— …të mbledhjes së borxheve të korporatave, — shtova me një buzëqeshje të lehtë, të ftohtë si akulli. — Dhe dje kam firmosur personalisht urdhrin për sekuestrimin e pasurisë tënde të lënë peng. Në orën nëntë të mëngjesit, ekipi im e mori makinën nga parkimi i zyrës sate. Sekretarja jote, me shumë korrektësi, ua dorëzoi edhe çelësat rezervë. Kështu që lodra që po shtrëngon tani në dorë është thjesht një copë plastike pa vlerë.
Gentian Marku, thuajse me instinkt, shtypi butonin e telekomandës. Një herë. Pastaj sërish. Heshtje. Automjeti që qëndronte përballë meje nuk dha asnjë sinjal. As dritë, as zhurmë. Sepse nuk ishte më i tij.
Në shkallët e hyrjes nisën pëshpëritjet. Bora Qafoku u tërhoq pak anash, sikur druhej se mos i ngjitej tersllëku i tij. Ish-burri im ishte skuqur, djersët i rridhnin nëpër tëmtha dhe merrte frymë me vështirësi, si të mos i mjaftonte ajri. Nga vetëbesimi i dikurshëm nuk kishte mbetur asgjë. Përballë meje qëndronte një njeri i zbuluar në gënjeshtër, i kapur në flagrancë.
— Ja ku të çon mendjemadhësia kur jeton përtej mundësive dhe kujton se je më i zgjuar se të gjithë, — i thashë me qetësi, duke parë hutimin në fytyrën e tij. — Të këshilloj që nesër të paraqitesh në degë dhe të fillosh procedurat për shlyerjen e detyrimeve të “biznesit” tënd. Edhe atje situata është më e rëndë nga sa mendon.
Nuk prita përgjigje. U ktheva nga turma e mpirë e ish-shokëve të klasës dhe bëra një tundje koke formale.
— Ju uroj një mbrëmje të këndshme. Ishte… interesante t’ju takoja.
U ula me qetësi në sediljen prej lëkure. Shoferi ma mbylli derën me kujdes, zuri vendin e tij dhe sedani i rëndë u nis butë, duke u larguar nga restoranti. Përmes xhamit të errësuar pashë Gentianin tek mbetej në hyrje, i ngrirë, me telekomandën e pavlefshme të shtrënguar në grusht, nën shikimet tallëse të të pranishmëve.
Të nesërmen u zgjova në apartamentin tim të bollshëm, në katin e lartë ku drita hynte me bujari. Rrezet e diellit përmbytën kuzhinën. Përgatita mëngjesin, dola në ballkon dhe vështrova qytetin që zgjohej ngadalë. Brenda vetes ndihesha çuditërisht e lehtë. Takimi i mbrëmshëm nuk kishte lënë hije të rëndë; përkundrazi, kishte mbyllur derën e fundit që më lidhte me të shkuarën.
Nuk kishte më as hidhërim, as pendesë për vitet e humbura pranë atij njeriu. Ishte një kapitull i tejkaluar. Përpara më prisnin projekte të reja, sfida të tjera dhe jeta ime — e ndërtuar me mund dhe ndershmëri — një jetë ku nuk kishte më vend për mashtrime apo poshtërime.