…derisa vendose të më dorëzoje tek ajo.
Jo, sigurisht që më merrje me vete në festa familjare. Me Ornela Bashën duhej të merrej dikush, apo jo? Por as që të shkonte ndër mend nëse kisha ngrënë. Unë, budallaçka, nuk haja në shtëpi, sepse mendoja: “Po shkoj te mami në festë… do hamë bashkë.” Ti u tregoje të ftuarve sa shumë e adhuroja motrën time të vogël dhe ata preknin nga “dashuria” jonë. Sapo dera mbyllej pas mysafirëve të fundit, më ftoje një taksi dhe më nisje sërish te gjyshja — pa më pyetur nëse isha e uritur.
The se doje të flisnim?
Mirë atëherë, le të flasim. Më shpjego si ndodhi që, nga vajza jote, u ktheva në një barrë.
Unë e mbaj mend si më doje dikur. Më krihje me kujdes, më bëje gërsheta si ato që kishe pasur në fëmijërinë tënde. Kërkoje nëpër gjithë qytetin fjongo e shirita sateni, vetëm që flokët e mi të mos lidheshin me llastikë të zakonshëm, por me harqe të bukura, si princeshë.
Luaje me mua, bënim shaka, më lexoje përralla para gjumit. Më rrëfeje histori dhe, me zë të ulët, më tregoje subjektet e filmave romantikë që shikoje pa mua. Ndihesha pjesë e botës sate.
A të kujtohet si e kapje për jakë Flamur Frashërin, atë djalin që më ngacmonte? E tundje fort dhe e qortoje para të gjithëve. Më vonë, ti dhe nëna e tij qeshnit gjatë, ndërsa në shtëpi më shpjegoje se ai thjesht më pëlqente dhe ashtu dinte ta shprehte simpatinë.
Pastaj në jetën tënde hyri një burrë. U bë bashkëshorti yt. Ne të tre shkonim kudo së bashku dhe unë fluturoja nga gëzimi që më në fund kisha edhe unë një baba. E dija që nuk ishte i imi me gjak, por për mua ishte babi. E përqafoja, mbështesja faqen në dorën e tij dhe, kur shtrihesha në shtrat, pëshpëritja lutje që të ishte gjithmonë i shëndetshëm.
Mbaj mend edhe shallin e tij me vija, prej moherri. Kur ai nuk ishte në shtëpi, e nxirrja nga dollapi dhe e afroja pranë fytyrës, vetëm për të ndier aromën e tij.
Pastaj lindi Ornela Basha… dhe unë u bëra e tepërt. Ju ishit të lumtur — ti, burri yt, që për mua ende ishte babai im, dhe foshnja juaj. Shtronit në dysheme një batanije të kuqe, të trashë, dhe shtriheshit në të dy anët, ndërsa në mes tundte këmbët Ornela. Për mua nuk kishte vend.
Një herë kërkova të shtrihesha edhe unë, qoftë në cep, vetëm të isha pranë jush. Burri yt më shtyu ashpër dhe më quajti pelë të rritur që po zija vendin e bebes. Ti heshtje, e zhytur në soditjen e vajzës së bukur që kishe sjellë në jetë nga njeriu që doje.
Dhe më pas më çove te nëna jote. Ajo më quante përbindësh dhe më trajtonte si të isha një gabim që duhej fshehur nga bota…