— Ç’bëhet, Era Gjeloshi, ende i numëron qindarkat nga një rrogë te tjetra? — u përkul mbi tavolinë Gentian Marku, duke më goditur me erën e alkoolit të fortë të përzier me parfum të shtrenjtë. — Siç ishe një hije pa zë, ashtu ke mbetur. E varfër.
Fjalën e fundit e shqiptoi nën zë, mes dhëmbëve, që ta dëgjoja vetëm unë. Muzika në restorant bubullinte, gotat përplaseshin, ish‑shokët e klasës qeshnin e ngrinin dolli për njëzetvjetorin e maturës. Askush nuk i kushtonte vëmendje cepit tonë të tavolinës së gjatë.
E vështrova pa u trazuar burrin me të cilin kisha ndarë pesë vite të rënda të jetës sime. Gentiani ishte trashur, fytyra i ishte mbushur me një lloj vetëkënaqësie të ngopur, ndërsa në kyç i shndriste një orë e madhe, e rëndë. Çdo gjest i tij klithte: “Unë jam zot i fatit tim.”
— Po përpiqesh kot të më lëndosh, Gentian, — i thashë me zë të qetë, duke larguar gotën e papërfunduar me ujë mineral. — S’kemi më asgjë të përbashkët. Mbaji për vete gjykimet.
— Çfarë gjykimesh? Thjesht po them të vërtetën! — u mbështet pas në karrige dhe tani foli me zë të lartë që ta dëgjonin edhe të tjerët. — Të shoh dhe më vjen keq. Fustan i thjeshtë, asnjë stoli. Të thosha dikur: rri me mua, budallaqe, do notosh në ar! Por jo, ti gjithmonë krenare.
Bora Qafoku, thashethemexhiu i përhershëm i klasës, që rrinte në krah, u afrua menjëherë më pranë.
— Vërtet, Gentian? Qenke ngritur kaq lart? — e pyeti me një buzëqeshje servile, duke e parë me adhurim.
— Pa diskutim! Kam biznesin tim, tregti materialesh ndërtimi. Para gjashtë muajsh mora një makinë të re, direkt nga salloni, — nxori nga xhepi i xhaketës një çelës të zi, të rëndë, dhe e hodhi mbi mbulesën e tavolinës me një lëvizje të pakujdesshme. — Sedan i zi, version i plotë. Tapiceri lëkure, çdo gjë luksoze. Kushton sa tre apartamente në lagjen tonë.
Bora lëshoi një psherëtimë admiruese. Dy‑tre të tjerë u përkulën për të parë çelësin me logon e markës së njohur. Gentiani u zhyt në vëmendjen e tyre si në dritë prozhektorësh. Atij i duhej ajo ndjenjë adhurimi për të marrë frymë. Por mbi të gjitha, i nevojitej të më poshtëronte mua, që suksesi i tij i fryrë të dukej më i madh.
Vite më parë, ai ishte larguar nga unë duke marrë me vete çdo kursim që kishim mbledhur bashkë. Më pati thënë se e tërhiqja poshtë, se me mua nuk do të arrinte kurrë majat. Unë mbeta në një apartament me qira, bosh, me një grumbull faturash të papaguara dhe me një dëshpërim që më rëndonte në shpirt…