…me një dëshpërim që më rëndonte në shpirt.
Netëve qaja në heshtje, ndërsa ditën e kaloja në punë pa kursyer veten. Merrja turne shtesë, regjistrova studime të tjera, fitova një diplomë të dytë. Çdo hap ishte i lodhshëm, por çdo sakrificë më afronte me një jetë që ai dikur më kishte thënë se nuk do ta arrija kurrë.
Gentian Marku nuk e kishte idenë se fustani im “i thjeshtë” vlente më shumë se xhaketa e tij e zhurmshme me logo të dukshme. Nuk e dinte as që prej kohësh nuk isha më një punonjëse e zakonshme në sportelin e klientëve. Dhe mbi të gjitha, nuk kishte asnjë dijeni për pozicionin real që mbaja tani.
— Po ti, Era, ende rri në bankë duke iu përgjigjur telefonave? — më pyeti ai me tallje, duke rrotulluar çelësat rreth gishtit. — Ua shet kredi pensionistëve?
— Po, punoj në bankë, — iu përgjigja qetësisht, pa hyrë në hollësi.
— Epo mirë. Stabiliteti është shenjë e mungesës së ambicies, — shpalli me ton filozofi të rremë dhe i bëri shenjë kamarierit. — Llogarinë, ju lutem! Sonte paguaj unë për të gjithë!
Mes brohoritjeve të ish-shokëve të klasës, nxora celularin pa rënë në sy dhe dërgova një mesazh të shkurtër. Nuk kisha më dëshirë të qëndroja. Kisha ardhur nga malli për vitet e shkollës, për të takuar vajzat me të cilat kisha ndarë bankën, por mbrëmja ishte kthyer në një skenë ku luante vetëm një aktor.
— Më falni, duhet të largohem, — thashë duke u ngritur dhe duke rregulluar me kujdes fundin e fustanit. — Nesër më pret një ditë e ngarkuar.
— Çfarë, po ikën se mbaron autobusi i fundit? — vazhdoi ai pa u ndalur, duke u ngritur pas meje. I duheshin spektatorë; donte ta çonte shfaqjen deri në fund. — Hajdeni jashtë të gjithë, ndezim nga një cigare! Ta përcjellim edhe Erën.
Të dehur e të zhurmshëm, turma u drejtua nga dalja. Zbritëm në garderobë. Vesha pallton time të lehtë prej kashmiri. Gentiani, pranë meje, hodhi xhaketën mbi supe dhe nuk reshti së lëshuari thumbime.
— Sinqerisht, Era, më vjen keq për ty, — tha me një dhembshuri të shtirur teksa i afroheshim derës së restorantit. — Rinia të iku mes dosjeve. As burrë, as para, as makinë për së mbari. Do të të thërras një taksi? Ekonomike, patjetër. Meqë po bëjmë qejf, po ta paguaj unë!
Bora Qafoku qeshi me zë të hollë pas shpine.
Dolëm në shkallët e gjera të hyrjes. Ajri i mbrëmjes ishte i freskët dhe i kthjellët, ndërsa rruga ndriçohej fort nga dritat e shtyllave. Gentiani vazhdonte të luante me çelësat, duke hedhur herë pas here sytë nga parkimi, në pritje të reagimit të audiencës së tij.
Në atë çast, nga kthesa u shfaq ngadalë një makinë e madhe, e lyer me të zezë të thellë që pasqyronte dritat e qytetit. Ajo rrëshqiste drejt nesh pa bërë thuajse asnjë zhurmë…