— Faqe për ju! — bërtiti Krenar Beqiri, duke tundur në ajër faturën e supermarketit sikur të ishte provë në një gjyq. — Elvana Zeneli, prapë paske blerë gjëra pa pikë vlere! Koset janë të shtrenjta, djathi s’është ai që thamë… Ramë dakord të kursejmë!
— Plani i kursimit vlen vetëm për mua, — ia ktheu qetësisht Elvana, ndërsa hiqte xhaketën. — Ti mbrëmë në lokal me shokët shpenzove tre mijë lekë.
— Është tjetër gjë ajo! Më duhet të mbaj marrëdhënie me kolegët! — e hodhi faturën mbi tavolinë. — Ti po e çon dëm buxhetin e familjes me marrëzira!
Elvana punonte shitëse në një dyqan kancelarie. Merrte njëzet e pesë mijë lekë në muaj, plus një përqindje të vogël nga shitjet. Krenari ishte menaxher në një firmë ndërtimi, me pagë rreth dyzet mijë lekë, por ankohej vazhdimisht se “paratë nuk mjaftojnë kurrë”.
Megjithatë, çdo të premte e kalonte në kafene me shoqërinë, blinte atlete të shtrenjta “për imazh” dhe shpesh merrte mikrokredi “deri në rrogë”.
— Krenar, ta flasim pa bërtitur, — u ul përballë tij Elvana. — I kam llogaritur të gjitha shpenzimet tona. Nëse ndalon së marrë borxhe dhe së harxhuari për qejfe…
— Shiko kush po më jep leksione! — e ndërpreu ai me ironi. — Do të më komandosh tani? Unë jam kryefamiljari. Unë vendos ku shkojnë paratë!
— Atëherë shpenzo paratë e tua, — tha ajo me qetësi. — Të miat i menaxhoj vetë.
— Ti s’kupton asgjë nga financat! — u ngrit me vrull dhe nisi të sillej nëpër kuzhinë. — Pa mua do humbisje!
Pastaj u kthye ashpër nga ajo:
— Nëse je kaq e zonja, jeto me të tuat!
Elvana e vështroi gjatë, si të po e shihte për herë të parë.
— Me të miat kam kohë që jetoj.
Krenari u step. Ai priste lot, ndoshta ndjesë, jo atë ton të prerë e të qetë.
— Ç’do të thuash me këtë? — u vrenjt ai.
— Pikërisht atë që thashë. Faturat e dritave e të ujit i paguaj unë. Ushqimet i blej unë. Kreditë e tua prej gjashtë muajsh i mbyll unë. Pra, unë prej kohësh mbështetem te të ardhurat e mia. Ndërsa ti… jeton me të miat.
Gjithçka kishte nisur dy vjet më parë, kur vendosën të bashkëjetonin. Në fillim Krenari ishte i kujdesshëm dhe romantik. I sillte lule, e çonte në kinema, fliste për të ardhmen e tyre së bashku. Elvana punonte po në të njëjtin dyqan, jetonte me qira në një garsoniere dhe mezi ia dilte, por ndihej e lumtur.
— Hajde të jetojmë bashkë, — i kishte propozuar ai pas gjashtë muajsh lidhje. — Pse të paguash qira kot? Kam një apartament dy dhoma që ma kanë lënë prindërit.
Ajo ishte gëzuar. Më në fund do të mund të kursente, të mos ia jepte paratë pronarit. E imagjinonte si do planifikonin shpenzimet, si do linin mënjanë për pushime, ndoshta edhe për një dasmë.
Muaji i parë shkoi mrekullisht. Krenari përgatiste mëngjesin, dilnin bashkë për pazare, zgjidhnin produktet me kujdes. Elvana kontribuonte me gjysmën e faturave dhe ushqimeve.
Por pak nga pak, atmosfera ndryshoi.
Ai filloi të vonohej me shokët, kthehej natën vonë dhe kërkonte darkë gati. Nisi të kritikonte çdo blerje të saj.
— Pse more këtë bukë kaq të shtrenjtë? — ankohej. — Ka edhe për njëzet lekë!
— Kjo është më e mirë, — përpiqej të shpjegonte ajo me zë të ulët. — Janë vetëm dhjetë lekë diferencë.
— Dhjetë këtu, dhjetë atje, dhe në fund bëhen shumë! — e qortonte ai. — Duhet të mendosh!
Ndërkohë vetë shpenzonte një mijë lekë për pije energjike e patatina, me arsyetimin se “burrit i duhen më shumë kalori”.
Pas gjashtë muajsh bashkëjetese, ai i kërkoi për herë të parë ndihmë.
— Elvana, a më jep dy mijë lekë deri në rrogë? — tha një mbrëmje. — Makina është në servis dhe s’më dalin.
Ajo nuk hezitoi. Gjithmonë kishte qenë e gatshme të ndihmonte të afërmit. Ai premtoi se do t’ia kthente brenda javës.
Kaloi një javë, pastaj një tjetër. Ajo ia kujtoi me kujdes.
— Po, po, e harrova, — tha ai duke e larguar me dorë. — Javën tjetër patjetër.
Paratë nuk u kthyen.
Një muaj më vonë kërkoi sërish, këtë herë tre mijë lekë.
— Kam një problem urgjent, — u justifikua. — Mora një gjobë, duhet ta paguaj menjëherë.
Elvana i dha sërish. Dhe sërish nuk mori asgjë mbrapsht.
Me kalimin e kohës, kërkesat u bënë të zakonshme. Herë duhej paguar me ngut një trajnim profesional, herë dilte papritur një shpenzim tjetër që, sipas tij, nuk mund të priste…