— Mos nis asgjë të re, — tundoi kokën Elvana Zeneli me qetësi të prerë. — Ka ardhur koha t’i japim fund.
Krenar Beqiri e pa i hutuar. — Çfarë do të thotë kjo?
— Do të largohem. Kam gjetur një apartament tjetër. Qiranë e kam mbyllur.
Ai u hodh në këmbë sikur e kishin pickuar. — Elvana, a je në vete? Çfarë apartamenti? Me çfarë parash? Rroga jote është qesharake!
— Mjafton, — u përgjigj ajo me një ngritje supesh. — Sidomos kur nuk paguan borxhet e dikujt tjetër dhe nuk financon dëfrimet e tij. Me sa duket, me “rrogën time qesharake” mund të jetohet fare mirë.
— Po këtu nuk paguan qira! — këmbënguli ai. — Pse të marrësh shtëpi me qira kur mund të rrish falas?
— Falas? — buzëqeshi ajo hidhur. — Kjo banesë më ka kushtuar shumë më tepër se qiraja. E kam paguar me çdo lek që fitoj. Madje kam mbetur edhe me detyrime.
Krenari u ul pranë saj, duke zbutur tonin. — E di që je lodhur. E kuptoj. Por ne e duam njëri-tjetrin. Mund t’i rregullojmë gjërat. Do të gjej një punë shtesë, do të shpenzoj më me mend…
— Sa herë ma ke thënë këtë? — e ndërpreu ajo e rraskapitur. — Dhjetë? Njëzet? Çdo herë që ankohesha, ti më premtoje të njëjtën gjë. Pastaj gjithçka kthehej si më parë.
— Këtë herë do të jetë ndryshe! — u betua ai me zjarr. — E kam kuptuar gabimin. Do të ndryshoj!
Elvana u ngrit dhe iu afrua dritares. — E di çfarë kam kuptuar unë? Ti nuk ke ndërmend të ndryshosh. Sepse kështu të leverdis. Pse të punosh më shumë, pse të kursesh, pse të heqësh dorë nga qejfet, kur je mësuar që unë të mbuloj gjithçka? Ke rrogën time, durimin tim, gatishmërinë time për të falur.
— Nuk e kam bërë me qëllim… — u justifikua ai dobët. — Thjesht kështu rrodhën gjërat…
— Po, rrodhën, — tha ajo me qetësi. — Dhe do të vazhdojnë të rrjedhin njësoj, për sa kohë unë i duroj.
Ajo hyri në dhomën e gjumit dhe nxori valixhen që e kishte përgatitur prej ditësh. Krenari e ndoqi pas.
— Elvana, ndalu! Mendoje edhe një herë! Rroga jote është e vogël. Vetëm nuk do t’ia dalësh. Do të duhet të kursesh për gjithçka!
— Edhe tani kursej për gjithçka, — tha ajo, duke futur dokumentet në çantë. — Vetëm se tani do të kursej për veten time, jo për tekat e tua.
— Po ne kishim plane për martesë! — shpërtheu ai. — Fëmijë, familje… Do t’i fshish të gjitha me një të rënë lapsi?
Ajo u ndal dhe e pa drejt në sy. — Çfarë martese, Krenar? Prej dy vitesh bashkëjetojmë dhe asnjëherë nuk e ke trajtuar seriozisht këtë temë. Sa për fëmijët… me çfarë do t’i rrisim? Me rrogën time? Ndërkohë që ti do të vazhdosh “takimet e rëndësishme” nëpër bare?
— Do të punoj më shumë! — premtoi ai sërish. — Do të gjej diçka shtesë. Do të heq dorë nga daljet me shokët!
— Mos ndrysho për mua, — ia ktheu ajo, duke tundur kokën. — Jeto siç ke jetuar. Vetëm pa paratë e mia.
Ajo mbylli çantën, veshi xhaketën dhe u drejtua nga dera. Krenari i doli përpara.
— Të paktën prit disa ditë. Mos merr vendime me nxitim!
— Kam dy vjet që mendohem, — tha ajo qetësisht. — Çdo herë që të jepja para, i thosha vetes: “Hera e fundit.” Çdo herë që premtoje se do të ndryshoje, shpresoja: “Ndoshta kësaj radhe.” Mjaft kam menduar.
— Pa mua do ta kesh të vështirë! — nguli këmbë ai. — Kush do të të ndihmojë nëse të ndodh diçka?
Elvana e pa me një buzëqeshje të zbehtë. — Kush më ka ndihmuar këto dy vite? Kur punoja me dy turne për të shlyer kredinë tënde? Kur kurseja edhe për ushqim që ti të shkoje në një “takim pune”? Kur hoqa dorë nga palltoja e dimrit sepse ti kishe “urgjencë”?
Ai uli sytë dhe heshti.
— Unë kam kohë që jetoj pa mbështetje, — vazhdoi ajo. — Vetëm se nuk e pranoja. Mendoja se prania e një njeriu mjafton për ta quajtur mbështetje. Por pranë meje ishte dikush që kishte nevojë për paratë e mia, jo për mua.
— Të dua! — bërtiti ai në dëshpërim.
Ajo buzëqeshi me trishtim. — Edhe unë besoja se të doja. Por dashuria është kujdes, jo shfrytëzim. Është dëshirë për ta lehtësuar jetën e tjetrit, jo për t’ia rënduar. Është gatishmëri për të sakrifikuar për dikë, jo për ta sakrifikuar atë për veten.
Ajo hapi derën.
— Elvana! — thirri ai pas saj. — Po unë? Çfarë do të bëj tani?
Ajo u kthye në prag, me dorën mbi dorezë.
— Të njëjtën gjë që kam bërë unë për dy vjet, — tha me zë të qetë. — Puno, kurse çdo lek.