Dera u përplas me një goditje të thatë. Petrit Dhrami mbeti në korridor, i ngurtësuar, me sytë ngulur te çelësat që shkëlqenin mbi tapetin e zhubravitur. Në apartament ra ajo heshtje e kulluar, e sterilizuar, për të cilën Majlinda Mullisi kishte ëndërruar gjithmonë: asnjë e qeshur “e pahijshme”, asnjë send “i tepërt”. Vetëm ai, muret e zbehta dhe aroma e asaj që quhej “kujdes amësor”, e cila tani i ngjante më shumë erës së lagështirës dhe vetmisë.
Ashensori zbriste me një gumëzhimë monotone që çuditërisht qetësonte. Ornela Lika mbështeti ballin te pasqyra e ftohtë e kabinës. Përballë i doli një grua e lodhur, me një pallto të hedhur shpejt mbi xhinse dhe me një çantë sportive gjysmë bosh në dorë. Por në sytë e saj nuk kishte më pasiguri. Aty lexohej një vendosmëri e ftohtë.
Kur doli nga hyrja, ajri i mbrëmjes e goditi me aromë benzine dhe pluhuri. Për të, ishte aroma e çlirimit. Hapi derën e makinës, hodhi çantën në sediljen pranë dhe u ul në timon. Nuk e ndezi menjëherë motorin. Kishte edhe një hap të fundit për të bërë — të ashpër, por të domosdoshëm. Një vijë e trashë që do ta mbyllte përfundimisht këtë kapitull dhe do t’ia hiqte Petritit iluzionin e fitores.
Nxori telefonin dhe hapi aplikacionin bankar. Identifikimi funksionoi menjëherë. Në ekran u shfaq llogaria e përbashkët e kursimeve — “Për rregullimin e vilës”. Vila, sigurisht, e Majlindës. Brenda ndodhej një shumë e konsiderueshme, e mbushur kryesisht nga shpërblimet tremujore të Ornelës. Kontributet e Petritit kishin qenë modeste, por ai e trajtonte atë fond si thesar kombëtar.
Pa hezitim, ajo urdhëroi transferimin. Çdo qindarkë kaloi në llogarinë e saj personale, të mbyllur. Te përshkrimi i pagesës shkroi me kujdes: “Dëmshpërblim për gardërobën e shkatërruar dhe dëmin moral.” Shtypi “Dërgo”. Një shenjë jeshile konfirmoi veprimin.
— Tani jemi shlyer, — murmuriti në heshtjen e makinës.
E dinte se shumë shpejt telefoni i Petritit do të dridhej me njoftimin. E imagjinoi fytyrën e tij të zbehur, sytë e zgurdulluar nga habi e zemërim. Një buzëqeshje e shtrembër i rrëshqiti në fytyrë. Ndezi motorin, hapi dritat dhe doli nga oborri pa hedhur asnjë vështrim pas, drejt atyre dritareve ku kishte kaluar tre vite duke besuar se ndërtonte familje.
Rruga deri në hotel zgjati rreth tridhjetë minuta. Ajo ngiste me nerv, duke kaluar makina të ngadalta, sikur po shfrynte gjithë energjinë e mbledhur ndër vite. Hoteli ishte një ndërtesë e ftohtë, me xhama dhe beton. Kërkoi një dhomë në katin më të lartë. Donte ta shihte qytetin nga lart, të ndiente distancën mes saj dhe baltës nga e cila sapo kishte dalë.
Dhoma ishte e pastër në mënyrë klinike: çarçafë të bardhë, ajër me aromë kondicioneri, një minibar me ujë mineral. Asnjë pecetë me dantellë, asnjë qilim i vjetër, asnjë aromë gatimi shtëpie. Ornela hoqi pallton, zhveshi rrobat gri që ia kishte imponuar vjehrra dhe i hodhi në kosh. Nesër do të blinte gjithçka të re — më të gjallën, më të shtrenjtën, më “provokuesen” sipas standardeve të familjes Dhrami. Tani për tani qëndroi para dritares panoramike, duke soditur dritat e natës dhe duke ndier si brenda saj çlirohej një sustë e shtrënguar prej kohësh. Ishte vetëm, pa shtëpi e pa bagazh, por për herë të parë ndihej e plotë.
Në anën tjetër të qytetit, Petrit Dhrami ishte ulur mbi një stol të vogël në korridor. Çelësat vazhdonin të qëndronin aty ku i kishte hedhur ajo. Telefoni në xhep i ishte dridhur disa minuta më parë. E kishte lexuar mesazhin e bankës. Fillimisht e kishte përfshirë paniku — shuma ishte zhdukur. Por çuditërisht, frika u zëvendësua nga një lehtësim i zbehtë.
Ajo kishte marrë paratë. Kishte ikur. Pra, nuk do të kthehej.
Heshtja në shtëpi ishte e trashë. Askush nuk hapte dollapë, askush nuk përplaste taka. Ajri dukej i ngrirë. Petriti u ngrit ngadalë dhe shkoi në kuzhinë. Në tavolinë ishte pjata me gjysmën e kotëletës së ftohur. E pa për disa çaste dhe më pas e shtyu në lavaman. Nuk kishte më oreks.
Ndjehej si kapiten që kishte kaluar një stuhi dhe kishte hedhur në det një ngarkesë të rrezikshme. Po, hambari ishte dëmtuar dhe furnizimet — paratë — kishin humbur, por anija ishte ende në sipërfaqe. Dhe mbi urë nuk kishte më njeri që ta kundërshtonte kursin.
Nxori telefonin dhe gjeti kontaktin “Mami”. Zilet zgjatën, por ai priti. Më në fund, u dëgjua zëri i saj.
— Petrit? — tingëlloi e shqetësuar. — Çfarë ka ndodhur kaq vonë?
— Mami, — tha ai me një ton të pazakontë të qetë. — Gjithçka mori fund. Ajo iku.
Një pauzë e shkurtër në linjë.
— U largua përfundimisht? — pyeti Majlinda Mullisi. — Me gjërat e saj?
— Nuk kishte shumë për të marrë, e di vetë, — u përgjigj ai me një nënqeshje të thatë. — Mori një çantë, hodhi çelësat dhe bëri skenë. Edhe llogarinë e zbrazti.
— Paratë fitohen prapë, bir, — u zbut zëri i saj, si një batanije e ngrohtë. — Të paktën do të jesh i qetë. Ta kam thënë, nuk ishte për ne. Shumë krenare, pak respekt. Ishte e huaj për familjen tonë.
— Ke pasur të drejtë, mami, — pranoi ai lehtë, duke vështruar dhomën tashmë të rregullt, pa revista e pa sende kozmetike. — Nuk përshtatej.
— Atëherë më mirë kështu, — vazhdoi ajo. — Nesër vij herët. Do të sjell petulla. Ndërrojmë bravat për çdo rast. Mos na kthehet e të kërkojë gjëra. Dollapin do ta kontrolloj sërish, me siguri ka lënë ndonjë shishe a rrobë. Do ta pastrojmë gjithçka. Do të jetë si duhet.
— Eja, mami. Do të të pres.
E mbylli telefonin dhe e la mbi tavolinë. Shtëpia ishte e qetë, e zbrazët. Dollapi gjysmë bosh në dhomën e gjumit priste “kontrollin” e radhës. Dhe Petrit Dhrami, ulur mes jetës së tij “korrekte”, buzëqeshi për herë të parë atë mbrëmje. Nuk ndihej burrë i braktisur. Ndihej si një fëmijë që më në fund ishte kthyer në shtëpi nga një vend i papërshtatshëm — atje ku nëna di gjithmonë më mirë, ku çdo gjë është në vendin e vet dhe ku askush nuk do të guxojë më të veshë një fund të shkurtër pa leje.