësin e makinës, ndërsa të tjerët — të apartamentit, hyrjes, kutisë postare — i hodhi përdhe, te këmbët e tij me çorape të grisura. Tufa përplasi me një tingull të mprehtë në pllaka.
— Mbaji, — tha ajo ftohtë. — Dhe bëji të fala mamit. Tregoji që kontrolli përfundoi me sukses. Objekti u pastrua plotësisht nga prania ime.