Në mbrëmje, kur Gresa Marashi po bëhej gati të hynte në dush e pastaj të shtrihej për të fjetur, në derë u shfaq e ëma. Ishte e lodhur nga dita dhe mendonte se kishte të drejtë të pushonte më herët, pasi në mëngjes do të çohej herët për punë. E ëma u ul në kuzhinë, refuzoi edhe një filxhan çaj dhe rrinte duke kafshuar buzët, duke folur gjëra pa rëndësi, sikur të kërkonte fjalët e duhura.
Gresa mezi po mbante sytë hapur. Nuk i shkonte ta nxirrte me fjalë jashtë, por as t’i rrotullonte bisedat kot nuk kishte dëshirë.
– Mami, – më në fund foli ajo, – ka ndodhur gjë?
– Jo. Pse, duhet të kishte ndodhur?
– S’di… thjesht erdhe vonë.
– Mos vallë nuk mund të vij te vajza ime kur të dua? – u ndez e ëma. – Ti po largohesh çdo ditë e më shumë nga ne, sikur të mos ishim të tutë.
– Unë po largohem? Pse flet kështu? Do përfundojmë duke u zënë prapë.
– A nuk është e vërtetë? – tha ajo duke shtrënguar buzët. – Je gjithmonë me shoqet, familja vjen e fundit.
– Mirë, – Gresa e pa drejt në sy, – thuaji hapur çfarë ke për të thënë.
– S’kam ç’të them, ti e di shumë mirë.
– Flit, po të dëgjoj, – tha Gresa, tashmë plotësisht zgjuar.
– Me Ornelën nuk rri më si më parë. Gjithnjë me shoqërinë tënde.
– Po, dhe?
– Babai të kërkoi ta çoje gjyshen në fshat, por ti, zonjë e madhe, ishe e zënë…
– Kush më kërkoi? Dhe kë duhej të çoja?
– Mos u tall, e dëgjove shumë mirë.
– Në rregull. Çfarë tjetër?
– Jeton si në parajsë. Pushime dy herë në vit. S’di ku t’i çosh lekët.
– Përkundrazi, e di shumë mirë ku t’i çoj, – buzëqeshi ajo me ironi. – I fitoj vetë dhe i kursej.
– I kursen? Shtëpia jonë s’ka parë bojë me sy prej pesëmbëdhjetë vitesh. Mund të ndihmoje për ca rregullime te apartamenti i prindërve.
– Vërtet? Interesante. Vazhdon?
Tashmë toni i saj ishte hapur sfidues, ndërsa e ëma po e humbiste durimin.
– Ornela po mundohet si e mbytura, e ti s’ke as fëmijë, as përgjegjësi. Mund t’i jepje një dorë motrës.
– Si, për shembull? T’ia dorëzoj pagën time? Apo t’i marr mbi shpinë Ornelën, burrin e saj dhe fëmijët? Kështu e ke fjalën?
– Pse duhet t’i mbajmë ne me babanë?
– Po pse duhet t’i mbaj unë? – ia ktheu ajo me të njëjtën monedhë.
– Jemi familje, – këmbënguli e ëma. – Duhet të mbështesim njëri-tjetrin.
– Ju jeni familje, mbështesni njëri-tjetrin. Unë ku hyj këtu?
– Po tallesh? Ty të ka rënë çdo gjë në pjatë. Ke apartament me tre dhoma, ndërsa motra jote me gjithë familjen rri e ngjeshur në një dhomë…