…si të isha njollë turpi nga gjaku i babait tim të dështuar, sikur të isha fryt i një gabimi dhe jo i dashurisë. Apo kështu të pëlqen ta quash, mami? Dhe sa lehtë më dorëzove te gjyshja – te ajo grua që për mua ishte e huaj, sepse kurrë nuk kisha jetuar me të.
Po, ti i kryeje detyrat formale si prind. Shkoje në mbledhjet e shkollës, dëgjoje lavdërimet për mua dhe ktheheshe në shtëpinë tënde e kënaqur që të përmendej emri si nënë e përkushtuar. Ndërkohë unë përpiqesha me mish e me shpirt të isha nxënësja më e mirë. Mendoja se, nëse do të shihnit sa e zgjuar isha, do të më donit. Ëndërroja të më ftonit të jetoja me ju, të uleshim në një tryezë si familje e vërtetë…
Familja ime e vetme ishte gjyshja. Shoqet e klasës u bënë motrat që s’i pata kurrë. Ishin nënat e tyre ato që më fshinin lotët, që më dëgjonin kur zemra më dhembte, që ruanin sekretet e mia të vajzërisë. Aty gjeta ngrohtësi, jo te ti.
Sot jam tridhjetë vjeçe dhe nuk kam krijuar familje. E di pse? Sepse kam frikë të mos bëhem si ti. Më tmerron ideja se mos kjo përsëritet, se mos një ditë s’mund të jetoj me burrin, mbetem me një fëmijë në krahë, pastaj njoh dikë tjetër, lind përsëri dhe të parin e dorëzoj… jo ty, por te gjyshja e tij.
Po sikur ajo të mos jetë si gjyshja ime? Po sikur fëmija im të ndiejë të njëjtën zbrazëti që kam ndier unë?
Kam frikë, mami… dhe megjithatë të dua. Të dua sepse je nëna ime, sepse njeriu ka nevojë të dojë prindin, sado që të dhembë. Prandaj vazhdoj të të takoj, ta duroj çmendurinë që krijon rreth vetes.
Nuk kam ndjenja për nënën tënde – për mua ajo s’është askush. As burri yt, as vajza jote nuk janë pjesë e botës sime. Më fal, por për mua mbeten të huaj.
E mban mend si u përpoqa të afrohem me vajzën tënde? U mundova të bëhesha mike me të, por gjithçka dështoi. Ajo priste dhurata të shtrenjta, udhëtime jashtë shtetit, përfitime. Kur kuptoi se nuk do t’i merrte, më fshiu nga jeta e saj pa u menduar dy herë. Madje e vura në provë një herë: i thashë se do të rrinim në shtëpi, do të shëtisnim buzë lumit. Që atë ditë nuk më telefonoi më.
I thashë të gjitha, mami. Nëse do, ik. Nëse zgjedh të rrish, afrohu… do të të përqafoj fort, do të përpiqemi të harrojmë plagët. Të premtoj se do të bëhem vajza që gjithmonë ke dashur.
— Më fal, duhet të iki, — the ti ftohtë.
U ngrite dhe dole pa kthyer kokën. Unë mbeta e mpirë në kuzhinë, bosh si një enë e thyer. Papritur dera u hap sërish. Zemra m’u ndez nga shpresa.
— Desha të pyes, — the me ton praktik, — a do ta marrësh Reinë, djalin e Ornelës, me vete në det? Është pesë vjeç dhe s’ka parë gjë akoma… Dhe ç’bëhet me riparimet?
— Ik, — pëshpërita me zë të shuar. — Të lutem, largohu…
Ti ngrite supet me indiferencë dhe u zhduke pas derës.