Sedani i rëndë, i kategorisë luksoze, ndaloi butë përballë hyrjes së restorantit. Dritat e forta të fenerëve çanë errësirën dhe ndriçuan drejt e në fytyrën e Gentian Markut, i cili u detyrua të ngushtonte sytë.
Porta e shoferit u hap. Prej andej zbriti një burrë i gjatë, i veshur me kostum të errët, prerje elegante. Me lëvizje të përmbajtura, ai rrotulloi makinën, shkoi te dera e pasme dhe e hapi me një gjest të respektueshëm.
— Mirëmbrëma, zonja Era Gjeloshi, — tha qartë ai.
Zhurmat në shkallë u shuan menjëherë, sikur dikush të kishte fikur një çelës. Bora Qafoku mbeti me gojën hapur. Të tjerët shikonin herë makinën luksoze, herë shoferin, pa e fshehur habinë.
Buzëqeshja e sigurt e Gentianit u tret ngadalë. Ai e nguli shikimin te automjeti dhe në sytë e tij u shfaq një ndjesi e çuditshme, e lëkundur. Gëlltiti me zor, më pa mua, pastaj sërish makinën.
— Ç’është kjo, more? More taksi VIP për të bërë figurë? — hodhi ai me zë të ngjirur, duke u përpjekur të ruante tonin sfidues, por zëri iu drodh. — Do na verbojë me luks? Për atë udhëtim do lësh gjithë pagën. Një muaj do hash makarona!
U afrova te dera e hapur. U ktheva nga ai pa asnjë nxitim. Brenda meje nuk kishte as mllef, as dëshirë për debat. Vetëm një qetësi e ftohtë, e pastër, dhe një ndjenjë e qartë drejtësie.
— Gentian, kjo nuk është taksi, — fola me zë të qetë. Në heshtjen e rrugës, çdo fjalë dëgjohej qartë. — Është makina ime e shërbimit.
Ndalova një çast, duke vëzhguar si i ndryshonte fytyra.
— Dhe pjesa më interesante, — shtova duke e parë drejt në sy, — është se sot në mëngjes e mora pikërisht nga ti.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra. Buzët iu hapën lehtë, por prej tyre doli vetëm një frymëmarrje e ngjirur. Shtrëngoi fort telekomandën e çelësave, sikur ajo të ishte shpëtimi i fundit.
— Çfarë marrëzie po thua? — arriti të nxirrte më në fund, duke hedhur vështrime rreth e rrotull, në kërkim të mbështetjes. — Është makina ime! E kam blerë!
— E ke marrë me kredi në bankën tonë, Gentian, — theksova prerë. — Dhe katër muajt e fundit nuk ke paguar asnjë këst. Ke shpërfillur telefonatat, njoftimet zyrtare, je fshehur nga punonjësit tanë. Mendove se mund të qarkulloje lirshëm pa shlyer detyrimet?
— Ti… ti je thjesht një nëpunëse! — zëri iu ngrit në një britmë të mprehtë; kontrolli po i rrëshqiste nga duart. — Nuk vendos ti për këto gjëra!
E vështrova pa u lëkundur.
— Unë drejtoj departamentin e mbledhjes së borxheve të korporatave.