…rri e ngjeshur në një dhomë, ndërsa ti ke edhe makinë. Madje jo çfarëdo makine – një të mirë, që as Krenar Pano i Ornelës nuk e ka. E ai, mos harro, është burrë, bija ime.
— Dhe ç’lidhje ka që ai është burrë? — ia preu Gresa Marashi. — A është faji im që nuk ka makinë si timen? Apo që s’është në gjendje të sigurojë një shtëpi për familjen e vet dhe vazhdojnë të struken të gjithë në një dhomë të apartamentit tuaj me dy dhoma? Për fëmijë, ama, qenkan shumë të zotë.
Pastaj shtoi me ironi:
— Mos harro të përmendësh edhe punën time. Më paguhet shumë mirë, është e vërtetë, por unë rraskapitem çdo ditë. Nesër më duhet të çohem herët, ndaj le ta mbyllim këtë debat pa kuptim dhe të shkojmë secila në dhomën e vet.
— Po më nxjerr jashtë? — cicëroi e ëma, e prekur.
— Jo. Mund të rrish këtu sonte, kam dhomë miqsh. S’po të përzë njeri.
— Pra, nuk pranon të ndihmosh motrën tënde?
— Jo, nuk pranoj.
— As Reiun nuk do ta marrësh me vete në det?
— Jo.
— Pa pikë turpi je!
— Nga ti e kam trashëguar, mesa duket.
— Këtu s’do të shkel më kurrë!
— Më lehtë për mua.
— Ti… ti… nuk ke zemër!
— Çfarë, mama? Të mos vij më tek ju? Po unë s’kam ardhur prej kohësh. Hera e fundit ishte kur burri yt më kapi prej jakës dhe më nxori jashtë. Ma kujton dot kur ndodhi?
Aha, po… kur gjyshja ishte e sëmurë rëndë dhe unë s’mund ta ngrija dot vetëm. U detyrova të thërrisja fqinjët që ta lanim bashkë. Edhe për ta përcjellë për në banesën e fundit, ata më ndihmuan. Ajo s’kishte askënd tjetër përveç meje. Babai im ishte djali i saj i vetëm.
Dhe diçka tjetër, mama: kur isha gjashtë vjeçe, më çuat te nëna jote, sepse, siç thatë, pengoja Ornelën të flinte. Unë e kam një tjetër shpjegim: pengoja lumturinë tuaj familjare. Të kujtoja babanë tim, apo jo? Dhe burri yt, si një “mashkull i vërtetë”, nuk pranonte të shihte përpara syve fëmijën e një burri tjetër.
Më vonë, kur të duhej ndihmë me Ornelën, vajzën tënde të dashur, më dërgove te gjyshja nga ana e babait — një grua që për mua ishte pothuajse e panjohur.
Nëna jote, që quhej gjyshja ime, më çoi pa u menduar në një shtëpi të huaj, si të isha send i panevojshëm. Për vite me radhë as që u kujtua se kishte një mbesë më të madhe. Por sapo iu desh të shkonte në fshat, iu kujtua papritur Gresa Marashi.
Fatmirësisht, gjyshja ime e vërtetë ma ngrohu shpirtin. Në moshën tetëvjeçare, zemra ime ishte ngrirë tashmë, sepse njeriu që duhet të më mbronte më shumë, nëna ime, më kishte tradhtuar.
— Çfarë po thua kështu? Ti vetë zgjodhe të rrije me gjyshen!
— Vërtet, mama? A nuk të duket qesharake kjo që sapo the? Unë as që e dija se ajo ekzistonte…