Më pas nisi një kapitull i ri kërkesash: njëherë duhej patjetër një telefon i fundit “për punë”, njëherë tjetër duhej organizuar një festë me kolegët për të kremtuar “ngritjen në detyrë”. Shumat rriteshin gradualisht, ndërsa shpresa për t’i parë sërish ato para zbehej çdo ditë.
— Elvana, pse sillesh sikur jam i huaj? — ankohej Krenar Beqiri sa herë ajo përmendte borxhet. — Jemi familje! Në familje çdo gjë ndahet!
Por në atë “ndarje”, për çudi, përfshiheshin vetëm të ardhurat e saj.
Rroga e Krenarit mbetej nën administrimin e tij personal. Ai shpenzonte sipas dëshirës, pa dhënë llogari dhe pa ndarë plane.
Një vit më parë, situata mori tatëpjetën.
Krenari mori një kredi prej pesëdhjetë mijë lekësh, me pretendimin se do t’i investonte në “zgjerimin e biznesit”. Çfarë biznesi konkretisht, nuk arriti ta shpjegonte kurrë; fliste në mënyrë të mjegullt për “mundësi të mëdha” dhe “fitime të afërta”. Brenda dy muajsh, paratë u zhdukën. Këstet, ndërkohë, mbetën pezull.
— Elvana, më ndihmo, — i tha atëherë me zë të ulët. — Po vonova pagesën, më prishet historia e kredisë. Nuk do që të kemi probleme, apo jo?
Dhe Elvana nisi të shlyente borxhin që nuk ishte i saj.
Tetë mijë lekë çdo muaj — pothuajse një e treta e pagës së saj — zhdukeshin për të mbuluar vrimat financiare që hapte i shoqi. Ndërkohë, Krenari vazhdonte jetën si më parë: dalje, dreka, shpenzime “të domosdoshme”.
— Në fushën time nuk ecet pa lidhje, — e këshillonte ai me ton superior. — Ti rri në dyqanin tënd të vogël, s’e kupton si funksionon bota ime. Duhet të pres njerëz, të bëj dhurata, të mbaj imazhin.
Elvana punonte pa pushim, nga mëngjesi deri në mbrëmje. Kursehej për gjithçka, blinte rroba vetëm në ulje çmimesh dhe i mohonte vetes edhe kënaqësitë më të thjeshta. Në të kundërt, Krenari çdo javë “çlodhej” nëpër lokale me shokët, blinte produkte të shtrenjta kozmetike “për kujdes personal” dhe freskonte garderobën rregullisht.
Kur ajo u përpoq të fliste hapur për këtë pabarazi, ai shpërtheu:
— Çfarë është kjo, po më kontrollon? Jam burrë i rritur, di vetë si t’i përdor paratë e mia! Nëse s’të pëlqen, mund të kthehesh në shtëpi me qira!
Pika që e mbushi kupën ishte pushimi veror.
Për gjashtë muaj me radhë, Elvana kishte lënë mënjanë çdo qindarkë për të shkuar disa ditë në bregdet. Ëndërronte një javë larg stresit, kursimeve të detyruara dhe ankthit të përhershëm për faturat.
Një javë para nisjes, Krenari e njoftoi:
— Më doli një ofertë për në Himarë me djemtë. Çmim shumë i mirë, s’duhet humbur. Më jep pak para?
— Por ne kishim planifikuar të shkonim bashkë, — tha ajo e hutuar. — Kam marrë lejen, kam blerë biletat…
— Mos e bëj dramë! — ia ktheu ai. — Shko te prindërit në fshat, do çlodhesh edhe atje. Kjo është mundësi e artë. Ndoshta njoh njerëz me vlerë për të ardhmen time.
— Po unë? — pyeti ajo me zë të mekur.
— Çfarë ti? Ti rri gjithë ditën në dyqan, për ty çdo ditë është si pushim, — qeshi ai. — Unë lodhem si i mallkuar. Kam nevojë për pushim të vërtetë!
Ajo i dha paratë.
Krenari u nis për në Himarë, ndërsa Elvana kaloi ditët e lejes në shtëpi, duke parë nga dritarja dhe duke menduar se ku kishte devijuar jeta e saj.
— Prej kohësh jetoj me paratë e mia, — tha ajo më vonë, duke e parë drejt në sy burrin e habitur.
— Mos fol marrëzira, — tentoi ai ta kalonte me shaka. — Jemi një. Gjithçka është e përbashkët.
— Jo, — tundte kokën ajo. — Të përbashkëta janë vetëm të ardhurat e mia. Të tuat janë vetëm të tuat. Detyrimet janë të miat. Të drejtat — vetëm të tuat.
— Ç’po ndodh me ty? — u ul përballë saj, duke u përpjekur t’i kapte dorën. — Po sillesh çuditshëm. Ndoshta je e lodhur. Merr disa ditë pushim.
— Jam e lodhur, po, — pranoi ajo. — Por jo nga puna. Jam lodhur duke qenë banka jote personale.
— Çfarë banke? — u zemërua ai. — S’të detyroj unë të më japësh para!
— Jo, — u përgjigj ajo qetësisht. — Thjesht më vë përpara faktit: “Më jep, ndryshe dëmtohem me kredinë.” “Më jep, ndryshe paguaj gjobë.” “Më jep, ndryshe mbetem keq para miqve.” Pastaj thua se unë i jap me dëshirë.
Ai heshti. Në fytyrë iu lexua hutim.
— Nuk i kam shpërdoruar kot, — murmuriti pas pak. — Ishin shpenzime të nevojshme. Riparime, gjoba, marrëdhënie pune…
— Makinën e shkatërrove vetë duke ngarë pa kujdes, — renditi ajo. — Gjobat i more sepse theve rregullat. “Marrëdhëniet e punës” i mban nëpër bare, duke shpenzuar rrogën time.
— Ndoshta kam gabuar, — tha ai më butë. — Ta nisim nga e para. Unë do të bëhem më i përgjegjshëm…